Studentenalmanak 1966 - pagina 402

toe, hij wiegde mee en dacht: Ik ontsnap aan de tijd, da-ag tijd, ik blijf

altijd eenentwintig, maar het feit, dat hij er aan moest denken plaatste

hem midden in het voorbijgaan en hij moest wel voelen hoe de zon

bewoog daarboven, hoe de schaduwen zich verplaatsten beneden en hoe

zijn lichaam bij iedere hartslag ouder werd.

Hij moest wel weer denken aan die man die gevallen was, daar onder

de amandelbomen. Hij begon vanzelf te glimlachen en hij riep naar de

jongetjes: „Vasills! Christos!" Zodra zij hem zagen begonnen ze te

schreeuwen en te zwaaien. Ik zal niet vallen, dacht hij, voorlopig niet,

nu zeker niet, niet weerloos zijn, alleen maar zachtjes meewiegen met

de golfslag, op mijn vlot, een eiland in een eiland.

m.j.

394

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen