VU Magazine 1982 - pagina 459

ontevreden met zichzelf en de wereld, onmachtig daar zelf verandering in te brengen. "Dat de,,sekten'' van die persoonlijke omstandigheden dan toch maar misbruik maken, is ook niet zonder meer waar. Voor een deel blijkt het verblijf in zo'n groep zelfs een ,,therapeutisch effect" te sorteren. Hoewel dit per beweging verschilt worden veel van de gevoelde tekorten tijdens hetverblijf in de „sekte" opgeheven. Dr. Schnabel: „ Voor sommigen zal het verblijf in een sekte een goede overgang zijn van een situatie van eenzaamheid en onzekerheid naar een meer geïntegreerd en evenwichtig bestaan. Zij worden volwassen in, door en soms zelfs ondanks de sekte." Een heilzame, in plaats van een schadelijke werking dus. Maar dat geldt niet voor alle ,,sektegevoeligen". Een ander deel is namelijk vooral op zoek naar enig soelaas voorde symptomen die hun problemen begeleiden. Problemen die tijdens het verblijf niet worden opgelost maar verdrongen en afgeweerd en die zich dustelkensopnieuwzullen blijven aandienen. ,,Het is niet toevallig", schrijft Paul Schnabel, „dat sekten nogal eens mensen aantrekken die of al een hele odyssee van mislukte relaties, afgebroken studies, experimenten met drugs en ervaringen met goeroes achter de rug hebben — dat wil zeggen nooit in staat zijn geweesteen eigen milieu te creëren —, of de band met het ouderlijk huis nooit zelf losser hebben kunnen maken. Beide groepen kan de sekte een vervangend milieu bieden, als oplossing voor het eigen onvermogen tot zelfstandigheid." Er is tenslotte een groep die als gevolg van een verblijf in een ,,sekte" erger in de problemen komt dan voordien. Het verblijf maakt hun problemen eerder meer dan minder voelbaar en kan, waar sprake is VU-Magazine11 (1982) 12 december 1982

van wankel evenwicht de balans naar de verkeerde kant doen doorslaan. Het zijn mensen die het moeilijk vinden de groep te verlaten en een plek in de ,,gewone" maatschappij te vinden. Schnabel benadrukt echter dat deze moeilijkheid aanzienlijk groter is wanneer deze mensen onvrijwillig de groep verlaten. Enkele conclusies die Paul Schnabel met betrekking tot de risico's van het verblijf in „sekten" trekt: — Mensen die lid worden hebben bij hun intrede vaak psychische klachten, maar vertonen zelden psychiatrische symptomen. — Mensen die lid zijn voelen zich psychisch beter dan voor hun intrede en vergeleken met overeenkomstige groepen daarbuiten; hetzelfde geldt voor hun ,,sociaal functioneren". — Mensen die een dergelijke beweging verlaten vertonen meer psychische en sociale problemen wanneer het afscheid niet vrijwillig is. — Qua persoonlijkheid en psyche verschillen mensen in ,,sekten" nauwelijks van mensen elders. Geen ,,hemelschokkende", eerder ,,ontnuchterende" conclusies, zegt Schnabel er zelf van, óf het zou moeten zijn dat psychische schade nog het meest waarschijnlijk is bij een gedwongen uittreden.

Onttroonde vaders Niet alle ouders reageren hetzelfde wanneer een kind toetreedt tot een nieuwe religieuze beweging. Er zijn belangrijke verschillen. En Schnabel laat zien dat in de reactie de relatie ouders/kind en de rol die deze gespeeld heeft bij het toetreden weerspiegeld wordt. In de studies die hij analyseerde vindt hij bevestigd, dat de heftige reactie van sommige ouders op het 417

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen