VU Magazine 1982 - pagina 248

'• wenarbeid ter diskussie gesteld, ging men zich atvra'. gen of vrouwen eigenlijk niet beter terug konden : keren in het gezin. Men zei het niet zo. Men zei : meestal: „Het gaat niet zo goed met de gezinnen : tegenwoordig. Zou het niet heel goed zijn als de ; vrouwen daaraan eens weer meer aandacht gingen • geven?" Dat verhaal werd ook gehouden in de jaren ; dertig. Toen zijn zelfs pogingen gedaan om vrouwenl arbeid wettelijk te verbieden. En dat ging ecftf niet om ; de grote zorg voor het gezin, het ging veel meer om : het ontlasten van de arbeidsmarkt door een groep : waarvan men hoopte dat die op een eenvoudige wijze : geloosd kon worden, buitenspel te zetten. Ik ben dan : ook bijzonder sceptisch over deze zaken, omdat ik de ; geschiedenis van dé vrouwenarbeid enigszins ken. '• Het is heel oneerlijk één groep de prijs te laten betalen • van een ekonomische krisis. Die groep is niet noodza: kelijkerwijs de groep vrouwen. Die het meest lijden : onder werkloosheid zijn ook de jongeren, gehandi: kapten, leden van minderheidsgroepen. En dan treft : het mij dat juist de groepen wier arbeid het minst ; bedreigd wordt de meeste bescherming krijgen ter'• wijl die bescherming juist de zwakke groepen moet '• gelden. Daarom is er maar één verhaal dat we in de '. huidige krisis kwijt kunnen: laten we de arbeid een : beetje eerlijker verdelen. Inschikken voor de één, '. bijschikken voor de ander. Inschikken door hen die : een gerieflijke plaats innemen op de arbeidsmarkt, : bijschikken voor degenen die in grote moeilijkheden ; verkeren, vooral de vrouwen. Ik ben een geweldig ; tegenstandster van het geroep dat vrouwen de arj beidsmarkt dienen te verlaten. Dat is mijn antwoord '• op de ekonomische krisis" zo eindigt mevrouw Maij; Weggen haar gloedvol betoog. : Iemand uit de zaal sputtert wat tegen. : ,,Als man en vrouw beiden goed verdienen, is het dan l niet rechtvaardig als één van beiden de konsekwentie l trekt om zijn of haar plaats af te staan aan een ; werkloze? Het hoeft heus niet de vrouw te zijn die zich • terugtrekt, het kan ook de man zijn." I Mevrouw Maij-Weggen schudt haar hoofd. : „Dat lijkt een onpartijdig verhaal. Zoals heel veel : verhale'n onpartijdig lijken. Maar als je de boekhou: ding opmaakt, blijkt de één alle kreditposten en de : ander alle debetposten te krijgen. Ik verzeker u: als : de regering morgen afkondigde dat In eik gezin nog • maar één de kostwinner mag zijn en dat in elk gezin • moet worden uitgemaakt wie dat zal zijn, dat In

tachtig of negentig procent van de gevallen de vrouw zich zal terugtrekken — en niet de man. Dat zal de uitkomst zijn. Ik verzeker u dat. En Ik denk dat zij die dit verhaal houden, dat ook hééi goed weten. We weten Immers precies hoe deze zaken funktioneren in deze maatschappij. Ik hoor die verhalen, politiek gesproken, ook altijd van degenen die eigenlijk vinden dat vrouwen thuis horen en niet moeten werken. Daarom zeg ik: het lijkt neutraal, maar het gevolg zal zijn dat vrouwen van de arbeidsmarkt worden gedrongen. En daarom zeg ik: laten we allemaal inschikken, arbeidstijdverkorting." Mevrouw Maij vindt dat de vakbonden hun eis tot behoud van volledig loon bij arbeidstijdverkorting moeten laten vallen, daar het anders niet op te brengen zal zijn. Ze pleit voor medewerking van de vakbonden bij het evenredig verlagen van de lonen, al zullen de minimumlonen daarbij ontzien moeten worden. Herverdeling van arbeid en inkomen, daar gaat het om. Maar in Nederland durft men die diskussie niet aan: „Men is steeds bezig met kleine ad-hoc-maatregelen, maar dit is eigenlijk de zaak die eens grondig boven tafel moet komen."

Verreikende invloed Er is dan toch nog een werkelijk inhoudelijke diskussie op deze dag naar voren gekomen, maar het is te laat om die nog meer uit te diepen. Veel vragen zijn blijven liggen, veel vrouwen in de zaal willen haar reaktie of haar verhaal kwijt. Maar de kursus en de werkdag zijn voorbij. Onderweg naar huis en thuis zullen al deze vrouwen verder denken en verder praten, of zoals een deelneemster uit Eindhoven VUmagazine toevertrouwde: ,,Het zijn wellicht hooguit 250 mensen geweest die de kursus bezochten. Maar dat getal is niet zo belangrijk, want wat op deze kursus is gezaaid, zal door al die vrouwen en mannen verder gedragen en uitgezaaid worden. En die invloed zal veel verder reiken dan deze kursus op zich." In ieder geval één man is opgelucht dat de VUSAkursus is afgelopen. Het is de theoloog Wiebe Speelman. Als de werkdag is afgelopen en de zaal leegstroomt, verzucht hij, niet vermoedend dat de luidspreker nog aan staat: „Dat was het dan, met al dat gereis!" FSD

226

Uit„Opzij",1980

vu-Magazine 11 (1982) 6 (juni)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen