Studentenalmanak 1967 - pagina 242

mede geleid tot de instelling van nieuwe studierichtingen en tot ver-

zelfstandiging van takken van wetenschap. Dit houdt onder meer in, dat

de universiteit thans opleidingsinstituut is geworden voor een veel

groter aantal beroepen en betrekkingen dan vroeger het geval was of

zelfs voor mogelijk werd gehouden. Dit wil niet zeggen, dat de eigenlijke

wetenschappelijke vorming aan betekenis heeft ingeboet, allerminst.

Maar deze ontwikkeling heeft wel de universiteit voor het probleem

gesteld hoe zij haar karakter als instelling voor wetenschappelijk onder-

zoek en onderwijs kan handhaven zonder de opleiding voor beroep of

betrekking tekort te doen dan wel andersom. Dit probleem dringt zich

nog te sterker op, doordat de maatschappij in menig opzicht haar eigen

eisen stelt en haar eigen verlangens heeft ten aanzien van de universitaire

scholing voor het beroep; eisen en verlangens, die niet altijd stroken

met de opvattingen in universitaire kringen. Een relevante vraag in dit

opzicht is met welk soort van wetenschappelijke opleiding en vorming de

samenleving ten slotte het meest gebaat is. De vraag kan ook anders

worden gesteld: op welke wijze moet de universiteit haar discipelen

vormen om de wetenschap naar haar aard en voor haar deel zo goed

mogelijk te doen functioneren in het cultuurproces. Het verband tussen

wetenschappelijk onderwijs en maatschappij is geïnstitutionaliseerd in

de Academische Raad, die niet alleen een schakel vormt tussen de Neder-

landse universiteiten en hogescholen onderling maar ook tussen deze

instellingen en de maatschappij, waarbij tot zijn doelstelling onder meer

behoort de bevordering van de aanpassing van het wetenschappelijk

onderwijs aan de behoeften van de maatschappij.

Hiermee hangt ook samen de tweede aanvulling op de doelstelling van

het wetenschappelijk onderwijs, namelijk de bevordering van het inzicht

in de samenhang der wetenschappen. Het proces van verbrokkeling van

de eenheid der wetenschappen is reeds lang gaande, maar het heeft als

gevolg van de steeds toenemende specialisatie en van de verzelfstandiging

van nieuwe takken van wetenschap met name na de laatste oorlog

dreigende vormen aangenomen. Het is een proces, dat zich niet laat

terugdraaien; integendeel, het laat zich aanzien, dat het zich voorshands

in de toekomst zal voortzetten. Welke gevaren dit voor de universitaire

vorming in de brede zin van het woord in zich bergt behoeft niet te worden

uiteengezet. Duidelijk is, dat de universiteit meer en meer specialisten

op kleine vakgebieden gaat afleveren, die van de generale wetenschap-

pelijke vorming, die een universiteit kan en ook behoort te bieden,

weinig of in het geheel niet hebben geprofiteerd. Dit verbrokkelings

proces begint zich reeds te wreken binnen de samenleving der universiteit

zelf. Er is al in menig opzicht een kortsluiting tussen de faculteiten te

bespeuren en eveneens tussen docenten en studenten der verschillende

faculteiten. Bovendien is de vrees niet ongegrond, dat deze ontwikkeling

238

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen