Studentenalmanak 1963 - pagina 295

was erg warm geweest. Nu was het bijna avond en de zon was niet meer zo

heet. De tuin was droog en als er iemand over de grindpaden liep, wölkte het

geelgrijze stof op onder zijn voeten. Er waren weinig mensen in de tuin, wel

veel katten. Soms schreeuwden ze ontzettend. Als ze 's nachts zo schreeuwden

kon niemand slapen van het lawaai. Als het heel erg was gooide iemand wel

eens een emmer water in de tuin, maar dat hielp niet veel. Nu lagen ze nog

stil in de schaduw, of slopen achter elkaar aan, langzaam, soms met een

plotseUnge^f^snelle sprong. Dan vlogen de mussen piepend op en fladderden

weg om in een ander stuk van de tuin naar broodkorsten te zoeken. Ze stond

lang te kijken: hoe het langzaam donker werd, hoe de katten in beweging

kwamen. Aan de overkant gingen de lichten aan.

Het schreeuwen begon. Schaduwen flitsten door de tuin. Vlak bij zag ze er

twee paren. Ze keek verder de tuin in. Het was nu bijna helemaal donker.

Toen ze zich omdraaide zat haar vader in zijn stoel. Haar moeder stond

naast hem. Hij hield zijn hand onder haar rok en streelde hoog haar benen.

Ze had haar ogen dicht en leunde stil tegen hem aan.

Meneer Krans hield van mensen die hij niet kende, want de meeste mensen

die hij wel kende vond hij niet sympathiek. Vaak dacht hij, het is niet goed, en

dan probeerde hij vriendelijk te praten tegen de kollega's op kantoor en de

leveranciers en z'n hospita. Maar steeds gebeurde er iets dat het hem onmo-

gelijk maakte. Vandaag nog gaf Poorter hem een dossier ter controle. Zijn

gezicht zei: Het is in orde. Zijn stem: Wil je dit even nakijken, Krans? Toen

hij thuis kwam zei z'n hospita: Ik heb nog wat eten voor u, meneer Krans.

Aardappelen met sla. Ik kan het toch niet bewaren en ik dacht: u zult wel

honger hebben.

Het is niet goed dacht hij om een hekel te hebben aan mensen die „zeker

weten" en „dachten dat u". Maar toen de vrouw van de groenteman, die hem

drie sinasappelen gaf vroeg: „waarom trouwt u eigenlijk niet es", was hij

echt niet meer in staat haar sympatiek te vinden.

Twee mensen maakten een uitzondering: De jongen en het kleine meisje.

Maar de jongen was dan ook niet zoals de meeste mensen en het kleine

meisje was nog maar een kind.

289

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen