Studentenalmanak 1966 - pagina 382

heten: onderwerpvrije school. Dan zal men de vulpennen eens zien vlie-

gen. Het worden opstelspuiten. Die school zal het bewijs leveren dames

en heren, van mijn stelling, van de waarheid waarvan ik trouwens tijdens

het schrijven dezer regelen steeds meer overtuigd geraakt ben, dat het

onderwerp onbelangrijk is. Ik wil deze gedachte gaarne doorgeven aan

allen die ons onderwijs een goed hart toedragen en zich met mij voor

de toekomst ervan verantwoordelijk weten. Er staan hier grote be-

langen op het spel. Zal ons onderwijs nog toekomst hebben? Het gaat

om onze vaderlandse jeugd. Caveant consules!

Het enig belangrijke is Schrijven. Dit woord wil ik graag met een hoofd-

letter beginnen. Tegen het onderwerp heb ik al schrijvende een steeds

dieper invretende haat gekregen. Ik wil geen onderwerp meer. Alstu-

blieft niet! Ik kan het niet meer zien! Laat ik het niet ergens tegen-

komen, want dan ben ik mezelf niet meer. Dan word ik des onderwerps.

En dat duld ik niet. Het wordt een strijd op leven en dood. Ik werp

me er op met een waarlijk Lutherse energeia. Ik smijt eerst mijn inkt-

koker en dan rijg ik het druipend aan mijn penhouder.

Al wat ik wil is Schrijven. Rustig en ongehinderd. Ik wens daarbij de

handen vrij te hebben. Het onderwerp is verouderd, een klassicistische

rest van de oud-Griekse rhetorica, het past niet meer in het levens-

patroon van deze dynamische tijd. Modern wil ik en eigentijds. Ha! Mijn

pen suist nu dynamisch en bandeloos en onstuitbaar voort over het

blank, vormt steeds zwieriger, steeds gedurfder de halen en lussen en

arabesken, speels als het schrijverke van Gezelle (alleen met meer blij-

vend resultaat) en vliegt, als de leeuwerik van Boutens, vieugelings

ins Blaue hinein en vindt de gouden wegen, waar het aadmen juichen

wordt. Ha dit is pas chrijven. Onderwerp, ik veracht u.

Nunc est scribendum. En de pen vliegt (dit vliegen is goedkoper dan

U denkt) en het papier is geduldig en het onderwerp laat op zich wach-

ten - dat denkt het althans. Sinds, in dat ene verrukkelijke onbewaakte

ogenblik mijn pen het onderwerp te vlug af was en mijn hand meetrok,

het papier op, is er geen houden meer aan. Het schrijverke gaat ais

waanzinnig te keer en pirouetteert tenslotte als een dolgedraaide neger-

danseres. De leeuwerik stijgt duizelingwekkend in zijn ongebonden

vlucht en jubelt uit de hoogte, al vermeteler, op het thema: ,,Je kan

me toch niet krijgen." Onwillekeurig leg ik de pen even neer en luister

374

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen