VU Magazine 1982 - pagina 406

Het kabinet van de Rechter- Commissaris door mr. Arthur Frid

Het Kabinet van de R-C, van binnen Een 250 meter lange en acht meter brede gang verbindt de zes torens met elkaar en met het tw/ee verdiepingen tellende voorgebouw. Dit laatste vormt tevens de entree tot het hele complex. Via een kronkelige openbare weg de Bijlmerbajes naderend, passeert men eerst de bungalow van de algemeen directeur en een blok huisjes van personeelsleden. Laagbouw. Kinderen zijn er aan het voetballen. De grote parkeerplaats bij de gracht is afgeladen met auto's. Voor de grachtbrug een meters hoog bord, dat verwijst naar drie deuren in het voorgebouw. Links de ingang voor de per transportauto binnenkomende gedetineerden en voor goederenvervoer. In het midden de toegang voor personeel en bezoekers. En rechts bevindt zich dan de deur die leidt naar de bewaakte veste van de R-C. ..Ingang Rechters-Kommissaris in strafzaken", staat er op dat bord te lezen. De nieuwe spelling is geheel in stijl met de moderne behuizing, ook al IS die ,,R-K", behalve nog eens op hun deurplaatjes, verder nergens terug te vinden; in geen enkel dossier, op geen enkel formulier. Spreektaal bleef onveranderd ,,er-sé", R-C dus. Meervoud: R-C's ofte wel rechters-commissarissen. Wie voor 't eerst het voorgebouw binnenstapt, op weg naar het kabinet van de R-C's, zal wellicht verrast opkijken. Aanvankelijk verloopt alles, zoals men kan verwachten. Er is een portier die de buitendeur opent met een druk op één der knopjes van zijn schakelbord. Een kleine vestibule; legitimeren. Via de afstandsbediening wordt de volgende deur ontsloten. Twee etages hoger opnieuw een glazen deur, waardoor een grote hal zichtbaar is. Bellen. Vanuit de ,,meldkamer" aan de andere kant wordt er opengedaan. En dan... Merr waant zich op een dorpspleintje. Hier heerst bijna een gezellige atmosfeer. Geroezemoes van stemmen, het tiktakken van een pingpongspel, kwet-

368

terende vogeltjes. En wie daar plotseling uit de lucht duikt om met een scheervlucht op het hoofd van de bezoeker neer te strijken, is gewoon Elske, de papegaai. Dat doet zij wel vaker tijdens haar dagelijkse uurtje vrij rondvliegen. Hapje oorlel en weg is ze weer. Een griffier passeert met een blad warme chocolademelk, de telefoon in de meldkamer rinkelt voortdurend, een tolk bindt achter de groene tafel de strijd aan met een parketwachter, de voorzitter van de raadkamer staat bij de automaat een kopje koffie te drinken met de officier van justitie, een advocaat wordt door de meldkamer eindelijk opgeroepen en spoedt zich naar de R-C bij wie zijn cliënt zal worden voorgeleid. In de gang, links om de hoek, neemt de drukte af. Er is een Archief en een Magazijn; weer drie Wachtkamers, een vertrek voor Tolken en de WC Rechterlijke Macht. Nog slechts één deur scheidt de bezoeker nu van het domein der R-C's. Een personeelslid van de administratie ontgrendelt deze vanuit de meidkamer. Aan weerszijden van de gang bevinden zich de werkkamers der vijf R-C's. Links, met uitzicht op de binnenplaats, zetelen mevrouw Talsma en de heer Kalff, rechts, richting Duivendrecht, de dames Jansen en Crefeld, alsmede de heer Van Hall. Er is een kamer voor de officier van justitie en een zaaltje, waar de drie rechters van de raadkamerzitting houden. Verder spreekvertrekken, een ruimte voor ambtenaren van parket- en rijkspolitie en een kamer met een ,,confrontatiespiegel": vanuit het belendende vertrek is er dwars doorheen te kijken. Getuigen kunnen hier een verdachte identificeren zonder zelf te worden opgemerkt, waardoor de kans op represaillemaatregelen wordt bemoeilijkt. En tenslotte de vijftien cellen, waarin verdachten via een andere kant van het gebouw zijn ondergebracht. In de loop van de dag zullen zij worden verhoord. De R-C's hebben de gewoonte hun deur naar de gang open te laten staan.

als er geen bezoek is. Voorbijgangers — een collega, griffier of rechter — lopen dan gemakkelijker naar binnen om iets te bespreken, of zo maar, voor de gezelligheid. Alle deuren zijn dicht. Niet storen.

Een autoicraicer, zo chaotisch ais de pest 1981, R-C Van Hall; een autokraker, zo chaotisch als de pest. — Bijlmerbajes, dinsdagmiddag, één uur. Hans Bergsma zit te wiebelen op zijn stoel. Meteen, nadat hij is binnengebracht, steekt hij van wal: ,,Moet u horen, mijnheer de rechter-commissaris, ik zal het u maar meteen vertellen. Ik was wel bezig spullen uit die auto te pakken. Maar echt, dit was de laatste..." ,,Wacht nou es even, j o h " , valt R-C Van Hall hem in de rede. ,,Je mag zo losbarsten. We kennen elkaar wel, hè? Ik hoef je niet te vertellen hoe het hier toegaat. Toch maar eerst even de dingen op een rijtje zetten. Je naam is Johannes Stanly Bergsma, je bent geboren in Paramaribo op 28 oktober 1956 en je huidige adres is de ...straat 31 in Amsterdam, ja? Goed, dan hoef je nu niets meer te zeggen, als je dat nietwilt. Jongen, dat je hier nu al wéér bent. Enfin, wanneer heb je voor 't laatst heroïne gehad?" Dat blijkt kort geleden te zijn, maar, voegt Bergsma er meteen aan toe, hij is naar de Methadonbus geweest. Hij wil er nu definitief mee kappen. Zo gaat het niet langer, dat beseft hij zelf ook wel. Daarom wil hij schoon schip maken. Gisteren, bij de politie, nog niet. Nu wel. Gisteren, toen hij op het bureau vastzat, had hij eigenlijk moeten verschijnen bij de rechtbank voor één van de meerdere zaken, kleine diefstalletjes, hoor, die nog niet zijn afgehandeld. Hij is van plan hard te gaan studeren voor het middenstandsdiploma. Nee, dat is geen verhaaltje; ditmaal is het hem ernst.

vu-Magazine 11 (1982)11 november 1982

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen