Vrije Universiteitsblad 1954 - pagina 38

Gereformeerde m e d i c y n e o ?

Wie even de recepten leest, die in de loop der eeuwen zijn voorgeschreven voor 't verdrijven van allerlei pijn, zou er pijn van krijgen. Tovenaars hebben bezwerend hun handen opgeheven: „wèg kiespijn! wèg buikpijn! wèg maagKoningen zijn uit hun koets geklommen om duizenden zieken aan de kant van de weg de handen op te leggen (Volgens de geschiedschrijvers zou Lodewijk XVI zo 2400 zieken genezen hebben). Mohammedanen leggen hun vinger op hxm zieke kies en dreunen het 98e vers op van de 6e Soera. Middeleeuwse mensen staken een houten vleespen in de pijnlijke plek en borgen die zo diep mogelijk in een donkere kelder weg. „Als iemant van een dolle hond gebeten is, moet men daar op stellen paardemis, in sterke azijn gekookt, ofte gestorte swavel met speecksel gemenght". De wijsgeer Kant probeerde van z'n pijn af te komen door gedachtenconcentratie; volgens Kuyper weet iedere dominee uit ervaring, hoe allerlei kwalen onderdrukt kunnen worden als hij bezield de kansel beklimt. Maar ondanks aüe beziehng van de theologische faculteit moeten wij toch maar heel dankbaar zijn met de medische faculteit. J a , zegt iemand, maar bij die theologische faculteit kan ik goed begrijpen dat hier een gereformeerde grondslag nodig is, — terwijl ik mij afvraag: waarom moet de medische faculteit nu ook per se een faculteit zijn aan de Vrije Universiteit ? Zijn er dan recepten op G.G. ? Zijn er gereformeerde en humanistische pilletjes? Is er ooit iemand, die z'n mouw opstroopt en zegt: dokter, geef me alstublieft een goed-orthodox spuitje in m'n arm ! ? Als je een Roomse kapelaan op z'n eksterogen trapt, roept hij even hard „ a u " als een gereformeerde dominee. Hoe kan de scheiding tussen geloof, ongeloof en bijgeloof nu doorgetrokken worden tot in de colleges over de anatomie van een kikvors ? De professor die zijn studenten aankeek en zei: hier heb ik een kik-

Lesatcn

vors als voorbeeld voor dit college — maar die toen z'n broodjes met ham uit z'n tas haalde en verschrikt vroeg: wat zal ik dan als ontbijt gebruikt hebben? — deze professor zal toch bij het vervolg van zijn collego de gereformeerde dogmatiek niet nodig hebben gehad? Wie de bijbel goed kent, zal al deze vragen niet stellen. De bijbel laat duidelijk zien, dat Jezus ook in de wereld van de pijn en de ziekte alles te zeggen heeft. Hij bestrafte de koorts — daarin Hgt het fundament van de medische faculteit. Wij moeten de ziekten bestrijden, omdat Hij er ons in is voorgegaan. En Jezus zal zorgen voor de stad, waarin niemand zeggen zal: ik ben ziek. Alleen vanmt deze belofte kan er een heerlijk Ucht vallen over de medische wetenschap en over allen die een zieke aan de pols voelen. Vanuit deze belofte houdt de dokter om Jezus' wil spreekuur. Zijn werk zal niet vergeefs zijn. En hijzelf zal zalig zijn, als zijn Heer hem vinden zal midden in zijn werk. Aan de ingang van het ziekenhuis staat: „Jezus bestrafte de koorts" en aan de uitgang: „De stad komt, waar niemand zeggen zal: ik ben ziek". AUeen tussen die twee teksten in kan de dokter z'n werk doen. Zijn witte jas mag zo al een heenwijzing zijn naar het witte kleed, dat hij eenmaal dragen zal. In Efeze 4:16 geeft Paulus een beschrijving van de wonderlijke opbouw van het menselijk lichaam. Waarschijnlijk heeft dokter Lucas hem daar eens op gewezen en samen zijn zij in de gevangenis stil geweest van ontzag voor de twee grote wonderen die daar nog te zien waren: hun eigen lichamen, waarin alles zo onbegrijpelijk-harmonisch bleef functionneren. Deze eerbiedige bewondering voor de Schepper moet het uitgangspunt zijn van alle medische wetenschap. En daarom hoort de medische faculteit evenzeer thuis bij de Vrije Universiteit als de theologische. En daarom zal het millioen bij elkaar komen — „ E n pessimisten die laten we maar praten, geef je ze de beste kaas, ze zien alleen de gaten". O.J.

Voor testementaire beschikking wordt de aandacht gevestigd op de naam der Vereniging: 'De Vereniging voor Hoger Onderwijs op Gereformeerden grondslag te Amsterdam'. Statuten goedgekeurd bij Koninklijk besluit van 12 Februari 1879 (No. 22) en de latere wijzigingen goedgekeurd bij Koninklijk besluit van 25 AprU 1903 (No. 118); 21 December 1908 (No. 1255); 26 Mei 1924 (No. 93) en 9 November 1936 (No. 27). 2442

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen