Studentenalmanak 1967 - pagina 252

achter het bureau keek niet eens meer naar hem maar speelde met

gebogen hoofd met zijn inktstel, als was zijn aanwezigheid met het

schrappen van zijn naam vergeten. Hij moest maar gaan, ja, hij begreep

ook dat er geen sprake van gaan was omdat hij al niet meer bestond

voor hen en daarom sloop hij stil het vertrek uit: zij zouden zijn woorden

immers niet gehoord hebben.

Daar stond hij dan, zonder rechten maar ook zonder plichten en daarmee

voelde hij zich niet geheel gelukkig. De eerste dag had hij rond-

gezworven zonder een bepaalde richting te kiezen en hij was zuinig

geweest met het brood. De hele dag had hij gegeten van wat anders

één maaltijd was, toch stilde het zijn honger. Hij sliep in de luwte van

een kleine heuvel waar deze ook meer begroeid was dan elders. Die

nacht en ook de volgende dagen waarin hij honger leed waren vol

herinneringen.

Zoals hier was het ginds toen zij er voor het eerst kwamen, maar hij

was niet alleen geweest en een drinkwaterput was snel geslagen. Alles

was duizelingwekkend snel gegaan, de vrouwen kwamen en brachten

hun kinderen mee, de commissarissen en afgevaardigden kwamen in

opdracht van de leider alles organiseren. Zij waren de enigen die dachten,

overlegden, rapporten schreven en de berichten van elders lazen. Voor

de anderen was het voldoende dat zij konden werken en gezond waren.

Iemand die gezond en sterk was kon op grote gunsten rekenen, hij werd

geprezen en mocht vooraan zitten bij de maaltijden en de commissaris

bedienen. Dat leidde wel tot afgunst en jaloezie maar die was slechts

voelbaar; niemand liet iets merken.

De derde dag, toen hij steeds ernstiger gekweld werd door honger en

dorst, had hij een kadaver ontdekt waaraan zwermen kraaien zich tegoed

deden. Met moeite kon hij ze verjagen. Hij zag dat het dier er nog niet

lang kon liggen. De huid van het niet aangevreten gedeelte verwijderde

hij met een steensplinter, vervolgens sneed hij. de spieren los die hij

rauw at. Van wat overbleef nam hij mee zoveel hij kon, twee kleinere

stukken vlees had hij in een linnen doek gewikkeld en in zijn schoenen

gelegd die, omdat ze veel te ruim waren, nu ook beter liepen. Zo werd

het vlees mals terwijl hij vooruit ging. Nu had hij ook begrepen dat het

niet goed was zonder vast plan de woestenij te doorkruisen en hij hield

dus, zo goed en zo kwaad als dat ging, rekening met de zonnestand.

De volgende dag was, met het opkomen van de zon, de koorts in hem

wakker geworden. Hij voelde hoe zijn gezicht in één nacht ingevallen

was, zijn ogen stonden scherp en vurig achter het aambeeld van zijn

slapen waarop voortdurend geslagen werd. Di-da-donk, di-da-donk . . .

Zijn hele inwendige mechanisme kreunde bij het kloppen van de aderen

en het was alsof hij die dunne buizen in zijn slapen, hals en polsen voelde

slijten. Maar hij moest vooruit en hij wankelde als een krankzinnige

248

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen