Studentenalmanak 1963 - pagina 54

Ontelbare malen heeft men vanuit het Gereformeerde vo!l> een beroep op

hem gedaan en hij gaf daaraan gehoor, zich bewust van zijn verantwoor-

delijkheid, gezien het uiterst geringe aantal sociologen in deze kring. Geen

ongestoorde studie dus, maar hij heeft gewoekerd met zijn tijd en het is een-

voudig onbegrijpelijk, dat hij onder die omstandigheden toch zoveel gestu-

deerd en zelfs gepubliceerd heeft. Véél gepubliceerd heeft hij echter niet.

Daarvoor is het tijdsgebrek als een der oorzaken te noemen, maar stellig ook

zijn, helaas, geringe eerzucht en ijdelheid. Het ging hem om de zaak en wei-

nig om zijn persoon. Dikwijls heeft hij verzucht, dat hij zo graag eens een

tijd achter elkaar zich aan één probleem zou willen wijden en dan niet zijn

aandacht zou behoeven te verdelen over allerlei andere zaken en meer dan

eens heeft hij de mogelijkheid overwogen al het andere aan de kant te

zetten.

Zijn eerste boek na zijn proefschrift was „Mens en Medemens", dat ver-

scheen toen hij zich drie a vier jaar met de sociologie had bezig gehouden;

een boek waarin de Wijsbegeerte der Wetsidee nog een te grote plaats innam.

Buiten de eigen kring heeft dit boek weinig invloed gehad. Het is wel eens

beoordeeld als theologiserende sociologie. Voor buitenstaanders is het moei-

lijk toegankelijk door het jargon van de Wijsbegeerte der Wetsidee en het is

niet denkbeeldig, dat de buitenwacht Van Dijk daarnaar heeft beoordeeld.

Hij heeft dat begrepen en betreurd en was het met deze beoordeling ten

dele eens. Dat het boek door tijdsgebrek vrijwel ongewijzigd moest worden

herdrukt, heeft hem dan ook gefrusteerd. Zijn wens was een meuw boek te

schrijven. Het heeft niet zo mogen zijn. Daardoo.' is het moeilijk de ontwik-

keling van zijn opvattingen weer te geven. Intussen was die er wel degelijk.

Daarvan kunnen de oudere studenten getuigen.

Het was zijn gewoonte om een college op te bouwen rondom een bepaald

boek of een bepaalde socioloog. Graag deed hij dat op zijn informele manier

al discussiërend met zijn studenten. Daar kwamen niet alleen en zelfs niet in

de eerste plaats de oude klassieken als Weber, Spann, Troeltsch en Comie

ter sprake, maar met name ook de modernen als Gurvitch, Merton en Par-

sons. Hij behoorde tot de weinigen die Parsons ter dege bestudeerd hadden,

over wie hij ook in het zo juist geëindigde collegejaar gedoceerd heeft. Hij liet de

ander, dus ook Parsons, steeds recht wedervaren, door niet alleen transcen-

52

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen