VU Magazine 1982 - pagina 292

^^^^H^

; verschil. Bij het Dovenjournaal blijft je „kijker" naar ; een grafische omroep; Teletekst ervaar je als een bladerende krantelezer. Niet wat er op het beeldscherm te zien is bepaalt of er al dan niet sprake is van omroep, maar het patroon van de informatie-overdracht. Wordt het consultatieve terrein vrijgegeven voor iedereen, particulier, organisatie, onderneming, scholen, bibliotheken, actiegroepen en noem maar op, dan kunnen zich nieuwe vormen van tele-communicatie ontwikkelen, die wellicht als een grotere verrijking door de samenleving zullen worden ervaren dan het opvoeren van het aantal omroepmogelijkheden. Zowel informatieleverantie tegen betaling als kosteloze beschikbaarstelling is net als bij drukwerk mogelijk, zowel voor commerciële als niet-commerciële doeleinden. Het zal vooral van de wetgever afhangen of dit terrein wordt ontsloten of dat het buiten het blikveld blijft van conservatieve strijders pro en contra commerciële omroep. De Vereniging Transmedia in Zaltbommel lijkt weinig neigingen te vertonen zich in dit strijdperk te storten. Op de voorlichtingsdag op 30 april kwam IKON-directeur Jan Greven spreken en ook VNU-directeur Dick Hendrikse, beide ,,buitenstedelijke contacten". Zowel de kerken als de commercie kunnen deelnemen aan de experimenten. Wat er precies gaat gebeuren bleef overigens nog vaag. De Bommelaars werden die dag opgeroepen om lid te worden van de Vereniging Transmedia, niet alleen als ,,consument", maar in eerste instantie vooral om als „werkend lid" op vrijwillige basis mee te werken aan de totstandkoming van produkties. Lokale tv-omroepen zijn elders geen succes geworden, maar Zaltbommel wil het proberen. Verkozen werd die dag een plaatselijke tvomroepster. Men kon kennismaken met de ,,doventelefoon", met een mogelijkheid om zieke schoolkinderen via een scribofoon te verbinden met een onderwijzer in de klas, met een babyfoon via het kabelnet ('n abonnement kost pim. ƒ 10 per maand) en standjes waren er van de „geledingen": Maatschappelijk, Religieus, Edukatie, Konsument (gedacht wordt aan 'n lokale ombudsman) en Sociaal-Cultureel, die alle iets met

het plaatselijke kabelnet willen gaan doen, al werd nog niet geheel duidelijk wat. Afgewacht moet ook worden wat de VNU nu precies gaat ondernemen (onder verantwoordelijkheid van Transmedia waarmee een contract werd gesloten) en of dit uitgeversconcern zich met cursussen, voorlichtingsprogramma's en 'n elektronische krant e.d. nu wil gaan begeven op omroep- of consultatief gebied. Met argwaan en interesse wordt de komende jaren stellig het Zaltbommelse experiment gevolgd, zowel vanuit Den Haag als Hilversum. Zeer belangrijk is daarbij wat voor extra apparatuur er bij het Bommelnet wordt geplaatst: eenvoudige pakketkiezers, ingewikkelder programmakiezers, teletekstapparatuur en — waarom niet? — in de toekomst misschien apparaten waarmee een Videotheekexperiment kan worden gestart. Ongetwijfeld vraagt het ene soort apparatuur om "n geheel ander wettelijk kader dan het andere. Reservering van een kanaal vooreen lokale teletekstdienst zou met name voor de geleding ,,Konsument" een interessant gebied voor experimenten ontsluiten. Wordt bij voorbeeld de benzineprijs vrijgegeven, dan wil elke auto-rijdende Bommelaar wet graag weten waar in de omgeving hij die dag het goedkoopst kan tanken. Een lokale konsumentendienst kan V a Teletekst wellicht bereiken dat er een stabiel laag prijspeil bij de pompen in Zaltbommel en omgeving ontstaat. Welke pomphouder kan zich permitteren daar boven te gaan zitten bij een regelmatige notering van de prijs op de Teletekstdienst? Maar het is afwachten wat voor diensten het uiteindelijk zullen blijken te doen en welke niet. Voor een gesloten tv-circuit in „Het Anker" geïnterviewd door ,,DeToren"-redacteurGerritVerkuijl, zei de geestelijke vader van het Bommelnet prof. Bordewijk dat de komende vijf jaar zal moeten blijken welke diensten de mensen interesseren. Waar heeft men geld voor over en waarvoor niet? Wel zullen veel diensten op den duur goedkoper kunnen worden bij landelijke verspreiding. Maar diensten die te duur blijken zullen gewoon moeten vervallen. „Daar helpt geen lieve vaderen of moederen aan", vond prof. Bordewijk.

Prof. Bordewi]k (rechts) ziet toe hoe Zalibommelse kinderen spelen met het op de Tl^-Delft ontwikkelde vidibord. Midden: de heer L. D. Krijger, directeur van Robert Schmitz BV

vu-Magazine 11 (1982) 7 en 8 juli-augustus

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen