VU Magazine 1982 - pagina 325

'[ Kampf tekeergaat? Het is niet het beeld dat elders van Duitsland bestond. Moeiteloos gaart menig historicus het materiaal bijeen waaruit moet blijken, dat Hitlers gewelddadige taal nauwelijks iets bijzonders was in een koor van militaristische Duitse stemmen. Dichtte al niet Goethe. Dromen van een vreedzame dag? Laat hem dromen die wil! „Oorlog" is onze leuze. Voorwaarts ter overwinning! ,,Oorlog is een biologische noodzaak van de eerste orde," beweerde een Duitse schrijver in een in 1911 verschenen boek,,Duitsland en de volgende oorlog" En bij Sebasttian Haffner komen we in 1978 nog dezelfde gedachte tegen wanneer hij het tot misdaad verklaren van oorlog (zoals in Neurenberg gebeurde) even onzinnig acht ais het tot misdaad verklaren van de menselijke stoelgang. „De vluchtigste blik op de wereldgeschiedenis, zowel die van na als van voor Hitler, leert ons namelijk dat oorlog uit het statensysteem evenmin valt te verbannen als de stoelgang uit het biologisch systeem van het menselijk lichaam".

Massamoarden

Wilson

childerij van ''William Orpen over tekening Verdrag van Versailles

Zorgvuldig wordt ook door Haffner weer onderscheid gemaakt tussen Hitlers oorlogvoering en de massamoorden op Joden, zieken, homo-sexuelen, zigeuners, enzovoort. In Hitlers visie was er echter geen verschil. Strijd was rassenstrijd. En dat Duitsland de eerste wereldoorlog verloor was in zijn verbeelding het gevolg van de ondermijnende activiteiten van o.a. de Joden. ,,Als wij al de oorzaken, waaruit de ineenstorting van Duitsland is ontstaan aan ons geestesoog laten voorbijgaan, dan blijft als laatste en belangrijkste, deze over: dat men het rassenvraagstuk en vooral het Joodse gevaar niet zag. De nederlagen op de slagvelden in Augustus 1918 zouden zonder de minste ernstige gevolgen te dragen zijn geweest (...) Niet deze nederlagen braken ons, maar die macht, welke deze nederlagen voorbereidde, door ons volk reeds sinds vele jaren stelselmatig te beroven van zijn politieke en morele instincten en krachten, welke alleen bij macht zijn, om een volk de krachten capaciteiten en daarmede ook het recht tot bestaan te geven." En beschuldigend wijst zijn vinger dan naar de Joden methun pacifistisch-marxistische denkbeelden. Hitler was niet de enige die er zo over dacht. Op 15 oktober 1921 wordt de gevluchte Duitse ex-keizer in Doorn bezocht door ene pastor Modersohn. In het blad ,,Heilig dem Herrn" (melden Nederlandse bladen) vertelt hij over zijn bezoek aan Holland.,,Nadat hij een uur met den keizer over verschillende onderwerpen had gesproken, kwam het gesprek op de Joden die de keizer voor een deel verantwoordelijk stelde voor het onheil, dat Duitsland heeft getroffen." Met name als een Duitse overwinning onzeker gaat worden, (in december '41 dringt dat door tot de generale staf) lijkt Hitler beducht voor een herhaling van wat hij geloofde dat in 1918 was gebeurd.,,Naarmate de Duitse arbeider en Duitse soldaat in de loop van de oorlog weer meer en meer in de klauwen van de marxistische leiders vielen, gingen zij (...) voor het vaderland verloren. Wanneer men in het begin van de oorlog en gedurende de strijd eens een twaalf- tot vijftien duizend van deze Hebreeuwse volksbedervers een paar gifgasaanvallen had laten doormaken

vu-Magazine 11 (1982) 9 september

(...) dan zou het offer van miljoenen mensenlevens niet tevergeefs zijn geweest.' ,.Hitlers massamoorden (...) waren geen oorlogshandelingen '' schrijft Haffner, maar voor Hitler zélf waren ze dat echter wel degelijk Januari 1942 vindt de Wannsee-conferentie plaats en in de loop van dat jaar krijgt de massamoord op Joden gigantische afmetingen. Hitler wilde niet vervallen in wat hij dacht dat de fouten van het keizerrijk waren. ,,Het oude Rijk had geen oog voor het vraagstuk hoe de rasgrondslagen van ons volk het beste gehandhaafd konden worden en daardoor veronachtzaamde het ook de enige waarheid welke op deze wereld rechtop leven kan geven ' Haffner slaat de plank dan ook duidelijk mis als hij meent dat ,,deze mensenverdelging voor Hitler een doel op zichzelf was, niet een soort middel om de oorlog te winnen of de nederlaag af te wenden. " In Hitlers brein was het dat wel degelijk;,, Volken die zich verbasteren of laten verbasteren, zondigen tegen de wil van de eeuwige Voorzienigheid, en wanneer ze dan door een sterkere worden vernietigd, dan is dat niet een onrecht dat hen overkomt, maar enkel een herstel van het Recht.'

Wilson Vanaf het moment dat Hitler op 6 december 1941 de eerste klappen begint op te lopen van de Russen, is hij duidelijk bang voor een herhaling van wat hij hardnekkig de ,,ineenstorting" (niet de nederlaag) van 1918 noemt; de dolkstoot in de rug van Duitsers die niet meer vechten willen en naar vrede verlangen. Vooral president Wilson met zijn ,,veertien punten' en zijn Volkenbondsplannen zou toen de pacifistische neigingen van de Duitsers hebben aangewakkerd. Over zijn impulsieve oorlogsverklaring op 1i december 1941 aan Amerika, uitgerekend op het moment dat de situatie aan het Oostfront kritiek begon te worden, is veel gespeculeerd. Iets stemmers was nauwelijks denkbaar. De Rijksdagrede waarin hij dat doet, is echter vooral een oorlogsverklaring aan Roosevelt, in wie hij net zo'n man ziet als Wilson. Beide houdt hij "^oox geestesziek. Beide sturen aan op oorlog met Duitsland door een kring van Joden In de zaal zit (behalve Mussert) ook Seyss Inquart. die ongetwijfeld met Hitler gepraat heeft over diens beweegredenen om Amerika de oorlog te verklaren. In feite bewees Hitler Roosevelt daarmee een enorme dienst want de tegenzin om opnieuw in Europa te gaan vechten was bij de Amerikanen groot. Heeft Hitler er soms op gegokt dat de Amerikanen Roosevelt aan de dijk zouden zetten, wanneer hij hem als de grote schuldige aan het uitbreken van de wereldoorlog aanwees? Want dat is de strekking van z'n rede. Seyss Inquarts oudejaarsdagbeschouwing bevat enkele aanwijzingen voor deze vooronderstelling. ,,Het zal niet lang meer duren,"sc'r\x\\\\\\\\,,,dan zal Roosevelt op zeer drastische wijze door de ontwikkeling van den toestand in Oost-Azië teruggebracht zijn tot de wijze beginselen van een van zijn voorgangers, Monroe, en de Amerikanen beperkt zien tot Amerika." En ook meent hij dat nog moet worden afgewacht hoe ,,de bevolking van deze nog nooit aan een ernstige beproeving blootgestelde staat zal reageren op de economische en militaire eisen van een dergelijke bewapening en mobilisatie.' Het zou al snel blijken dat behalve enkele nazi's met een Wilson-trauma niemand een terugfluiten van

295

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen