VU Magazine 1982 - pagina 211

Hetprojekt 'Een plurale gemeente?' De theologische fakulteit streefde enkele jaren terug naar een grotere integratie van de vakgroepen want die liet wat te wensen over. Netplan rees een gezamenlijk projekt op te zetten en uitte voeren. Al snel lag toen 'pluraliteit' op tafel. Een vrij lange voorbereidingstijd volgde: elke vakgroep bestudeerde de mogelijkheid van een eigen inbreng. Gezocht werd naar een koördinatoren in april 1977kon dr. J. M. Vlijm van start gaan. Hetprojekt 'Een plurale gemeente?' werd in 1980 afgesloten. In de werkgroep draaiden o.a. sociologen, dogmatici en kerkhistorici mee. 'Dat was wel even wennen aan elkaars jargon ' weet Vlijm zich te herinneren. Eén van de eerste 'taai-

niet te kennen men daar de komende jaren beslist mee gekonfronteerd zal worden". Niet alleen deze kwantitatieve pluraliteit zal toenemen, ook de Inhoudelijke verschillen zullen steeds duidelijker aan het licht treden, verwacht Vlijm, ,,omdat de mensen vrijer worden en minder geremd zijn in het uitkomen voor hun afwijkende standpunten. Vroeger overheerste wellicht de vrees vooreen konflikt". De indruk bestaat dat veel van wat zich nu als pluraliteit in de kerk aandient, in wezen verschillen in politieke inzichten zijn, waarbij dan een bepaalde geloofsbeleving hoort. Heeft Vlijm die indruk ook? ,,Dat zal wel gedeeltelijk waar zijn, maar het is meer: het is de hele leefwereld van mensen die verschilt. Politiek speelt daarin een rol, maar het is een symptoom van een veelomvattender verschijnsel. We moeten ook oppassen met het terugbrengen van allerlei pluraliteit tot twee rubrieken, zoals

Oude scheidslijnen funktionerenniet meer vu-Magazine 11 (1982) 5 (mei)

problemen'betrof de naam van het te onderzoeken verschijnsel. Moest het 'pluriformiteit'zijn?Een bekende term in de gereformeerde wereld vanwege Kuyper die er de verschillende hoofdstromen in het christendom mee aanduidde én erkende. Die erkenning gold uiteraard niet binnen zijn eigen calvinistische stroompje: pluriformiteit behoorde bij de buren, niet bij 'ons'. „Ik vind het enerzijds een beladen woord, anderzijds klinkt het mij te onschuldig", zegt Vlijm, „ wij kozen voor het woord pluraliteit. Pluriformiteit heeft de klank van: 'nu ja, dat kan en mag allemaal wel'. In 'pluraliteit' klinkt een vraag mee: kan die veelheid eigenlijk wel?" Het denkwerk van de verschillende vakgroepen mondde uit in een dikke wetenschappelijke bundel 'Geloofsmanieren'. Allerlei aspekten komen aan bod: pluraliteit in de bijbel, in de geschiedenis, in de ethiek en tenslotte de vraag hoe ermee om te gaan. De laatste vraag was het terrein van praktisch theologen en van sociologen. Dr. Vlijm

hier en daar wel eens geprobeerd wordt. Boven het ene lijstje staat dan 'schriftgetrouwen' bij voorbeeld en boven het andere 'kritische gelovigen". Je schrijft dan allerlei kenmerken aan mensen toe die je niet op één hoop kunt gooien. Je kunt niet zeggen dat degene die het schriftgezag kritisch benadert daarom ook wel politiek links zal zijn. Daarvoor zijn er te veel tussenvormen. Het zou best eens zo kunnen zijn dat pluraliteit die zich uit in politieke verschillen juist daardoor opnieuw versterkt wordt. Maar er is meer aan de hand dan politiek alleen: er zijn sociologische en kulturele verschillen

nam het stuk over het Nieuwe Testament voor zijn rekening. Ook de godsdienstfilosofen en de ethici vinden we in de bundel terug. „Er had nog veel meer in gekund", vindt dr. Vlijm, „bij voorbeeld een psychologische benadering. Maar het toeval besliste in dezen: we hadden geen godsdienstpsycholoog in huis". Vlijm wilde echter nog iets méér dan een wetenschappelijke bundel. Zijn persoonlijke motivatie om aan hetprojekt mee te doen was „iets te doen voorde kerken". Hij wilde de gewone gemeenteleden bereiken die zich afvragen hoe ze moeten omgaan met de veelheid aan opvatting binnen hun kerk. Het resultaat van dit streven werd een persoonlijk getint boekje „Samen erfgenamen, kiezen en delen" dat door Kok in Kampen werd uitgegeven. Het blijkt geschikt te zijn voor kringenwerk in de gemeente. Vlijm weet van een aantal gemeenten die met het boekje aan de gang gingen. Over dit boekje, voerde VU-magazine een gesprek met dr. Vlijm.

en ook verschillende vormen van geestelijke beleving". Gaat dat niet voorbij aan de bewuste keuzen die mensen maken? Aan dat, waarvoor ze willen staan? ,,Je kiest nooit vanuit een nulpositie. Als je kiest, ben je door allerlei sociaal-kulturele verschillen vaak al voorbeschikt tot het doen van juist die keuzen. Het komt ergens vandaan, het heeft achtergronden. Daar heeft men altijd veel te weinig oog voor gehad. Maar door jezelf af te vragen hoe iemand tot een bepaalde overtuiging komt, wordt een gesprek mogelijk, komt herkenning binnen bereik. Zo'n proces kost echter heel erg veel tijd. Te hoge verwachtingen zijn ook niet goed". Vlijm adviseert gemeenten die met het boekje ,,Samen erfgenamen" willen werken, kringen (maar niet te langlopend) te organiseren. Een andere mogelijkheid is het opzetten van leerdiensten. Waarop komt het daarbij aan? Vlijm: ,,Voor mij gaat het om drie woorden. Die vormen ook zo'n beetje de kern van mijn boekje: vertrouwen, verantwoordelijkheid en verdraagzaamheid". (FS)D

193

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen