Studentenalmanak 1967 - pagina 263

zwaaide en zo meer. Een gevierde aap dus, die Jonathan, maar met een

weemoed behept, die alleen Lodewijk meende te herkennen.

,,Wat lijkt hij op ons," zeiden de ijsdansers giechelend en Lodewijk

voelde dan zijn handen beven, want het was niet zo, het kon niet zo zijn.

Enkele uren voordat de voorstelling begon glimlachte Lodewijk naar

Mare en langs jonahtan heen, om die aanraking misschien, nam zijn fluit

op en wandelde naar een rustig plaatsje, waar hij wat probeerde te

slapen. Hij dacht vaag aan zijn moeder, die had gestameld: ,,Een ijsrevue,

in een ijsrevue . . ." en aan de manier waarop de Beierse saxofoon-

speelster het woord Criminalroman had uitgesproken, gisteren alsof

het de naam was van een prins uit Tahiti. Nur Criminalroman. Om de

tijd kapot te maken. Toen was hij het kleine jongetje, dat er om lachte,

dat hij op zijn benen stond. De benen bewogen vanzelf. Omdat Lodewijk

toch ook nog een beetje de muzikant uit het ijsrevueorkest was gebleven,

kon hij dat zien. Het jongetje droeg een smalle gouden band in het haar

en speelde, speelde zo veel vals als hij maar wilde. Niemand geloofde,

dat dit erg was.

De anders zo ernstige man in het witte kleed, die gewoonlijk veel en

langdurig sprak, lachte nu ook, terwijl hij op korte afstand volgde, met

Carla, de Samaritaanse. Elvin, een neger, hield jonathan stevig vast.

Het dier had veel moeite vooruit te komen met zijn schaatsen, want op

het pad lagen veel stenen.

Het was warm als het altijd was wanneer het koren rijpen moest. Iedereen

zag hoe de zon om het jongetje heen scheen. Het meer lag daar spiegel-

glad in de diepte.

„Het is blauw, het is zeer blauw," zei Jonathan.

,,lk ben heel gelukkig," zei de anders zo ernstige man.

,,Alleen die aap," zei Carla, de Samaritaanse knorrig.

's Avonds joelde het publiek weer om de aap, die schaatste, die voor-

treffelijk door de ringen sprong, door Mare opgehouden, die een prachtige

pirouette maakte in een paarse belichting en speelde Lodewijk wat hij

spelen kon, terwijl hij vanuit de orkestbak Jonathan volgde met de grote,

breekbare tederheid in zijn hart, die bij zijn geboorte in hem was gelegd.

Sept. '66. M. J.

Hij borg zijn lief in het archief

bij alle and're lieven:

haar foto's en haar brieven a.i.k.

259

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen