Studentenalmanak 1969 - pagina 82

schreef bij die gelegenheid, achterop een Icaartje: ,,Ik zit hier in een zaal

vol oud-kolonialen". Er hangt hier een geur van baboes in bamboe.

Zoeven is een delegatie van Bronbeek aangekomen, met spandoeken,

waarop ze hebben geschreven: ,,Lang leve A m b o n " en ,,Ambon mot frei" -

Machtig!"

Een vreemd verhaal treffen wij aan op pag. 86 van het Gedenkboek 1980.

Wij lezen daar: ,,Op zekere dag trad een heer van meer dan middelbare

leeftijd binnen voor „een boodschapje"; terwijl hij dit zei, ontstond

rond zijn voeten een wijde plas - bij navraag bleek de man herstellend

van een blaasontsteking. De man trachtte met bezwerende gebaren de

stroom te stuiten, maar pas door ingrijpen van de Ab-actis werd Cuproflex

voor erger - voorlopig - behoed." De parallel met het Haarlemse

jongetje, zijn vingertje en het gat in de dijk zijn frappant.

Als huisvriend hadden de heren een fakir; de heer Sidi Chandra, die zich

op verzoek aan het spit reeg. Hij is echter helaas bij één van zijn sterkste

trucs onder een nog sterkere truc terecht gekomen, en aan de gevolgen

daarvan overleden. Een voorgenomen kruisiging op Goede Vrijdag

- welke de heer Chandra gaarne via T.V. en Radio zag uitgezonden - is

er zodoende voor hem niet meer van gekomen.

Geruime tijd zijn er plannen geweest om met een groot aantal Polen van

gedachten en land te wisselen. Dit is niet doorgegaan: de Polen zijn

daarop mokkend naar Tsjecho-Slowakije vertrokken - de Tegenpolen

naar Uitgeest.

Op pag. 364 van de Annalen treffen we een merkwaardig verhaal aan

over een almanak. Wat een almanak presies geweest is, staat niet vast:

het gevonden eksemplaar wijkt sterk af van alle bestaande ideeën

daaromtrent. Het scheen - naar de gevonden informatie ons leert -

gebruikelijk om bij de uitreiking van het werkje obskene en liederlijke

taal uit te slaan. De heer Rietkerk - een naam die slechts éénmaal voor-

komt, en dan nooit meer - moet hierin een meester geweest.

Oók op deze pagina lezen we het verslag van een bezoek dat de Heren

brachten aan een Reumasentrum, waar het zó vochtig was, dat zelfs de

wanden kromgetrokken waren. Zo bezochten zij zieken, redden zij

drenkelingen en kleedden zij de naakten. Het laatste toen één van de

heren in de afgesloten tussenkamer een Dame in het jacquet van de

radeloze Rector Corporis stak - het voorlaatste door ten stadhuize

rektaal rook in te blazen.

Kunstzin en Kunstmin blijken uit bezoeken aan het Stedelijk Museum

(wat op deze plaats met „hippies" is bedoeld, is niet duidelijk - waar-

schijnlijk hebben de overschrijvers hier het Museum verward met de

Manege - sehr.), terwijl zij gevijfen ook een verloren gegane Johannes-

Passion beluisterden (de schrijver gebruikt hier de zeer voorzichtige

formulering ,,poging tot weergave ener Passion").

Ook bij het 80-jarig bestaan van het Konsertgebouw zijn de heren

aangewezig geweest - het was één van de schaarse keren, dat ze niets

80

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen