Studentenalmanak 1967 - pagina 46

gezien - tot het einde van zijn leven - als een onmisbaar middel om in

te dringen in de problematiek van een bepaald terrein om daardoor

voorbereid te worden tot het dragen van verantwoordelijkheid op zo'n

terrein.

Weinigen hebben zich zo systematisch en zo ijverig tot het dragen van

verantwoordelijkheden voorbereid. Zijn vele geschriften getuigen van

zijn wijde en diepe eruditie.

de aanvaarding van verantwoordelijkheden

Gedurende de jaren van zijn studie heeft hij afwisselend de meest ver-

schillende verantwoordelijkheden op zich genomen, reeds lang vóór de

Tweede Wereldoorlog. Als onderwijs-expert (aan diverse kweekscholen),

als politicus, als lid van de Volksraad en later als vice-voorzitter van de

Volksraad, als econoom aan het Departement van Economie.

In 1934 schreef hij in het blad van de N.C.S.V., EItheto, de volgende

zinnen, die zijn houding ten aanzien van het opeisen en dragen van

verantwoordelijkheden ten voeten uit weergeven.

,,Er moeten niet alleen op het gebied van de koloniale politiek, maar ook

op het terrein van Gods Koninkrijk in Indië forsche daden komen, die

blijk geven van vertrouwen in het Indonesisch leiderschap. Dit is de

noodzakelijke consequentie van eiken opvoedingsarbeid. Opvoeden is

vasthouden, maar ook loslaten; het is vasthouden om los te laten. Voor

dit laatste gelden geen politieke, sociale, in het algemeen zakelijke

overwegingen. Het moment, wanneer het mogelijk is om leiding aan

anderen toe te vertrouwen, is vaak op rationeele gronden niet aan te

geven. Het is een zaak van geloof en vertrouwen. Toevertrouwen van

de leiding aan de krachten uit het volk betekent afstand doen van eigene

positie, is zelfverloochening, dus een dwaasheid in de oogen der wereld.

In de kolonie weegt het nog zwaarder, omdat het tegelijk beteekent

prijsgeven van de (gewaande) superioriteit van ras en van gevindiceerd

leiderschap, het beteekent het loslaten van het feit ten behoeve van

de norm.

Er zijn, die volhouden, dat dit een onmogelijkheid is; de nationalisten

aan beide zijden zijn van deze meening. De Christen gelooft echter in de

uiteindelijke overwinning van den Geest."

de pionier

Na de Tweede Wereldoorlog kwam het er op aan om geheel nieuwe

initiatieven te ontplooien. In die periode was Mulia door zijn aanleg en

opleiding vooral bestemd om voor de christelijke kerken in Indonesia

de pioniersfiguur te worden. Hij heeft ook toen zijn bestemming gevolgd

en aanvaard. Binnen de ruimte van dit artikel sommen wij slechts kort

zijn initiatieven op.

42

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen