Studentenalmanak 1967 - pagina 259

,,je moet oppassen, morgen lig je er uit."

Stilte.

,,Doe er wat aan. Het zou jammer zijn."

Weer even stilte, ja, zo. Hij voelde zich week worden en huilerig, je

kon de vogels horen zingen, elk zoals het gebekt was. Daar was het een

provincieplaats voor. Het zomerse geluid van een pruttelende motorboot

door het kanaal. Er stonden geraniums voor de raampjes van de kajuit.

Bloemen op een boot. Waarom ook niet?

De hand brandde daar en moest niet weg, moest toch maar weg. Het

gebeurt niet dikwijls, zoiets. Hoe mooi, hoe dramatisch. ,,Het is zo,"

zei hij. ,,lk moet er wat aan doen."

De haringen langer goed blijven. Als we daar nu eens iets op vonden.

Hij wilde vragen, wilde er plotseling wel over praten ook. Maar Paul zei:

,,Nou, da-ag!" en was weg.

In de huiskamer begon hij heen en weer te lopen. Hij pelde een sinaas-

appel, te snel, zodat het sap langs zijn vingers in zijn manchetten liep.

De misselijkheid was over. Ik ben dol op fruit, dacht hij.

Carla was boven in de slaapkamer met iets bezig. Zij zong er niet bij.

Toen zij naar beneden kwam en langs hem heen wilde, greep hij haar

bij een arm: een bezittersgebaar.

,,Laat dat," zei ze.

Hij lonkte naar haar buik en mompelde: ,,Hola!"

Een tijdlang keek hij naar buiten, deed het raam zelfs open. Net toen

hij het wilde gaan denken, zei Carla: ,,Het tocht."

Raam weer dicht. Zoete jongen.

Zij vouwde handdoeken boven de tafel. Nu, dacht hij.

,,lk speel steeds vals," zei hij. Zij keken elkaar een tijdje aan, belangeloos.

Wel degelijk elkaar in de ogen kijken en geen spanning, nee, eigenlijk

helemaal niets.

,,Dat zal wel," zei Carla vlak.

„Dat zal wel," herhaalde hij. „Maar je moet toch even luisteren. Als je

nu eerst eens thee ging zetten."

„Hè, get, je bent wel leuk, vanmiddag."

„Zo komen we er niet."

,,Oh, nee? Dan maar niet. We moeten ook nergens komen. Het is veel

te warm. En laat mij dit verdomde huishoudentje nu maar rustig op-

knappen en ga ook iets doen. Loop niet te lanterfanten."

Dit kon natuurlijk niet. Dit was de komedie. Grappig doen. Dadelijk

kreeg hij slagen met de matteklopper. En het publiek lachen. Nee, dat

kon niet. Dat had men al te vaak gezien. En ze werd nog grof in de mond

ook, wanneer ze geïrriteerd raakte. Over!

255

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen