VU Magazine 1980 - pagina 230

I/ZJ magame 8 dus ons volk - in nationaalsocialistische zin te beïnvloeden. Tegelijk kon je dan de onderwijzers een hart onder de riem steken want door het aanvaarden van een klandestiene benoeming liepen zij het gevaar opgepakt te worden. En als je dan toch op stap was had je een schone gelegenheid onderduikadressen te zoeken voor landgenoten wie de grond te warm onder de voeten werd, vooral ook voor joodse medeburgers. De ware illegalen Overigens was het in Amsterdam (waar ik toen woonde) soms vrij eenvoudig voor een jongen uit West een plaatsje te vinden in Oost, ze konden dan vaak ook in hun eigen branche werkzaam blijven. En zo kwam van het een het ander, om het maar huiselijk te zeggen. De onderduikers moesten bonkaarten hebben en via de K.P. kreeg je die te pakken. Op het eind van de oorlog had ik er maandelijks zo'n slordige zesduizend te distribueren. Door een kleine veertig medewerkers w e r ( i ^ die in heel Amsterdam-West bij de mensen thuisgebracht. En passant inkasseerden zij bestellingen voor valse persoonsbewijzen bijv. voor Joodse medeburgers, Ausweise en alles wat maar illegaal was. Tussen haakjes: ik heb altijd bezwaar gehad tegen het woord ,,illegaal". Niet wij waren de illegalen maar de bezetters die de internationale rechtsregels met voeten traden. En na september 1944 kwam daarbij de uitbeta-

Ja, aj zulks Zich vervulteo Deze ^\&>m van gehik.

nASSAAL VEPZtT T^t^lrii^

B^yff têans

ling van de lonen aan de op dood spoor gezette spoorwegmensen. Nog zie ik mij bij flakkerend kaarslicht met mijn koerierster de pakken bankpapier sorteren en voor iedere machinist en. rijtuigpoetser het hem toekomende deel klaarleggen.

Hoe het begon Een van de belangrijkste maar ook gevaarlijkste werkzaamheden was de verspreiding van het illegale

Gaan vtrfepden EIS verpletterd t«*r*ft tet jwfe.

DE ATLANTÏC-WALL DOORBROKEN!

VLT!

,,Trouw". Het begon zo simpel: met kloppend hart stopte je in je sokken een enkel exemplaar om het bij een betrouwbare relatie in de bus te stoppen. Maar tegen het eind van de oorlog werden er alleen al in ,,mijn" rayon dagelijks tweeduizend verspreid. En nog steeds ben ik van mening dat de ,,illegale" pers voor het moreel van ons volk van onschatbare invloed is geweest. Via de gelijkgeschakelde pers kon men immers alleen iets lezen over de triomfen van de bezettende macht en worden gekonfronteerd met de gruwelijkste bedreigingen tegen ,,terroristische" akties. Dezer dagen snuffelde ik nog eens in ,,Keesings Historisch Archief' over de oorlogsjaren, zeer leerzame lektuur, omdat kranten uit deze dagen niet binnen ieders bereik liggen. Zo'n uitgave is een onuitputtelijke bron, vooral wanneer men zoals schrijver dezes alle nummers vanaf 1918 in de kast heeft staan. Zoals het bericht in het ,,Handelsblad" v a n ó j u h 1940:" De Führer is te 15 uur in de Rijkshoofdstad aangekomen. Daarmee keerde hij voor het eerst sedert hij op 10 mei de leiding van de operaties aan het front op zich had genomen naar Berlijn terug. De bevolking brak, toen zij den Führer zag in een geestdriftig gejubel uit en vergezelde hem op zijn weg langs de met bloemen versierde straten met stormachtige ovaties van vreugde en dankbaarheid. Toen de

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen