Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Studentenalmanak 1966 - pagina 400

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Studentenalmanak 1966 - pagina 400

2 minuten leestijd

Vari-Syros-zomer '65

De man was in het wit gekleed. Het viel Peter al van ver op dat hij

zelfs witte sokken en schoenen droeg. Terwijl hij schokkend heen en

weer liep, steeds struikelend over grote en kleinere stenen, hield hij

de armen tegen de borst gedrukt, ook wanneer hij dreigde te vallen.

Misschien was dat het enige wat hij zeker wist, dat het niet zou ge-

beuren, dacht Peter, misschien zei hij het steeds. Zijn lippen bewogen

onophoudelijk. (,,lk zal niet vallen, ik zal niet vallen, ik zal n i e t . . . " )

Misschien bleven de handen daarom op de hun toebedachte plaats

en strekten zij zich nooit uit om het evenwicht te bewaren.

Peter was hem nu genaderd, liep enige stappen met hem op, hij op de

weg, de man onder de amandelbomen.

Nu staat hij stil, dacht Peter. De man stond stil, volkomen stil, de voe-

ten wat uit elkaar, maar de lippen bleven bewegen.

Plotseling begon hij klanken uit te stoten, zoals mensen schelden, die

geen andere toon meer kennen, voor wie schelden de enige manier van

conversatie is geworden, zodat op die manier praten dus niets haat-

dragends meer inhoudt, evengoed een liefkozing kan zijn of een een-

voudige mededeling. (De zon schijnt, ik haat je, ik houd van je, ellen-

deling.)

„Jij haat mij niet," zei Peter zacht. „ O f het moest zijn dat je de

hele mensheid had tegengegeten. Iemand zo maar haten, die een

eindje met je meeloopt, heel toevallig, dat gaat niet, is het wel?"

Zo praatte hij tegen zijn hond, die dan niet luisterde. Het was een on-

gehoorzame hond, een vervelend dik knuffeldiertje. Of je nu hard of

zacht praatte, hij deed wat hij zelf wilde.

De man rolde zwaar met zijn ogen, maar gaf geen antwoord. Hij zweeg.

Op dat moment dacht hij misschien ook niets meer. Zijn houding bleef

ongewijzigd, had zelfs niets afwachtends. Het ontbreken van geluiden

was overal om hen heen zeer intens. Er zongen geen vogels. Waren ze

er wel? Was er vrede?

392

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 januari 1966

Studentenalmanak | 506 Pagina's

Studentenalmanak 1966 - pagina 400

Bekijk de hele uitgave van zaterdag 1 januari 1966

Studentenalmanak | 506 Pagina's