Vrije Universiteitsblad 1955 - pagina 60

Een kijkje in het Laboratorium voor chemische physiologie Op de hoek Valeriusplein - de Lairessestraat staat het oudste laboratorium der Vrije Universiteit. Het dateert nog uit de tijd dat men meende dat een belangrijk gebouw alleen maar kon imponeren als het een hoge stoep bezat die een ounoemlijk aantal treden telde. Het steekt dan ook zeer af bij de aangrenzende gebouwen die van moderne zakelijkheid getuigen. Dit zijn de vlak vóór wereldoorlog I I verbouwde Valeriuskliniek en de vlak na wereldoorlog I I uitgebreide laboratoria voor natuur- en scheikunde der V.U. Het bedoelde laboratorium is het physiologisch laboratorium. Het is een kleine veertig jaar geleden gebouwd ten behoeve van de medische faculteit die in die tijd nog maar één hoogleraar telde. Prof. Buytendijk beoefende hier de physiologie. Grote gevelstenen getuigen hiervan. Na het vertrek van Prof. Buytendijk heeft het laboratorium verschillende doelen gediend. Zo is er o.a. jarenlang het paedologisch instituut onder leiding van Prof. Waterink in gevestigd geweest. Bij de jongste uitbreiding van de medische faculteit heeft het gebouw zijn oorspronkelijke bestemming teruggekregen. De zoeven reeds genoemde gevelstenen, die in de loop der tijden met klimop overwoekerd waren, zijn onlangs van deze bedekking ontdaan en de opnieuw vergulde letters tonen met trots de woorden: 'Physiologisch laboratorium'. W a t is physiologie eigenlijk? Sommigen verwarren deze wetenschap met de psychologie. Ook deze beoefent men aan de V.U. Namen als Waterink, Kui" pers, Wielenga en van Wijngaarden staan U er borg voor dat deze beoefening in goede handen is. De physiologie is de leer der levensverrichtingen van het menselijk en dierlijk Uchaam tot in hun kleinste onderdelen, de cellen. Men gaat hier dus na hoe bepaalde organen werken, en hoe men hun werking kan beinvloeden. Het onderzoek gebeurt meestal met natuurkundige en chemische methoden. Er is dan ook vrijwel geen gebied in de medische wetenschap aan te wijze, waar een zo grote natuur- en scheikundige kennis van de experimentator wordt gevraagd, als juist in de physiologie. De ligging van het laboratorium tussen het natuur- en scheikundig laboratorium enerzijds en de Valeriuskliniefe anderzijds heeft dan ook, zij het ongewild, een sterk symbolische betekenis. Het gebouw bezit twee afdeUngen, die onzichtbaar van elkaar gescheiden zijn. Van de ene afdeling is Directeur Prof. Dr A. W. J . H. Hoitink, medicus, die voornamelijk het physische gedeelte der physio-

2528

logic beoefent, bijv. de electrocardiografie. I n het andere deel zwaait de lector Dr H. K. Oosterhuis, chemicus, de scepter. Het is van deze afdeling dat ik U iets wilde vertellen. De chemische physiologie of biochemie houdt zich speciaal bezig met de scheikundige processen die zich in het menselijk en dierlijk lichaam afspelen. Het lichaam toch is een organisme waarin zeer ingewikkelde stoffen gemaakt of afgebroken worden. Denk maar aan koolhydraten, eiwitten, vetten en vitaminen. Het is duidelijk dat de a.s. medicus met deze biochemie moet kennismaken. Voor het candidaatsexamen moet hij o.a. hierin een practicum volgen waar hij .versclullende biochemische reacties ontmoet die later in zijn practijk van belang kunnen zijn. Het wetenschappelijk werk in dit laboratorium onder leiding van Dr Oosterhuis beweegt zich voornamelijk op het gebied der papierelectrophorese. De electrophorese en zijn vereenvoudigde vorm de papierelectrophorese stellen ons in staat kennis te nemen van de aard en de gedragingen van de belangrijkste bouwstenen van het menselijk lichaam, de eiwitten. Dit zijn zeer reactieve stofiFen van uiterst ingewikkelde bouw. Wanneer in het organisme iets mis loopt, weerspiegelt zich dit in vele gevallen in de eiwitsamenstelling van het bloed. Belangrijk is nu, dat zekere ziekten steeds dezelfde afwijkingen in de eiwitsamenstelling van het bloed te zien geven. Met behulp van de electrophorese kan men deze afwijkingen in een diagram brengen. Prof. Booy heeft eveneens hierover uitgebreide onderzoekingen gedaan, zij het dat hij niet bloed, maar ruggemergsvloeistof gebruikte. Door Dr Oosterhuis is de reeds bekende papierelectrophorese verder ontwikkeld en tot een hoge graad van perfectie gebracht. De ingewikkelde physische en electronische apparatuur hiervoor benodigd is in zijn geheel in zijn laboratorium ontworpen en geconstrueerd. Enige wetenschappelijke publicaties zijn hierover reeds verschenen. Met andere laboratoria, zoals die van Prof. Stolk en Dr Langman, en natuurlijk met diverse klinieken waarvan die van Prof. Lindeboom wel in de eerste plaats genoemd mag worden, bestaat een nauwe samenwerking. Wij zijn er trots op dat onze jonge medische faculteit op haar bescheiden wijze mag bijdragen tot dit belangrijke gebied der wetenschap. Dit zij ons temeer een stimulans onze schouders nog hechter te zetten onder het werk der universiteit, die de eer van Gods naam bedoelt. M. K.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen