VU Magazine 1982 - pagina 403

ons toch voornamelijk en in de eerste plaats gaan richten op het uitsluiten van die ene mogelijkheid, die ene kleine kans. Als je daarop gericht bent, schiet de aandacht voor de andere, veel waarschijnlijkere achtergronden van de klacht erbij in. Het is toch veel belangrijker om te zeggen: nou gaan we eens kijken hoe 't verder moet met die klacht. Maar daarvoor is geen ruimte, net zo min als voor de eigen verantwoordelijkheid van de patiënt. Nee, we nemen het zekere voor het onzekere en richten ons eenzijdig op die ene onwaarschijnlijkheid. En die eenzijdigheid -heeft al gevolgen voor de allereerste keer dat mensen met hun klachten bij de dokter komen." VU-magazine: Akkoord. Maar loopt u niet het risico dat mensen zeggen: Van Aalderen moet niet zeuren over die eenzijdige gerichtheid; de bakker bakt brood en de dokter maakt zieke mensen gezond'' Van Aalderen: ,,Dat is een groot misverstand. In feite heeft de geneeskunde in z'n hele geschiedenis mensen nooit beter gemaakt, maar heeft alleen wat symptomen weggenomen." VU-Magazine: Gloort er in uw ogen nog een sprankje hoop, of moesten we de geneeskunst maar aan de kant zetten? Van Aalderen: ,,Mij wordt altijd verweten dat ik de medische deskundigheid van de arts wil afbreken en verwaarloos. Dat is een walgelijk misverstand. Dat wil ik helemaal niet. Ik wil alleen de over-accentuering ervan tegengaan. Want al die deskundigheid is waardeloos als niet de andere kanten van ziekte en gezondheid en de andere vormen van hulpverlening erbij betrokken worden. Maar dat zoiets nog gebeurt, daar ben ik niet optimistisch over. Ja, er zullen wel idealisten blijven, maar dat het echt een deel gaat worden van de beroepsgroep, waarmee werkelijk druk uitgeoefend gaat worden, die mogelijkheid zie ik somber in. Het komt hier op neer: ik kan 't niet

Prof. Van Aalderen nu: Toenemend in nood geraakt (foto Steve de Reus, AVC-VU)

y

Steeds meer van hetzelfde in plaats van anders (en beter). meer en het is mijn inschatting dat de weg via de beroepsgroep veel tijdrovender zal zijn dan via de patiënten. Ik denk dat het zinniger is om aan de kant van de patiënten te werken aan bewustwording, zodat op een goed moment de maatschappij zegt: wij willen andere dokters!' VU-Magazine: Bij uw afscheid zegt u naar mijn gevoel het omgekeerde namelijk: die huisartsen die wij hier opleiden willen wel, maar ze worden juist door de patiënten weer in de traditionele doktersrol gedrukt. En uw rede wekt de indruk dat u dat achteneen-

halfjaargeleden niet hebt voorzien Van Aalderen: ,,lk heb niet goed ingeschat hoe ver we in feite al heen waren met medicaliseren en professionaliseren. Dat is het grote probleem. En met een, uit de zestiger jaren stammend optimisme, heb ik bovendien te sterk gedacht, dat je die veranderingen die ik voor sta van bovenaf kunt plannen. Teveel heb ik gedacht: als je nou maar speerpunten binnen die beroepsgroep van artsen hebt, die zulke dingen gaan doen, dan komt de rest vanzelf. Dat is dus niet zo Ik ben me daarom ook gaan interesseren voor dat ingewikkelde complex van macht, van onderdrukkers en verdrukten en hoe dat werkt; hoe bepaalde opvattingen, zoals over de geneeskunde, hoe die doorwerken in een bevolking. Ik vind dat bijna tragisch om te zien, hoe mensen die meningen overnemen en zich klakkeloos uitleveren aan de medische stand Ik heb inderdaad buiten de waard ge-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen