Studentenalmanak 1967 - pagina 54

Enerzijds, vooral in persoonlijke gesprekken, geheel gericht op de be-

doeling, die bij de ander voorzat, waarbij het hem onverschillig liet of

deze meningen had, die dwars tegen de zijne ingingen; als het maar

echt was. Met intens begrip leefde hij mee in conflicten met de ouders

of met verloofden, in religieuze twijfel en andere moeilijkheden. Dan

kwam het aan op het hart en wanneer dat voerde tot een ingaan tegen

gevestigde tradities en overtuigingen, accepteerde hij dat ten volle en

daardoor is hij voor veel studenten een bijzondere steun geweest.

Anderzijds was hijzelf met hart en ziel verknocht-deze wat ouderwetse

term is hier m.i. precies op zijn plaats - aan de calvinistische principes,

die hij met hartstocht verdedigde. Dat paste bij hem: hij verdedigde

alles waar hij van hield. Hij had de neiging in iedereen die hij mocht en

die niet gereformeerd was een onbewuste calvinist te zien. Op dezelfde

wijze hield hij ook van Zuid-Afrika.

Bij botsingen tussen studenten en Academische Senaat nam hij het

altijd op voor de studenten, vaak vergoelijkend - ze menen het niet zo

kwaad, eigenlijk zijn het wel goede jongens, we moeten het niet zo

zwaar nemen - , soms ook hun rechten scherp verdedigend. Zo was hij

een voorvechter voor de studenten voor hun vrijheid, maar hij ver-

wachtte tegelijkertijd dat ze zijn raad dan ook zouden opvolgen en hij

was min of meer onthutst en hulpeloos wanneer zij zich niet lieten over-

tuigen door het gezag van zijn hoogleraarsambt, waar hij zelf zo hoog

tegen op zag. Hun vrijheid verdedigend, schrok hij soms terug voor het

gebruik dat ze van die vrijheid maakten en neigde dan uit reactie wel

eens tot een hard, het gezag handhavend optreden. Maar dat hield hij

nooit lang vol; daarvoor was hij er te zéér van doordrongen - in talloze

artikelen voor ,,het gewone volk" had hij geprobeerd' dat duidelijk te

maken-dat eenzijdige gezagshandhaving slechts contactverbrekend werkt.

En hij zocht en wilde juist dat contact.

Terecht heeft het Corps hem in 1940 het erelidmaatschap aangeboden.

Hij had het verdiend en was er erg blij mee.

Ik ga niet in op Waterink's wetenschappelijke en maatschappelijke

betekenis die o.m. erkend werden in twee eredoctoraten en in enkele

koninklijke onderscheidingen. Elders is daar ook op gewezen. Hier is

het de plaats om met dankbaarheid te herdenken wat Prof. Waterink

voor de studenten is geweest.

H. R. Wijngaarden

50

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen