VU Magazine 1982 - pagina 389

Juan Diego Op 9 december 1531 zou de maagd Maria hier verschenen zijn aan de Indiaan Juan Diego op zijn dagelijkse gang naar de kerk van Santiago-Tlaltelolco. Op de heuvel van Tepeyac hoorde hij lieflijke muziek en zag hij een wolk. Plotseling hield de muziek op en een hemelse stem sprak „Juanito, geliefde Juan Deguito". Er stond een lieftallige jonge vrouw voor de wolk. Hij knielde voor haar neer en ze zei dat ze de maagd Maria was en dat ze op deze plek een eigen heiligdom wilde hebben, zodat ze het lijden kon verzachten van de mensen, die in haar geloofden. Juan Diego moest haar verhaal aan de bisschop overbrengen. De laatste verweet de Indiaan bijgeloof. Maar Maria verscheen ten tweede malen aan Juan Diego en hij moest weer naar de bisschop, die hem nu wegstuurde met de boodschap, dat hij alleen met een duidelijk teken genoegen wou nemen. Juan Diego ging de volgende dag een priester halen voor zijn stervende oom, maar vond wederom de maagd op zijn weg. Zij vertelde hem zich geen zorgen over zijn oom te maken, maar naar de top van de tot dan toe kale heuvel te gaan en de bloemen te plukken, die hij daar zou vinden. De Indiaan deed zijn mantel uit om die met de geurige rozen te vullen, die hij vond. Maria bond zijn mantel dicht en vertelde hem die pas in het bijzijn van de bisschop weer open te maken. Aldusgeschiedde en toen de rozen uit de geopende mantel vielen stond er een afbeelding van de maagd Maria op de binnenkantvan de jas. Inmiddels was Maria ook aan de oom van Juan Diego verschenen. Ze had hem geheel genezen, hij zou nog zeven jaar leven. Nu besloot de bisschop tot de constructie van een kapel op de heuvel en reeds veertien dagen later werd de mantel in processie van de kathedraal naar het kapelletje gedragen. De verovenaar van Mexico, Hernan Cortez, en vele Spaanse en Indiaanse edelen liepen in de processie mee. Later werden Juan Diego en zijn oom hier begraven. Het heiligdom werd direct erg populair bij de Indianen, mede door de vele wonderen die in de loop van de geschiedenis aan de maagd werden toegeschreven, en binnen zeven jaar werden miljoenen Indianen bekeerd tot het Rooms-Katholicisme. De bisschop noemde het heiligdom naar de Spaanse stad Guadaloupe, waar ook een heiligdom voor Maria was. De kapel heeft uiteindelijk plaats moe-

VU-Magazine 11 (1982) 10 oktober

ten maken voor de oude basiliek, die tussen 1695 en 1709 werd gebouwd en die 2000 mensen kon bevatten. Dit magnifieke gebouw begon echter langzamerhand geheel in de drassige Mexicaanse bodem te verzakken en daarom verrees na 1975 de nieuwe basiliek. Het complex omvat verder nog een oude parochiekerk van de Capucijnen, een Indiaans kerkje en een kapel bovenop de heuvel naast, alweer, een souvenirstalletje waar men zowel heel erg vrome zaken als afbeeldingen van spaarzaam geklede jongedames kan kopen. Wat betekent Guadaloupe? Terwijl we langzaam naar het portret toelopen vraag ik mijn katholieke metgezel: ,,Geloof jij dat Maria hier echt verschenen is?" Hij antwoordt dat dat eigenlijk er niet zo toe doet, maar dat het veel belangrijker is, wat Onze Lieve Vrouw van Guadaloupe in meer dan 450 jaar voor de Mexicanen betekent heeft en nog betekent. En dat is inderdaad heel wat. We lopen in een rij naar beneden en bevinden ons plotseling onder het altaar. Een lopende band (we zijn per slot van rekening op het Amerikaanse continent) voert ons dicht langs het portret, heen en terug. Wij zien Maria door een gat in het plafond boven ons, achter het altaar. De mensen in de kerk hebben zo geen last van ons en de mis wordt niet gestoord, erg knap. De lopende band doet wat kil aan, maar is uitermate functioneel om te voorkomen dat de gelovigen en masse voor het portret blijven staan. Een koffertje onder het portret vangt de vele gaven op. De devotie is heel oprecht. Er zijn veel Indianen bij, een aantal van hen legt de laatste meters kruipend op de knieën af. Een gênant gezicht, maar

toch, ze zien er zo blijmoeidig uit. Mijn metgezel verkiest dit heiligdom verre boven Lourdes en Fatima. ,,Daar ga je wat vragen, hier kom je om je dankbaarheid te tonen". Veel jonge paartjes komen hun jongste spruit aan de Madonna tonen. Er wordt ook druk gedoopt in het heiligdom. Trouwens ook andere zaken verdienen de aandacht. Onder het gebouw is niet alleen een parkeergarage, maar ook een aanzienlijke crypte, waar men zich kan laten begraven om dichtbij Maria de wederkomst van Christus af te wachten, zoals een aantrekkelijke folder vermeld. Het begraafkantoor lijkt niet om klanten verlegen te zitten. En zo was het blijkbaar vroeger ook, want bovenop de heuvel ligt een grote begraafplaats waar veel aanzienlijke Mexicanen hun laatste rustplaats hebben gevonden. We zien een verwrongen kruisbeeld. In 1921 plaatste een onverlaat een boeket bloemen voor het portret, dat geflankeerd was door twee enorme kandelaren in de vorm van crucifixen. Toen de in de bloemen verborgen bom ontplofte werd een van de kandelaren geraakt, maar het portret gespaard. ,,Christus heeft zijn moeder gered", zegt de tekst bij het beeld. Vol indrukken van de dooreenlopende devotie en commercie besluiten we het voorlopig voor gezien te houden. Wei verschaffen we ons wat achtergrondliteratuur en we nemen ons ernstig voor nog eens te gaan kijken. Nationaal symbool Ons boekje vermeldt dat Onze Lieve Vrouw van Guadaloupe in 1754 patroonheilige van Mexico werd. Enkele jaren tevoren was 12 december, de dag van de laatste verschijning, uitgeroepen tot nationale feestdag en dat is tot heden zo gebleven. De kreet waar-

355

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen