Studentenalmanak 1967 - pagina 260

,,Carla, ik word er waarschijnlijk uitgetrapt. Sander heeft er de balen

van."

Zij keek hem weer aan. Daarna dwaalden haar ogen langs zijn lichaam,

naar zijn voeten en dan weer terug.

Jij bent een fijn meisje, dacht hij, geboft! Zo zijn er geen twee. Mondain

teefje. Vader en moedertje spelen. Ot en Sien. Wij durfden het wel aan.

Niemand had er iets mee te maken, niemand kon het ons voorzeggen.

Toen zei ze alleen maar: ,,Ooh."

En 's nachts wilde ze wèl met hem naar bed en daarna nog roken en een

plaat draaien en praten over trouwen en een ommelet bakken met

champignons, tegen de morgen al, want de vogels zongen alweer en de

zon ging maar weer mooi op.

Sander riep hem pas dagen later bij zich, na een repetitie. ,,Héé, Lodewijk,

ik moet jou even hebben, ga mee een borrel drinken." Hij dacht:

Misschien toch nog een kans. Hij wil alleen maar met me praten. En

zo begon het immers ook: sereen, beschaafd, zonder getier. Zij ver-

schilden niet zoveel in leeftijd. Alleen was Sander brillant, een minuscuul

genie, een heersertje en Lodewijk niet. Zij praatten inderdaad, ergens

aan een tapkast. En niet eens over muziek, het eerste half uur.

,,Heb je vrienden?" vroeg Sander toen ineens, midden in een zin.

„Nee," zei hij, denkend: Ik ben toch niet sarcastisch. Daarom zeg ik

gewoon nee. Botte eerlijkheid.

„Waarom niet?"

Sander steunde zijn zware, rossige hoofd op één hand, de nagels vast-

geklemd in het wangvlees, zodat het vel rond het oog ook enigszins naar

beneden werd getrokken en er iets bloederigs zichtbaar werd. Het oog

was zeer levendig, gezond, welwillend en vernietigend, heel dicht bij.

Hij kende deze blik en haalde zijn schouders op.

,,lk heb wel eens een vriend gehad," zei hij en hij bedoelde eigenlijk

Carla. Een beetje goedkoop wist hij. Vrienden zat, had hij moeten

zeggen, Bach, Mozart, Brahms . . . leuke kerels allemaal. Mijn beste

vriend is wel Apollo. Nog veel goedkoper, maar dat had hij wel eens

echt gedacht, vroeger.

„je bent mij te hulpeloos," zei Sander geïrriteerd. ,,Je moet soms ver-

dorie drie armen hebben in plaats van twee. Gewoon eens iemand tegen

zijn achterwerk schoppen. Agressief muziek maken bedoel ik natuurlijk.

Precies wat er staat, maar lekker opvullen de ruimte. Geen kabaal. Je

kan ook roodgloeiend zijn en toch heel verstild in je spel, begrijp je?"

De gebaren, daar kwamen de gebaren van de fanaticus, dacht hij. Of

misschien was het gewoon: Sander, die de dingen begreep en daarom

van ze hield, of nee, anders: Het kennen; de liefde zelf.

,,Weet je wel waarom je speelt, waar vanuit?"

256

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen