Studentenalmanak 1969 - pagina 137

luitenant-kolonels tenslotte toch, als 'n godsgeschenk, de moed om naar

voren te stappen. De jonge Jakubu Gowon, 31 jaar oud, uit de stam van

de Angas, (een van de „minderheden") buiten 't leger totaal onbekend,

'n meelevend christen, nam schoorvoetend de zware verantwoordelijk-

heid op zich.

Hij zag maar een mogelijkheid: met alle kracht die in hem was trachten

Nigeria bij elkaar te houden. Hij dwong respekt af door zijn houding:

recht door zee, streng voor anderen én voor zichzelf (geheelonthouder

b.v.), 'n man die met gezag kon spreken. Maar met de drie grote stammen

had hij moeite: de Ibo's wilden niet in zijn geplande federatie van 12

staten, waarin de minderheden 'n veel grotere stem zouden hebben

dan zij ooit hadden gehad en er weinig kans meer was op sterk dominerende

groepen. En toen zeiden de Hausa's in 't noorden en de Yoruba's in

't westen: als de Ibo's zelfstandig worden, dan wij óók zelfstandig.

Met grote vasthoudendheid, takt en staatsmanskunst slaagde Gowon er

desondanks in de Hausa's en de Yoruba's weer binnen zijn federatie

te krijgen: de eerste maal in de geschiedenis van Afrika, dat 'n Afrikaans

leider, op eigen initiatief en zonder hulp van buiten, meer dan 40 miljoen

mensen in 'n werkelijk demokratiese federatie heeft weten te verenigen.

Hij heeft grote zelfbeheersing getoond en op zijn woedende leger weten over

te brengen, dat met jeukende handen tóen al klaar stond om de Ibo's af

te slachten. Maar Gowon bleef onderhandelen, gaf in grote mate toe aan

de eisen van de lbo leider, die de vermoorde Ironsi was opgevolgd:

generaal Ojukwu; Gowon deed vele konsessies, die soms door Ojukwu

werden aanvaard tijdens de onderhandelingen maar later weer als niet vol-

doende verworpen. Als Ojukwu in die tijd teruggekomen was, was alles

misschien nog goed gekomen, want de idee van de 12 staten was

onnoemelijk populair; als de Ibo's zich erbij gevoegd hadden had dat zeker

de haat tegen hen verminderd nu de angst voor hen niet meer hoefde te

bestaan. Maar Ojukwu bleef verhard, gesterkt door allerlei invloeden

van buitenaf, waaronder Shell BP en Rusland en de aanvankelijk aar-

zelende houding van Engeland en Amerika. De Ibo's willen en kunnen zich

niet voegen onder 't gezag van 'n Angas - zij wiUen zélf gezag. In plaats

van naar vrede te streven begonnen zij in september '66 de Noordelingen

die nog in hun steden woonden, in Port Harcourt b.v., lastig te vallen.

Er vielen doden, er ontstond 'n slachting van Noordelingen in Biafra.

Radio Nigeria verspreidde dit nieuws niet, uit vrees waarschijnUjk voor

nieuwe chaos nu de rust net begon weer te keren. Maar radio Cotonou in

Dahomey bracht de berichten, die de bevolking van Noord Nigeria des

duivels maakten en die bevestigd werden door de aankomst van 'n trein

vol verminkte Noordelingen uit Ibo-land, plm. 4 oktober 1966. Wraak

kon niet uitblijven, en toen volgde de verschrikkelijke afslachting van

Ibo's in 't Noorden, waarover wij allen gehoord hebben. Weerwraak "^

was onvermijdelijk: 7 juli 1967 trok .Ojukwu 't mid-westen van Nigeria

binnen en dit was 't moment waarop Gowon zijn leger bevel gaf tot de

135

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen