Studentenalmanak 1967 - pagina 251

het bad

Hij moest maar gaan. Hij had het gemerkt aan de manier waarop men

zwijgzaam werd als hij zijn inkopen deed, waarbij men tegen hem

sprak als tegen een vroegere kennis die hen probeert uit te leggen wie

hij is maar die men zich niet herinnert. Ook had men het hem zomaar

in zijn gezicht gezegd. Alsof hij al niet genoeg ellende van hen onder-

vonden had, alsof zij hem al niet lang genoeg getreiterd hadden en alsof

men hem niet altijd al de goede baantjes ontzegd had, terwijl hij toch

zeker niet minder was dan de anderen, ja, ja, dat waren dan die mooie

,,rechten" waarover ze zo wijs konden spreken. Wie de plichten die zij

zich gesteld hadden op zich nam, die zou ook rechten ontvangen. Maar

had hij zijn leven lang eigenlijk al niet anders gedaan dan plichten op

zich nemen? Was hij ooit wel zeker geweest van het een of ander recht

dat hij kon laten gelden? Hij wist het niet; zelfs zijn leven was hij niet

altijd zeker geweest. En na al dat zwoegen waardoor hij alleen maar

verbitterd was geworden en niet gelukkig, was het dan plotseling geko-

men, je moest maar gaan! Zij hadden uit de houten barak, waarin hij

met twintig van hen sliep, zijn kleren bijeengezocht, terwijl hij bevend

tegen de houten wand stond en niet in staat was om zich te verdedigen,

te verweren. O nee, hij had wel op willen springen en schreeuwen:

„ K i j k naar buiten! Zien jullie die groene bomen, die groene velden

tot aan de horizon? Heb ik daar niet even goed aan meegewerkt? Was

ik er ook niet bij toen wij hier kwamen en er alleen een kale woestenij

was?" Maar hij had geen woord uit kunnen brengen en zag de gezichten

die zich in de deuropening verdrongen en die naar hem keken terwijl

de monden langzaam openzakten van verbazing. Ze namen zijn kleren

en hij kreeg een half brood mee, ja, dat kreeg hij nog, maar de gouden

ring die hij van Maria had gekregen toen hij haar voor de eerste keer

gekust had moest hij afstaan. Die was immers uit de gemeenschap voort-

gekomen en zou weer naar haar terugkeren en bovendien, zeiden ze,

was zij toch dood en had hij de ring eigenlijk al terug moeten geven.

Op het halve brood had hij recht, zei men, omdat hij daar die ochtend

nog voor had gewerkt; het werd met zijn kleren in een bundeltje ge-

bonden en als hij zelf een stok zocht zou hij het gemakkelijk kunnen

dragen. Toen moest hij voor een bureau komen en zijn koperen naam-

bordje afgeven; het werd in een grote doos gedaan en hij zag hoe zijn

naam in het boek met de vele namen geschrapt werd met een mooie,

zwarte, dikke lijn die langs een lineaal getrokken werd. Daarna was er

het grote zwijgen waarin de mensen die voor de deuropening stonden

een pad voor hem maakten. Hij had nog even geaarzeld, nog even gehoopt,

dat er een afscheidswoord zou volgen, al werd hij daarin dan niet ge-

prezen. Hij wilde ook zelf nog iets zeggen maar kon het niet; de man

247

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen