VU Magazine 1980 - pagina 197

1 ^ magazine 19 relaties tussen rijke en arme landen. Het zou een mooie concretisering zijn van de doelstelling van de VU: „al haar arbeid in gehoorzaamheid aan het Evangelie van Jezus Christus te richten op het dienen van God en Zijn wereld". M. J. Konings {lid 2e Kamer PvdA):

Formele identiteit VU dei<t niet de feitelijke structuur „Bij de Katholieke Hogeschool Tilburg (KHT) is de laatste jaren een diepgaande diskussie gehouden over de identiteit van dat instituut. Hierbij bleken alle geledingen in meerderheid van mening dat de K. als identiteit achterhaald was en het instituut even goed bijzonder neutraal of beter rijks zou kunnen zijn. ( . . . ) Hoe kon nu zo'n identiteitsdiskussie in Tilburg plaatsvinden en waarom is dit bij de VU niet in die mate gebeurd? Naar mijn mening is het verschil gelegen in de wat je zou kunnen noemen loyaliteitsverklaring die invloedrijken (o.a. hoogleraren, lectoren, docenten, wetenschappelijk medewerkers etc.) bij de VU moeten afleggen. Interessant is te weten hoe de selectieprocedure verloopt, of in eerste instantie de beste mensen in het betreffende vakgebied worden aangetrokken en vervolgens de loyaliteitsverklaring komt of dat de omgekeerde procedure gevolgd wordt. Als we dan verder in de beschouwing betrekken het feit dat de leden van College van Bestuur, Universiteitsraad en faculteitsbestuur ook een bereidverklaring afleggen „naar vermogen in de geest van de doelstelling te handelen" dan is daarmee in feite de diskussie over die doelstelling geblokkeerd. Al met al kunnen we konkluderen dat in formele zin de identiteit van de VU hecht verankerd is. Wat het in feitelijke zin betekent is volstrekt onduidelijk. Mensen die aanvankelijk „de verklaring" tekenden kunnen daar in hun verdere ontwikkeling ver vanaf geraakt zijn. (. . . ) Mijn slotconclusie: Ook bij de VU dekt de formele identiteit niet de feitelijke struktuur. Dat mag je ook niet verwachten als je uitgaat van een open toelating van vrije mensen die je in staat acht volwassen te handelen ook met betrekking tot hun eigen identiteit. Prof. dr. J. P. Kuiper (hoogleraar sociale geneeskunde VU):

De boom kent men aan zijn vruchten; niet aan zijn wortels Hoewel het mij soms moeite kost - dat wil ik eerlijk bekennen — om de exklusieve trekken van de VU vooral

als zij zich bij bepaalde personen of groepen of in het personeelsbeleid openbaren, van harte te aksepteren, ik meen dat wij ons gezamenlijk moeten inspannen om het schijnbaar onverzoenlijke te verzoenen. Het heeft geen zin te pretenderen dat wij het met elkaar eens zijn, het heeft ook geen zin om koste wat het koste (weer?) op één lijn te komen. Dat wij binnen de VU-gemeenschap ieder uiteenlopende interpretaties hebben van wat dezelfde doelstelling heet, moeten we maar eerlijk bekennen. We hebben nu eenmaal geen paus die bepaalt wat de enige echte interpretatie is. Het lijkt mij veel zinniger om te blijven doen wat wij nu ook al doen, maar dan wellicht intensiever, namelijk konkrete doelen te formuleren en te trachten deze met zo groot mogelijke eendracht te verwezenlijken. De boom kent men aan zijn vruchten, niet aan zijn wortels hoe levensbelangrijk die ook zijn. Laat de VU gekend worden aan haar konkrete doelen. Als die goed zijn, dan mogen wij en anderen konkluderen dat „God en Zijn wereld dienen" niet slechts een intentieverklaring is, maar evangelische praxis". Dr. H. M. de Lange (directeur Interuniversitair Instituut voor Normen en Waarden In de Samenleving, Rotterdam):

Kan VU iets doen voor Wereldraad van Kerken? „Ik wil van de gelegenheid gebruik maken een voorstel te doen waarmee ik al geruime tijd rondloop. Om maar via de kernvraag met de deur in huis te vallen: Is er een mogelijkheid dat wetenschappelijke programma's van de VU mede dienstbaar worden gemaakt aan de ref lektie- en aktieprogramma's van de Wereldraad van Kerken? Ik stel deze vraag omdat er in toenemende mate behoefte is aan een wetenschappelijke voorbereiding van een aantal beleidsprogramma's van de Wereldraad, ( . . . ) Het zou ideaal zijn als de Wereldraad een eigen onderzoekinstituut zou hebben. Ik zal er niet op ingaan of de VU zelf een bijdrage kan leveren tot het vormen van leken die een harde kern vormen van de oecumenische beweging. Het zou op zichzelf interessant zijn na te gaan wat de oorzaken zijn dat de VU - gezien zijn verkozen doelstelling - deze taak tot dusver nog maar op bescheiden wijze heeft vervuld, al is er in de laatste jaren enige (vanuit mijn gezichtspunt) verbetering te constateren. Dit geldt met name voor het wetenschappelijke corps van de VU, maar nog nauwelijks voor de generaties afgestudeerden van de VU. Ik hoop en vertrouw dat dit laatste potentieel voor een deel kan worden aangeboord, als we e r - hopelijk in 1980 - in slagen het reeds veel bediscussieerde Multidisciplinair Centrum voor Kerk en Samenleving te doen starten".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen