Vrije Universiteitsblad 1966 - pagina 53

De pedel bij de inschrijving van een nieuwe ,,kiant"

vrije koffieuurtje?" ,,Vrij? Ik heb nooit vrijl", lachte hij, — en binnen de kortste tijd zaten we in de wachtkamer te praten. Op het moment van ons gesprek weet de heer Van Sintemaartensdijk alleen dat er op 1 april aandacht besteed zal worden aan het feit, dat hij die dag precies veertig jaar geleden pedel van de Vrije Universiteit werd. En dat het studentencorps — ,,heb je die advertentie niet gelezen?" — hem gaat installeren als pedellus honoris causa van het corps. ,,Een paar weken geleden kwam ik 's morgens op mijn bureau en toen lag er een briefje, waarop stond dat de universiteit mij iets feestelijks wilde aandoen op vrijdagmiddag 1 april, om vier uur. Of ik de promotie van die dag naar half twee kon verschuiven. Nu, dat kon in zoverre nog net, dat er een inlegvelletje voorin het proefschrift moest komen met de veranderde aanvangstijd. ,,Maar verder weet ik niks". Het is niet erg, want het gaat me meer om de jubilerende pedel dan om het feest dat men hem wil bereiden. Nu is de heer Van Sintemaartensdijk geknipt voor een interview. Hij speelt niet de kwasi-bescheidene tegen wie je eerst een poosje moet aanpraten voordat hij wat zeggen wil.

hij is ook niet een praalhans, aan wiens woorden je met moeite een eind maakt. Nee, hij is ,,gewoon" een man, die het fijn vindt aan de V.U. en die het óók fijn vindt als hij^ gelegenheid krijgt van die verbondenheid aan ,,zljn" universiteit te getuigen. Want, goed beschouwd, vertelt de jubilaris minder over zichzelf en meer over de universiteit. ,,Wij" zegt hij, als hij de universiteit bedoelt en als ik er een opmerking over maak, zegt hij: ,,Man, wat wil je, ik zit hier nu zo'n dikke veertig jaar, ik kwam hier als jongmaatje van negentien, dat van toeten nog blazen wist, en... och, ik ben samen met de V.U. opgegroeid". Nu zal het, dacht ik, met dat toeten en blazen van dat jongmaatje nog wel meegevallen zijn. Binnen anderhalf jaar na zijn aankomst werd het ,,jongmaatje", namelijk al tot pedel benoemd! Dat zal vader Van Sintemaartensdijk wel meegevallen zijn, want toen zijn zoon wilde solliciteren op een advertentie in het kerkblad, waarin een bediende op het kantoor van een vereniging werd gevraagd zei hij: ,,Joh, dat kan toch niks wezen...". Maar het was het begin van een markante pedellenloopbaan! ,,'k Heb het voor de aardigheid eens opgezocht", zegt de heer Van Sintemaar-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen