Studentenalmanak 1967 - pagina 152

als een lopende band zich breed en definitief aan het landschap heeft

opgelegd.

Van de hoogte stortten wij ons weer omlaag - de stad in, met de okeren

woningen aan weerszijden naar het rechtlijnige Donaukanaal, dat binnen

steile kaden ligt ingebed en aan blauwe kleuren heeft ingeboet. De Donau

distantieert zich ervan - en terecht, want de oude Donau is goed: daar

kan men bedreven drijven en roeien met riemen die men heeft.

Buiten Wenen staat ook de grote burcht Kreuzenstein, waar in de

voorhof, onder de houten hoogten de katapulten opgehouden zijn zich

te verslingeren aan de vijand en de kogels het loodje hebben gelegd.

Daar staan, verborgen achter gaas en bedolven onder stof, de boeken

te wachten op de eeuwigheid of een uitslaande brand. Geweien, door

elanden verdragen, krullen uit de muur en de huiden zijn gehecht aan

de vloer.

Daar staat een kast waar een monnik heel zijn leven aan verschaafde en

versloeg.

In de bijgebouwen staan de spiezen en de hellebaarden op hun bloederig

verhaal te komen en de knots vertelt hoe hij zich zijn hele leven heeft

vergooid: alleen de slingers zwijgen - want alles is aan hen ontgaan.

De ontaarding van het hemelbed is ten hemel schreiend en de keuken

is een kerker, waar geen weeë ree meer wordt geroken.

De roem is getaand, de strak gespannen huid van Habsburg is gerimpeld

en vergaan.

de avonden

Ook de dans zijn wij in Wenen niet ontsprongen. Daar waren er die

avond aan avond zich wrongen in allerlei bochten door het warm-

bloedige Atrium, in een wilde strijd gewikkeld met metrum en melodie.

En flitsender en hitsiger werden de dansen die oplaaiden tot diep in de

nacht.

Daar waren er die zich te dansen begaven in hoge balzalen en in de

open gangen van het Universiteitsgebouw. Knipogende zagen de sterren

neer op de nacht, die zoveel aan het licht bracht.

De champagne bekoelde - de gemoederen raakten verhit.

De nacht was groots en de dansen waren meeslepend.

De walsen waren wervelend, de polka's waren schokkend.

Een andere keer vierden wij de Heurigen en dronken wij de wijnen

van het jaar. Zij tintelden op de tong, tot de tong tintelde in de mond,

tot de mond begon te tintelen in het hoofd en het hoofd begon te

suizebollen.

Ook met verenigingen verenigden wij ons: soms in een eenvoudig lied,

een praatje of een d r o n k - met vreugd en deugd en vrouwen op en in het

spel. Maar soms speelde men ook voor ons fascist met fanfaregeschetter

148

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen