Studentenalmanak 1967 - pagina 149

ais verzetten zij zich tegen de verstening, die hen is opgelegd: water-

stralen monden uit in grote bekkens en bakken, die nooit verzadigd

raken.

Alle muren zijn rijkelijk omloverd van bomen en blaren en waar de

muren niet zijn uitgelopen bewaren puilende hoofden, armen, benen en

buiken de muur voor vervlakking - alles lijkt hier afgerond.

En boven de stad staan de torens, die het hoofd hebben geboden aan de

getijden en de golvingen van de tijd.

Vanuit vier smalle vensters kan men uitzien over een verschrompeld

en bekrompen Oostenrijk, waar het heden teert op gisteren en gisteren

de kost moet geven aan vandaag. Hier herhaalt zich de geschiedenis nooit

meer: want het goud is vergeeld en de glans is getaand en voor de

keizerskronen is geen staatshoofd groot genoeg.

Maar de mens blijft onder alles aan zichzelf gelijk, hoewel juist hij het

meest onhoudbaar is gebleken.

historiant

Het verleden heeft men In hoge toonzalen te kijk gezet: daar loopt een

langzaam publiek van de ene verbazing te vallen in de andere, ai is men

te zeer gebonden aan de tijd om alles te doorzien.

In de Weltliche Schatzkammer verdringen de juwelen zich en stralen

gouden schalen als om strijd.

In de Geistliche Schatzkammer zijn gewijde curiositeiten opeengehoopt:

een nagel van het kruis, een splinter van de kribbe en een tand van

Johannes de Doper.

Ware Christus niet verrezen men had hem te Wenen zeker in een wel

zeer gewijde hoek van deze kamers opgebaard.

schilderijkelijk

De hoogverheven marmeren entree van het Kunsthistorisch Museum

legt de mens al dadelijk het zwijgen op - een zwijgen dat verdubbeld

wordt bij het schouwen van een eeuwenoude schoonheid, die de grote

meesters uit de hand gelopen is. Het rubensaalse bolwerk en de brueghe-

liaanse kermisserij hangen broederlijk naast de devote, zoet melan-

cholische madonna's, waar de Italiaanse meesters de hand in hebben

gehad.

En van de muur ziet Paulus, vertroost en vervoerd de dood onder ogen -

al eeuwenlang.

muziekelijk

Maar wij leefden in extremen: nu eens verstild, dan weer tampend op de

vloer, temidden van duizenden, deinende, dreinende, vettige, weeë

145

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen