Studentenalmanak 1963 - pagina 300

man zijn handen in zijn zakken stak en weer door liep. Vlak bij haar was hij nu.

Het leek wel of hij haar iets vragen wilde.

— Wil je een dropje? zei hij.

Zijn stem kwam van heel ver. Het was net of hij niet met zijn mond praatte

maar met zijn borst. Juliette wist niet of ze ja mocht zeggen. Het was wel

een aardige meneer. Hij boog zich wat voorover en hield haar het rolletje

voor.

— Toe maar, zei hij. Neem er maar een . . . Zo'n lief kind mag best een dropje.

Hij gaf haar een tikje op haar wang. Het kleine meisje aarzelde en keek langs

de man de straat in. Er kwamen mensen aan: een man en een jongen.

— Nou dan niet hoor, zei de man en hij liep door, een hand in de zak van

zijn regenjas. Hij liep nu iets sneller dan daarstraks.

— Dag Juliette, zei meneer Krans.

— Dag meneer Krans, waar gaat u heen?

— Naar de stad, zei de jongen.

— Ze gaan staken, zei meneer Krans.

— Mag ik mee, vroeg het meisje. Ze stond op en gaf de jongen een hand.

— Er was een meneer daar net, die wilde me een dropje geven, maar toen jullie

kwamen ging hij weg. Ik denk dat hij boos was omdat ik het niet aannam.

De jongen zei niets. „Zij weet niets, dacht hij, ze is alleen maar een beetje

verbaasd. Ze weet niets en ze is blij. Ik weet veel te veel. Ik weet en ik denk.

Ik denk dat ik weet dat ik niets zeker weet: Het is een spinneweb. Vanmiddag

ook al. Het zit om mijn hoofd gedraaid en als ik probeer logisch te denken,

een gevolgtrekking te maken, beginnen er spinnen te lopen. Ik had vanmiddag

één helder ogenblik. Ik zag alles heel scherp en ik nam een besluit. Toen ik

het wilde uitspreken, bleef alleen het besluit over. Ik wist niet meer hoe ik

het moest motiveren. Daarom ging ik weg, omdat ik wist dat ik het nooit

meer zou weten en omdat ik het haar nooit duidelijk zou kunnen maken.

Waarom houd ik niet gewoon van haar? Het is gewoon bespottelijk. Er klopt

niets van. Dat is het enige dat ik weet."

Toen ze een hoek omsloegen stonden er twee heilssoldaten in de straat.

Ze hadden collectebussen in hun hand en hielden iedereen aan. Bijna iedereen

gaf iets en terwijl de mensen in hun portemonnee zochten of het geld in de

294

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen