Studentenalmanak 1966 - pagina 387

vlug in de penhouder, wrong mij naar binnen en sijpelde in inkt (die

mooie paarse) te voorscijn. Eenmaal zó ver beschikte ik vrijmachtig over

het alfabet, koos en combineerde naar hartelust, en zo formuleerde fk

alles, tot jouw neuswijze opmerkingen toe, wat zeg ik, tot die ver-

waten taal toe die je daareven niet durfde te herhalen, jij dacht mij te

verachten? Verbeeld je niets, het was zelfverachting. (Het Onderwerp

slaat zich op de borst.)

Ik (van hier af crescendo continuo obstinato) fk was dat gauwe gouwe

puntje net even voor toen het begon te bewegen, fk zat het op de hielen

toen het daar voortijlde als een dolgeworden eenhoorn in de brandende

prairie omdat het zgn. geen onderwerp had (een door merg en been

snijdende lach), ik joeg het op van binnenuit en behoedde het en passant

al jagend voor de afgronden der diepzinnigheid, de onvruchtbare woes-

tijnen van ernst, en het tweekoppige monster der tweedimensionale

oppervlakkigheid: Scylla in het Oosten en Charybdis in het Zuiden span-

den samen, tussen haakjes: had jij dat door?! (Doet een stap naar voren,

ik een terug.) Ik gaf nog enig reliëf en diepgang aan het onbenullig ge-

klets, toen ik in het strijdperk trad voor de toekomst van ons onder-

wijs en een klemmend pleidooi hield voor het olavo . . . (olavo, olavo,

lispel ik, was het niet ovavo?) . . . Doét het er wat toe, het eindigt toch

op avo? Val niet over een letter en val me niet in de rede. Ik zwoegde

me paars over het papier, fk zwierde door de bochten van de arabesken

en verhing me bijna in de lussen, fk schrijverde en tureluurde, ik steeg

je tenslotte naar het hoofd en slingerde mij verstikkend om je heen,

ik ben om een lang verhaal kort en een kort verhaal lang te maken:

het Grote Verband, dat alles samenhoudt, van het eerste woord Nunc

tot het laatste dat nog komen moet, (briesend) nfet de Nichtigkeit, maar

fk, fk, fk, (schuimbekkend) fk ben dóór alles héén, begrijp je dat goed,

en hier sta Ik, ik bén niet anders: (komt op mij af als een matrone met

opgeheven parapluie op een nozem, rauwkrijsend) ..Schrijven!!"

Er valt een vreemde stilte. Als het niet het Onderwerp was, zou men

willen zeggen: Uitgeput zweeg hij. Toch moest ik hiervan gebruik ma-

ken. Er waren tóch tekenen dat de uitputting nabij was (nog enkele

regels en men zal zien dat ik mij niet vergiste). Bliksemsnel werkten

mijn hersenen. Ha, ik ben er.

(Resoluut.) „Schrijven? Nee! 't Spijt me, toevallig ben ik net klaar.

379

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen