Studentenalmanak 1967 - pagina 254

heen en naar de vrouw die bleef wachten, over hun gezichten speelde

een vaag groen licht dat van boven kwam. Toen ze had gezien dat hij

geen aanstalten maakte om het bad te gebruiken had ze zijn gordel, een

eenvoudig koord, losgeknoopt en was begonnen ook zichzelf uit te kleden.

Hij was bang geweest dat ze zijn melaatsheid zou ontdekken en hij had

haar weggestuurd. Zij was onmiddellijk weggegaan als een gehoorzaam

kind. Hij verwijderde de houten planken die de kuip afdekten en zag

dat het bad gevuld was met heet water waarop kruiden dreven. Door

een houten goot die op enige hoogte uit de muur kwam stroomde lang­

zaam heet water en onder in de badkuip zelf stroomde het water weg

door een klein gat. Het kwam dan in een goot die in de vloer was aan­

gebracht en die onder de beide zij­muren verdween; waarschijnlijk om

het water van andere baden af te voeren. De muren waren ingelegd

met geglazuurde tegeltjes die men beschilderd had met gestileerde

waterplanten waardoor het leek of waterplanten van de vloeren langs

de muren opklommen tot boven in het groen gekleurde licht. Wel, het

was hier rustig en hij voelde zich op zijn gemak ook al schrok hij van

zijn naakte lichaam toen hij zich in het water liet zakken. Het bad had

een merkwaardige invloed op hem, hij voelde zich licht worden als

vervloeide zijn lichaam met het water terwijl het toch tastbaar en aan­

wezig bleef. Juist nu werd de afschuw voor zijn oude, vervuilde lichaam

groter en hij werd herinnerd aan zijn zwerverschap door het ongedierte

dat boven kwam drijven, dieren met poten die aan alle kanten uit hun

lijven kwamen en met grote bolle ogen die over de wateroppervlakte

staarden. Hij had ze gevangen en ze met afgrijzen in de goot geworpen

waar ze met het water onder de muur verdwenen. De koorts scheen

te wijken maar de helderheid die hij buiten de stad had ondervonden

kwam sterker terug, in vlagen. Overal waren stemmen in deze ver­

bijsterende badkamer. Hele legers waren het, waarvan het geluid langs

de houten goten en de openingen in de muur naar beneden stroomde

in een duizendvoudige echo. Er werd tegen de deur geslagen. Hij was

nu helemaal weggezakt in de houten kuip, alleen zijn hoofd met twee

angstige ogen, stak er nog boven uit. Op de gang verwijderden de voet­

stappen zich, ze gingen gepaard met het stijve kraken van leer, als van

laarzen. De waterplanten groeiden hoger en hoger, het licht werd

groener en groener. Nu groeiden ze zowaar ook al in het water, ze

groeiden door zijn handen en voeten, de bovenkant van het water groeide

dicht. Hij voelde het groeien en strijken van de zachte waterplanten om

zijn lichaam. Zijn hoofd moest vrij blijven, dat was het belangrijkste,

verder vond hij het wel prettig en hij tuurde door de bladeren van zijn

oerwoud als een salamander op een waterlelieblad. Wel, hier was het

goed, maar wat was dat geluid? ,,G eef acht!", klonk het aan het einde

van de gang. ,,Mars!" en drie paar voeten zetten zich in beweging:

250

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen