VU Magazine 1982 - pagina 35

Vakantie door Roelf Haan De omstandigheden waaronder deze eerste bladzijde voor het nieuwe jaar moet worden geschreven, de lezer zij maar vast gewaarschuwd, konden niet ongunstiger. Kleine dingen die zozeer onze zekerheid uitmaken in het dagelijkse leven, vielen uit. In de eerste plaats bleek onze Argentijnse kater Gérez gespeend van zijn normale ochtendvrolijkheid. Het was deze morgen dus opstaan met een lusteloze kater — een uitzonderingstoestand die zeer vreemde fysieke oorzaken bleek te hebben. De vraag die zich derhalve voordeed: wie fietst met hem naarde dierenarts en wanneer, was op het moment waarop ik als laatste het pand verliet nog niet tot een duidelijke oplossing genaderd. De tweede desoriëntatie van deze morgen was het ontbreken van het ochtendblad. Trouw is hierin nogal eens ontrouw, vooral bij slecht weer en rond de weekeinden. Deze dag dus geen pagina twee bij het ontbijt. Ik zag af van telefonische verwittiging van de verantwoordelijken voor deze storing, daar de vriendelijkheid waarmee men beloofde het verzuim te herstellen althans de laatste drie keer niet tot enig herstel in de vertrouwensrelatie had bijgedragen. Je weet het bij Trouw nooit meer met die telefonistes: ze kunnen net zo goed van het Parool zijn of van de Volkskrant. Juist enkele dagen tevoren had ik bij de ingang van Albert Heyn nog eens ferm de verleiding weerstaan van een proefabonnement op het Parool. Ik heb al, zei ik, Trouw namelijk. Of ze toch mijn adres mochten noteren. Geen

VU-Magazme 11(1982) 1 (januari)

enkel bezwaar, antwoordde ik, alleen zie ik niet in waarvoor. En ja hoor, daar kwam vervolgens het Parool in de bus, en begonnen de destabilizatieakties bij Trouw. Nu, deze morgen besloot ik mij niet uit het veld te laten slaan. Ik was op weg naar Schiphol en daar zou ik Trouw ongetwijfeld alsnog in de buurt van de tax free shop op de kop kunnen tikken. Ook dit voornemen werd op de proef gesteld. De Schiphollijn mag dan een van de nieuwe en betrouwbare verworvenheden zijn in ons bestaan (wanneer worden nu eens de strippenkaarten geaksepteerd op dit stukje plaatselijk vervoer?), met een busverbinding ernaar toe is het anders gesteld. Daar mijn bestemming in het zonnige Spanje lag, had ik mijn paraplu wijselijk thuis gelaten — het zou toch vermoedelijk de derde worden in korte tijd die in het openbare vervoer zou zijn gebleven. Ik ben voldoende optimistisch om, wanneer ik geen regen voel, ook niet aan mijn paraplu te denken. Aangezien het in het openbaar vervoer nooit regent (de enige uitzondering die ik op deze regel ken is de metro in Buenos Aires, maar die werd door de Engelsen na de Tweede Wereldoorlog dan ook van de hand gedaan toen de onderhoudskosten hun iets te veel werden; — met dezelfde vooruitziende blik tracht nu de militaire junta haar weer opnieuw te doen overgaan in handen van het particulier initiatief), — aangezien het in het openbaar vervoer dus nooit regent, verlaat ik meestal het desbetreffende rijtuig onbewust van mijn paraplu die daarin achterblijft.

Deze morgen stond ik dan zonder regenscherm in de regen, om mij gedurende een half uur te laten doordringen én van de regen, én van de noodzaak van de paraplu. In ieder geval gaf de eerstkomende buschauffeur mij in zoverre mijn zelfvertrouwen terug dat hij mij duidelijk maakte dat er geen sprake was van onvermogen mijnerzijds tot het begrijpen en toepassen van de centraalnederlandse busdienstregeling, maar dat de voorgaande bus, evenals de bezorging van Trouw, deze ochtend verstek had laten gaan, de derde ontregeling — zoals de minister-president zoiets pleegt uit te drukken — in de wantoestand die reeds begonnen was met de katterigheid van mijn kater. Ik moest op dat deel van mijn optimisme dat nu nog was overgebleven een beroep doen om de puriteinse stem in mij te onderdrukken, die zei: dat komt ervan als je zo maar een paar dagen vakantie wil nemen, terwijl alle mensen, de buschauffeurs, de telefonistes van Trouw, de bezorgers van het Parool en de dierenartsen, en ook de redaktieleden van het VU-magazine werken. Hoe dan ook, ik bereikte, zij het vertraagd, de tax free shop. Na getracht te hebben mijn vakantiestemming enigszins te herstellen via een aanschaf van een jonge Bokma, begaf ik mij op zoek naar Trouw, alsook naar enkele deeltjes Sjöwall en Wahlöö (hoewel Ger Wahlöö 's boek De opdracht dat ik onlangs had beëindigd zo'n beklemmend beeld geeft van Latijns-Amerika, dat ik, enigszins aarzelde over de vraag of deze auteur mij behulpzaam zou kunnen zijn om de vier dagen vakantie die ik mij voorgenomen had ook enigszins te vieren). Nu zijn er in de ruimte tussen aarde en hemel op Schiphol, zo werd mij dui-

delijk, twee lectuurshops, één links en één rechts. Na naarstig te hebben gespeurd naar mijn ontrouwe ochtendblad — Wahlöö bleek eveneens onvindbaar — verduidelijkte de kassajuffrouw dat Trouw niet links maar rechts moest worden gezocht, aan de andere kant dus, waar ik het blad zou kunnen aantreffen in maximaal vijf exemplaren. Dit bleek eindelijk eeri betrouwbaar woord; ook Wahlöö was aanwezig. Eindelijk bij het vliegtuig aangekomen, enkele minuten voor de vertrektijd, bleek de slurfdeur die de toegang tothethemelruim moest ontsluiten, reeds op slot. Na enig telefonisch overleg tussen zich achter en zich vóór de deur bevindend personeel, betrad ik ten slotte een minuut voor tijd het vliegtuig, waarop de stewardess mij vroeg: wilt u Trouw? Nee, dank u, zei ik, geeft u mij maar de Volkskrant. Nu had ik twee pagina's twee. Ik begon leuk met die van De Volkskrant. Verder bestond mijn reislectuur uit een geschrift, kersvers van de pers, dat getiteld was Door de bank genomen van de Stichting Oecumenisch Studie- en Actiecentrum voor Investeringen, Osaci (spreek uit: Osaki — een inconsequentie die mogelijk bedoeld is om het gewicht aan te geven van de investeringen door Japan). Het boekje gaat over de wijze waarop banken denken over ethisch verantwoord investeren. Ik maak daar op deze plaats graag reclame voor, en dat geheel los van het feit dat een zeer gewaardeerd en te waarderen lid van Osaci mij bereidwillig zijn Spaanse reisgids had uitgeleend. Pagina twee van de Volkskrant mag dan geen begrip zijn, zij bleek allerminst oninteressant. Kees Fens handelde daar over de maatschappelijke achtergronden van het in 1274 33

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen