VU Magazine 1982 - pagina 67

mywm negen ^

stratie op ampex zullen die blokjes in een bepaalde volgorde gestapeld worden. Hoe die volgorde zal zijn hangt voor een deel af van wat artsen en publiek gaan zeggen èn voor een deel van de gedachten en opvattingen van de programmamaker. Hij is nu enkele maanden met het onderwerp beziggeweest, alle verzamelde informatie heeft hij naar zijn gevoel tamelijk goed op een rijtje. Nu komt het ogenblik dat hij, in tekst en vraagstelling, een keuze gaat maken. Hij is niet langer strikt objectief, maar de kunst is om eenzijdigheid te vermijden.

Éleeffi

Opname De teievisie-opname is achter de rug. Twintig man NOS-personeei, vijftig belangstellenden en twee „deskundigen" waren naar restaurant De Kloosterhoeve in Harmeien gekomen om mee te werken aan de uiteindelijke registratie van het programma „Tot welke prijs". We begonnen 's avonds om kwart voor acht, twee uur later stond het hele programma op de band. Een deel van het publiek bleek na afloop niet gelukkig met de opname. Tot over twaalven hebben we zitten napraten, dat nam wat onvrede weg. Tegenover programmamaker en deskundigen, kinderarts en gynaecoloog, konden ze nu eindelijk de eigen particuliere problemen kwijt. Zij hadden dat allemaal zo graag in de opname willen zeggen, maar ja, formuleer dat maar eens zo snel en durf het dan nog eens hardop te zeggen. Even voor het einde had ik de opname tien minuten lang laten onderbreken om de mensen gelegenheid te geven vragen en kritiek te bedenken. Na die pauze kwamen er aarzelend vier vingers — vier vragen waarvan er twee bruikbaar bleken. Toch heb ik een fout gemaakt, bedacht ik later. Ik had al die mensen eerst in een andere bijeenkomst moeten zien en spreken. Daar hun opmerkingen en hun kritiek moeten peilen en vervolgens de beste sprekers en spreeksters tijdens de opname naar voren moeten halen. Want er waren uitstekende verhalen bij, curieuze ervaringen met verloskurrdrgen en kfnd^erartsen, met verpleegkundigen en met ziekenhuizen in 't algemeen, die zo verschrikkelijk bevoogdend en autoritair kunnen optreden over ,,jouw" pasgeboren kind. Jammer, een gemiste kans. Ik heb weer het bekende katterige gevoel dat optreedt na bijna iedere televisie-opname. Het had allemaal veel beter gekund, ik ben nog niet een tiende van mijn verhaal kwijtgeraakt, mijn vragen waren niet altijd tot the point, de antwoorden vaak te vaag, emoties ontbraken, humor was er eigenlijk niet. Het komt nu aan op de eindmontage. Van twee uur materiaal moet ik vijftig minuten programma maken. Ik heb de mensen in De Kloosterhoeve er al op voorbereid dat er flink gesneden zal worden, misschien zullen sommigen hun bijdrage aan het programma bij de uitzending geheel missen. Die wijze van werken is niet ideaal, maar een vaak onvermijdelijk gevolg van de gekozen opzet: een televisieregistratie in aanwezigheid van publiek dat vragen en opmerkingen kan maken die niet direct aansluiten op het onderwerp.

kijken en er eventueel een voorbeschouwing aan wijden. Als zij eruit pikken wat ik belangrijk vind, dan verwacht ik koppen en stukjes met ongeveer de volgende inhoud: ,,Vragen blijven na kritisch programma over de moderne verloskunde (kop). In een NCRV-televisie-uitzendlng wordt vanavond onder de titel ,,Tot welke prijs" aandacht besteed aan de mogelijk vermijdbare zaken in de rnoderne verloskunde die kunnen leiden tot hersenbeschadiging en vervolgens tot min of meer ernstige handicaps bij kinderen. Die hersenbeschadigingen kunnen zich vooral voordoen bij de extreem-vroeggeborenen. Een belangrijk deel van het programma gaat dan ook over de behandeling van deze hele kleine kindertjes, én over het nietbehandelen wanneer de vooruitzichten van het kind erg slecht zijn. De presentator-interviewer laat langdurig een gynaecoloog en een kinderarts aan het woord maar vraagt niet of nauwelijks een reactie van betrokken ouders. En die zijn het toch uiteindelijk die moeten bepalen welke kant we uitgaan met onze moderne verloskunde. Blijft verdere terugdringing van het sterftecijfer bij de geboorte het belangrijkste uitgangspunt of gaan de verloskundigen zich nu eens in de eerste plaats bezighouden met wat de levende resultaten zijn van hun werk? Het is een bijzonder boeiend onderwerp dat de NCRV hier aan de orde stelt met vooral oo1< allerlei ethische vragen, maar in de vijftig beschikbare minuten, flaneert men toch een beetje langs de zaken heen. Dat is spijtig. Laten we hopen dat de NCR V er nog eens op terugkomt''. Zoiets, denk ik. Vervolgens zullen de kijkers zelf wat milder oordelen. Ik denk dat zij vooral geboeid zullen zijn door de reacties van mevrouw Hilberdink, de moeder van de zwaar invalide Evert. Prof. Mettau geeft toe dat hij een enkele keer afziet van verdere behandeling van een vroeggeborene, namelijk wanneer een geconstateerde hersenbeschadiging zeer vermoedelijk een ernstige lichamelijke handicap zal hebben veroorzaakt. Ik vraag hem dan wat ik nrrtj moet voorsteden van de aard van die handicap die hij dan kennelijk niet verenigbaar vind met het menselijk leven. Ik houd hem het voorbeeld van de ernstig invalide Evert Hilberdink voor die wij op de film hebben gezien.

hf

Onder het publiek in de zaal bevindt zich Everts moeder. Zij steekt haar vinger op.

\

s), de ouders van een gehandikapte tweeling (boven links), de ouders van Alie Davids („wat er ich wel gelukkig, mij doet zijn handikap pijn", boven rechts).

Het wordt doodstil als ze begint te praten. Het is zo echt, zo authentiek wat en hoe ze verteld over haar relatie met haar zoon, dat ik geen poging zal doen om het te herhalen. Dokter Puyenbroek gaat op haar verhaal in. Dat korte enkele minuten durend gesprekje, vind ik zelf het meest aangrijpende in het programma. Wanneer ik zou weten dat de herinnering van de kijkers aan die ogenblikken zouden blijven haken, zou de uitzending voor mij geslaagd zijn. Dat zal ik nooit weten, dus blijf ik maar hopen dat het gebeurt en dat het programma waaraan ik nu enkele maanden heb gewerkt, toch enige waarde had.

Eindmontage Het resultaat valt me, na de zogenaamde voormontage, nu toch weer wat mee. 's Morgen wordt op de computergestuurde videomachines, de eindmontage uitgevoerd. Aan het einde van de dag hebben we dan het programma „Tot welke prijs" uitzendklaar. Belangstellende journalisten kunnen hetproduktbe-

^

P.S. Wanneer u intussen benieuwd bent geraakt naar de toestand van mijn vrouw dan kan ik u melden dat zij dank zij de zegeningen van de moderne verloskunde, bevallen is van een welgeschapen zoon. Beiden maken het goed.

#*]

60

61 •s:f<nii

^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen