Studentenalmanak 1963 - pagina 298

/

voor welke zaak hij doodging. Ze moeten het weten voor de staking is dood­

gebloed. Maar ik denk niet dat ze mij zullen geloven, als ik het ze vertel. Ik

denk dat de jongen het gelooft en dat het kleine meisje het weet. Ik geloof

dat ik het toch aan die anderen moet gaan vertellen.

— Ik kan het niet meer . . . i k . . . wil het niet meer . .. Alles is gelogen. Ik praat

met heel veel woorden om een kern heen die niet eens bestaat. Ik heb niets

te zeggen en daarom lieg ik. I k . . .

Hij hield haar hand vast. Heel eenzaam zat hij op de bank.

— Jij maakt het allemaal zo moeilijk, zei het meisje. Jij wilt alles beredeneren.

Jij wilt je zelf bewijzen dat je niet bestaat... En dan zeg je weer dat alles

gelogen is.

Ze stond op om de schemerlamp aan te steken.

— Ja . . . en daar gebruik ik jou voor . . . omdat jij er niets van begrijpt. . .

omdat... jij met veel minder genoegen neemt. . . Wat bestaat er tussen ons . . ?

Ik ben hol, als je op me slaat komen er alleen maar woorden uit! Ik probeer

me helemaal in jou te verliezen . . . zo, dat ik niets meer ben, niet meer besta.

— Dat probeerde je dus aldoor. Het meisje keek weer door het raam in de

dakgoot. Ik had aldoor het gevoel dat je wanhopig iets probeerde . . .

— Heb je dat gemerkt, vroeg de jongen.

— Ik hou van je, zei het meisje.

— Maar . . . begrijp je dan niet dat ik je gebruik. Dat ik alleen maar bij jou

kom om even in jou te bestaan. . . Als ik buiten kom is alles voorbij . . . is

dat liefde? . . . al wat ik zeg is leugens en woorden, woorden en leugens. Ik

vrij en ga weer weg en er is niets veranderd.. . Dat wil ik niet meer . . . jij

bent geen hoer.

Het meisje keek naar hem. Hij was een klein beetje opgewonden en af en toe

had hij even gehakkeld als de woorden die hij bedacht had niet snel genoeg

in zijn mond wilden komen.

— Je bent een gekompliceerd mannetje... Waarom denk je toch zoveel ?

Jij moet niet zo over jezelf piekeren. Ze streelde zijn arm. B lijf je vanavond?

Hij keek wat afwezig op z'n horloge.

— Nee, zei hij, ik moet weg . . . het is al laat.

Hij stond op en het meisje liep met hem mee naar de deur. Ze pakte hem bij

zijn arm. \

2$2

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen