Studentenalmanak 1967 - pagina 253

die zijn bewegingen niet meer beheerst. Voorwaarts, voorwaarts, altijd

maar vooruit terwijl het water van zijn gezicht stroomde, terwijl zijn

voeten onbegrijpelijke bewegingen maakten.

Di-da-donk, di-da-donk. . . Later overviel hem een verschrikkelijke

angst toen hij naar zijn handen en armen keek en zwarte vlekken zag.

Nu werd hij van binnen en van buiten langzaam verteerd en opgevreten.

Hij had zich direct uitgekleed om op zijn lichaam te zien hoever de

ziekte al was voortgeschreden; naar beneden zag hij zijn uitstekende

bekkenbeenderen waarin de maag lag als een ronde, opgeblazen bal,

daarboven sloten de ribben zich als een kerk in fraaie welvingen. Nee,

daar was nog niets aangetast; hij vreesde slechts voor zijn armen en

handen die zouden veranderen in klompen rottend vlees met vingers

als stijve en machteloze klauwen. Het woord ,,melaatse" schoot door

zijn gedachten en hij verbond het met ,,uitgestotene". Uitgestoten en

melaats, hij wist dat die twee bij elkaar horen van welke kant men het

ook bekijkt.

Er waren mensen naar hem komen kijken, ze hadden zich over hem heen

gebogen, zijn oogleden opgetild en ze waren weer verdwenen. Hij had

dit zeer duidelijk gezien omdat hij al een week in een grote helderheid

buiten de muren van een stad lag. Zijn heiderheid van geest was zo

groot dat hij niet alleen zijn onmiddellijke omgeving kon waarnemen,

maar de gesprekken kon horen van de wachters en de mensen die achter

de muren woonden. Als een zee van geluid drong de aanwezigheid van

de stad tot hem door. 's Nachts vloog hij om niet gezien te worden als

een zwarte vogel boven de stad, bij die tochten merkte hij op dat er

grote pleinen lagen temidden van de huizen waar men op marktdagen

(twee waren er geweest die week) opgewekte en drukke gesprekken

voerde. Ook waren er blauwe zwiebeltorens die de plaatsen van de

voornaamste gebouwen aangaven. Omdat hij voldoende uitgerust was

had hij besloten op te staan om de stad te voet binnen te gaan. Eerst

moest hij zijn zieke handen verbergen met de kledingstukken die hij bij

zich had. Niemand hield hem tegen toen hij de stad binnenwandelde;

men liep langs hem heen of zei, als men tegen hem aanbotste, ,,pardon",

zoals overal elders. Overtuigd als hij was van het feit dat de stad zijn

redding zou betekenen had het hem niet verbaasd. In een straat had

hij een bord gezien: ,,Naar de baden". Via een steeg was hij in een

grote ruimte gekomen, een soort hal, waarin hij bleef wachten om te

zien of er nog anderen zouden komen en waarheen ze zouden gaan.

Er kwam niemand zodat hij zelf de weg ging zoeken. De baden bleken

achter een zware houten deur te zijn: het was er tenminste warm en

vochtig en er hing een geur van kruiden. Een jonge vrouw riep naar hem

vanaf het einde van de gang. Zij bracht hem in een kamer waarin een

houten kuip stond die door planken was afgedekt. Hij keek om zich

249

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen