Vrije Universiteitsblad 1966 - pagina 103

Prof. dr. G. Kuiper Hzn.

V.U. het zonder zijn financiële bijdrage zal moeten stellen; een professor heeft kritiek op het maatschappelijk bestel en daar gaat een brief naar directeuren; laat u zo'n socialist zomaar toe? Er is dus kritiek op gedrag en leringen van onze universitaire gemeenschap. Zo goed als kritiek binnen de wetenschap geboden is, zo goed kan zij ook op de beoefenaar ervan op zijn plaats zijn. Niemand van ons is volmaakt. Als we dat niet al uit ervaring wisten, dan zou ons dat bij onze training als christenen al moeten zijn bijgebracht. Om die reden is kritiek binnen en op de wetenschap noodzakelijk. Maar echte kritiek is opbouwend: zij kan alleen vruchtbaar bedreven worden als zij uitgaat van de waarden, normen, verwachtingen en middelen die gelden op het terrein waarbinnen kritiek wordt uitgeoefend. In de wetenschap geldt niet het nieteswelles, maar men moet exact aantonen dat iets juist of onjuist is, bv. door te wijzen op iets dat over het hoofd is gezien of op het feit dat gelegde verbanden aan toeval te wijten zijn of dat ze onder andere omstandigheden niet opgaan enz. Het zou op zijn zachtst bevreemdend zijn wanneer psycholoog A tegen psycholoog B zou zeggen; U hebt met uw leerpsychologisch experiment een fout begaan en daarom wil ik mij niet meer met de psychologie van het leren bemoeien. Maar dat is toch wél wat zoveel critici van de V.U. doen: ,,Professor A heeft gezegd dat

de zondag er voor de mens is, d.w.z. dat hij zich bijv. in sport mag ontspannen. Daarmee ben ik het niet eens. Het is een ongehoord schandaal. Ik wil als lid van de V.U. geschrapt worden en bemoei mij er niet meer mee. Het is een verschijnsel om even bij stil te staan omdat het zo vreemd is, althans zou moeten zijn in de kring der V.U. en in het algemeen in christelijke kring. Want wat hadden we moeten doen? Naar elkaar luisteren, behoedzaam met elkaar omgaan. De critici — hun goed recht op kritiek is niet in het geding — moeten, als bij de wetenschappelijke kritiek, begerig zijn erachter te komen hoe het werkelijk zit, zich er rekenschap van geven of die ander mogelijk toch gelijk heeft, op grond waarvan hij tot zijn mening is gekomen, uit welke overwegingen en motieven die voortkwam. En verder zou men liefde mogen verwachten van de critici en christelijke solidariteit; dat wil zeggen besef van menselijke onvolkomenheid, van het samen op weg zijn, van beider geborgenheid in Christus, van goede trouw. Mag ik het eens persoonlijk zeggen: ik ben geen aanhanger van de wijsbegeerte der wetsidee en heb daarvoor mijn argumenten. Maar als ik met mijn collega Zuidema examineer dan luister ik geboeid, dan benijd en waardeer ik hem om zijn kritische zin en dan zie ik in hem een medebroeder in Christus en ga ik uit van zijn oprecht geloof in de zaak die hij voorstaat. Ik mag er wel aan toevoegen dat ik mij verheug in de veelvormigheid en diversiteit van opvattingen aan de V.U. De Vrije Universiteit wordt wel gezien als de instelling waaraan mensen verbonden zijn die leiding moeten geven op allerlei terrein. En in de praktijk is dat ook wel zo, geloof ik. Leiding geVen is nooit: zich conformeren aan wat er nu is en nu gedacht wordt. Krachtens haar roeping kan en mag de wetenschap dat ook niet, zoals ik in het begin al zei. Leiding geven is nieuwe wegen wijzen en nieuwe perspectieven openen en juist niet naar de mopd praten, maar zijn eerlijke overtuiging als Christen ook uiten wanneer die van de traditionele afwijkt. Op de duur zal dat meer respect afdwingen en meer resultaat opleveren dan alle conformisme en lijmen en krammen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen