Vrije Universiteitsblad 1962 - pagina 22

Eén in Canada In het verslag dat u elders in dit blad vindt, kunt u lezen hoeveel buitenlandse spaarsters wij hebben. Canada valt op met één spaarster. Toen vele spaarsters emigreerden, dachten wij eerst dat zij best konden doorsparen. Maar eenmaal daar, bemerkten zij, en wij die het land enigszins kenden, dat dat bijna onmogelijk was. Waarom? Omdat men daar zoveel moet offeren voor kerk en school, en voor andere christelijke instellingen. Het woord subsidie kent men daar niet. Al de christelijke scholen, zeg maar het gehele christelijk onderwijs van het laagste tot het hoogste — wat men ook eens hoopt te krijgen is een Vrije Universiteit — moet zelf bekostigd worden. Kunnen wij ons dat indenken? Wij, die wonen in een land waar prachtige scholen zo maar voor onze kinderen klaar staan? Als u dit alles weet, zal het u zeker niet verwonderen dat er in Canada maar één spaarster is. Wij moesten eigenlijk nog voor hen sparen. Enkele jaren geleden vroeg iemand mij : „zouden wij ook iets kunnen doen voor de hogeschool in Australië, waar dr. K. Runia, voorheen predikant in Dokkum, nu professor is?" Je denkt dan (en zegt het ook): „wij willen

wel graag, maar hebben het zelf zo nodig". Dat begrijpt men daar misschien ook wel. Maar als wij n u maar weer eens naar Canada kijken, dan is ons sparen, in vergelijking met daar, maar heel weinig. Toen ik in 1959 voor het laatst in Canada was, was in Hamilton de eerste Chr. High School in opkomst. Wat was men daar al rijk mee, met deze christelijke middelbare school, 't Was toen de eerste in Ontario. Zijn wij ook echt rijk met onze scholen, welke dan ook, en onze Universiteit ? Als ik denk aan wat ik daar gezien en gehoord heb op het gebied van het onderwijs, dan vraag ik mij wel eens af: waarderen wij hier dit alles wel zoals het behoort? Ik weet dat er onder onze spaarsters zijn die echt offeren, maar de meesten van ons geven van hun overvloed, van de welvaart die zij vandaag genieten. Nu bestaat er voor ons het grote gevaar dat wij onze offerzin kwijtraken. Laat dat niet gebeuren! U weet als u meeleeft best, waar geld nodig is. Denk dan niet: „och, ik geef ook maar wat". Neen, t a s t de nood af. Houdt dan de éne spaarster in Canada maar in gedachten, u weet dan meteen wat uw mede-christenen in dat andere land hebben op te bouwen. J. Z w a r t - d e Jong.

WELKOM ! Hartelijk welkom nieuwe spaarsters! U sullen wij nu ook tweemaal per jaar, gratis nog wel, een Helpende Handen-nummer toesturen. Wij hopen dat u het leest, en daardoor met heel onze organisatie op de hoogte raakt. Want Ulij hebhen niet alleen de inhoud van uw V.U.-busje erg graag maar ook uw medeleven, en bovenal uw gebed.

6

Het is so langzamerhand een groots geheel geworden. Als u de rubriek Mijlpalen leest, dan bemerkt u dat er dames zijn die van het begin der busjesactie in 1932 af al in ome organisatie hebben meegewerkt. Bij het welkom dat wij tot u richten, willen wij graag de wens aan toevoegen, dat wij misschien ook op u wel eens een beroep zullen doen. Er is zo erg veel werk.

't Zou kunnen dat u veel tijd hebt en graag iets er bij wilt doen. Geef dat dan te kennen aan degene die bij u een busje heeft geplaatst. Er is zeker voor u ook wel een wijkje, waar u voor Vrouwen V.U.hulp in kunt toerken. Bent u vreemd in de plaats waar u woont, dan geeft zoiets juist zoveel contact. Nogmaals Kring.

welkom

in onze

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen