Studentenalmanak 1967 - pagina 150

Weners, die inhaken op de nu eens zwellende, dan weer verstervende

koperen klanken.

Maar de muziek is rijk en liet ons er niet bij zitten: zij toonde zich iii

de hoge praal van de opera, waar coloraturen wild opfladderen uit de

meest benarde situaties, uit een dartel spel van trouw en ontrouw:

Cosi fan Tutte - ja inderdaad: zo zijn de vrouwen.

Klanken, verwaaiende op de avondwind, bepalen de mens bij het ver-

vloeiende, onhoudbare en onweerstaanbare van de muziek - dat wonder.

Op de binnenplaats van het slot Kreuzenstein vanwaar men de avond

leven in zou blazen, wachtten wij en zagen wij omhoog en om ons heen,

vanwaar wij de noten verwachtten: de tijd en de techniek ontlopen

berustten wij een weinig anachronisch in de tijd van Keizer Kare! V - de

vogels zingen zoals ze gebekt zijn en ze nemen het op tegen de mens,

die ze wel moet overstemmen. Er is, alle verboden ten spijt, met vuur

gespeeld voor ons: er is geblazen en gezongen. Ook is er voor ons op

de luit gespeeld, maar wij hebben niet gedanst.

Men zong dat het een lieve lust was en met name het geestelijk drinklied

liet een diepe indruk na, zowel bij de vromen onder ons als bij de

dorstigen.

schouwburgerlijk

Ook zijn wij door de familie Karamazow ontvangen: zij waren in grote

ellende en werden doorgaans, met cirkelende en draaibare tonelen, uit

de weg geruimd, maar altijd weer begon het opnieuw. Iedereen at gulzig

van dit voer voor psychologen. Wij zagen allen er, zeer uit de hoogte,

op neer.

146

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen