VU Magazine 1982 - pagina 300

als het zich aan het binnen- en buitenlandse publiek toont, en het andere Argentinië, dat is het geheime Argentinië, waarin het werkelijke militaire programma wordt voltrokken. Het is dit programma dat het hele maatschappelijke leven beheerst en het ligt in de aard van dat programma dat liet publiek — buiten de onmiddellijke slachtoffers en hun familieleden — zich er geen rekenschap van geeft. Toen wij tijdens ons verblijf in Argentinië een fotograaf op bezoek kregen namens een kerkelijk publiciteitsorgaan, maakten wij hem er op attent dat de fotografie als zodanig wel een verkeerd beeld van de Argentijnse realiteit moest geven: immers de mensen werden in de nacht van hun bed gelicht en niet overdag, voor het oog van de camera van een buitenlandse journalist. De Nationale Veiligheidsstaat is een totalitaire staat, beheerst door geheime inlichtingendiensten. Maar in het Argentijnse systeem — inmiddels geëxporteerd naar Bolivia en MiddenAmerika — wordt binnen in deze politiestaat nog weer een streep getrokken, dwars door de gehele maatschappij. Boven deze streep heerst de terreur en (vooral) de propaganda, maar dit alles is publiek. Onder de streep heerst slechts de terreur; hier is alles geheim. Er is dus sprake van twee normstelsels in de staat; een openlijk stelsel, met publieke decreten en maatregelen; en parallel daaraan een geheime wereld van marteling en terreur, van verdwijning en bedreiging, waar het werkelijke militaire draaiboek, dat tot in de finesses is gepland, wordt afgewikkeld. Het eerste niveau verhoudt zich tot het tweede als een topje tot de ijsberg. Mignone geeft in het belangrijke document dat hij presenteerde op het bekende colloquium van Parijs (januari/februari 1981) van dit systeem van de algemene parallellie een gedetailleerde beschrijving. Dit zeer gewichtige stuk is opgenomen — het zij ten behoeve van onze VU-juristen en -politicologen hier met nadruk vermeld — in het in februari van dit jaar in Parijs verschenen boek De weigering om te vergeten. De politiek van de gedwongen verdwijning van personen. Er is hier geen ruimte om een overzicht te geven van het publieke deel van de repressie, het topje van de ijsberg. Dat alleen reeds geeft aan de militairen een mate van absolute macht als nooit tevoren in de Argentijnse geschiedenis. Talrijke politieke groeperingen werden buiten de wet gesteld; werknemers- en werkgeversorganisaties werden ontbonden of onder directe militaire controle gebracht; arrestaties

274

lijkheid op. Maar deze verklaringen zijn zeldzaam en werden alleen gegeven onder speciale druk. Want de geheimhouding van dit geheime optreden, op basis van een perfecte maar geheime planning, vormt juist de basis van het repressiesysteem. Waarom deze geheime terreur? Deze staat in contrast met de openlijke terechtstellingen waarmee de Duitsers in ons land de ,,subversie" bestreden (zie het omslag van VU-Magazine van mei jl.). Hiervoor hebben de Argentijnse militairen vier redenen. Ten eerste is dit geheime opereren het meest efficiënt, en de militaire ,,techniek", zoals alle techniek, vraagt om een maximale ,,efficiëntie". Ten tweede moest en moet de binnen- en buitenlandse publieke opinie buiten de deur VU-ere-doctor Bonino, 1980 gehouden worden. Zo wordt het niet alleen verklaarbaar, maar ook voorkunnen worden verricht zonder op- spelbaardat op de vraag van de Geregaaf van redenen en voor onbepaalde formeerde Synode naar de verblijftijd; de categorie zware misdrijven plaats van de op 1 januari 1977 verwerd aanzienlijk uitgebreid; de dood- dwenen professor Mauricio López, de straf werd heringevoerd; de speciale Argentijnse ambassadeur in Nederpermanente krijgsraden die het Wetland antwoordt dat van enige verdwijboek van Militair Strafrecht slechts ning aan de autoriteiten niets bekend voorziet voor uitzonderlijke gevallen is en de naam van de persoon in kwestijdens internationale oorlogssituaties tie bij militairen en politie niet op de kregen normale taken in ieder geval gezochtenlijst voorkomt. Zo was het van subversie (en subversie is reeds ook voorspelbaar dat het Nederlandse iedere afwijking van de militaire ideo- onderzoek in El Salvador naar de toelogie); voorts kan de junta naar beliedracht van de moord op Koos Koster ven rechters ontslaan, burgers hun en de zijnen, voorzover op de autorinationaliteit ontnemen (zoals gebeur- teiten en het leger zelf een beroep de in het geval van Jacobo Timerman) werd gedaan om mee te werken, niet en goederen confisqueren; ook was in zou leiden tot het bewijs van de moord. het publieke deel van de Argentijnse Dit ook maar als mogelijkheid te zien is nationale veiligheidsstaat reeds een slechts een teken van het feit dat onze volkomen controle ingebouwd op de Buitenlandse Dienst zich nog geen publiciteitsmedia. rekenschap heeft gegeven van de toHet werkelijke doen en laten van het tale ,,Umwertung aller Werte" in de immense militaire repressie-apparaat Nationale Veiligheidsstaat en dat de is evenwel gepland en georganiseerd ,,overheid" nog wordt verondersteld op het parallelle niveau, d.w.z. in het te functioneren zoals wij ons dat voorabsolute geheim. Het zichtbare deel stellen. van de repressie is, aldus de Parijse Ten derde is het parallelle geheime studie, slechts een uiterst klein deel actieterrein van de militairen nodig ter van het geheel. In feite zelfs zijn de bescherming van de uitvoerders en de afgekondigde decreten op het terrein uiteindelijke verantwoordelijken van van het strafrecht nauwelijks werkelijk deze acties. Daarom werd ook niet, gebruikt. Anderzijds is het bestaan zoals in Chili, de oorlogstoestand afvan los opererende ,,ultrarechtse" gekondigd. Dat zou de militairen for,,paramilitaire" terreurgroepen door meel in aanraking brengen met de van de militairen openlijk ontkend. Met kracht zijnde internationale regels, zoandere woorden; de militairen eisen als de plicht het leven van ,,krijgs"gevoor het optreden van deze groepen, vangenen te respecteren en mee te sinds 1974 al, zelf alle verantwoorde- werken aan de verwittiging van de familieleden. (De Argentijnse kapitein Astiz die in Engeland werd ondervraagd over zijn betrokkenheid bij de marteling en verdwijning van twee Franse nonnen en een zestien jarig Zweeds meisje, en die zich beriep op zijn ,,rechten als krijgsgevangene" werd onlangs door Engeland weer vrij-

Generaals de winnaars en de verliezers

VU-Magazine 11 (1982) 7 en 8 juli-augustus

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen