VU Magazine 1982 - pagina 65

Henk Mochel en Gerrit Faas tijdens de montage

Zij was zeven maanden zwanger. Op een zaterdagmorgen braken de vliezen. Het was vlak voor de kerstdagen, weinig personeel. Er werd, aldus mevr. Hilberdink, nauwelijks naar haar omgekeken. Dinsdagmorgen zette de bevalling door, pas tien minuten na de geboorte gaf de baby een teken van leven, hij was erg blauw. Volgens de heer Hilberdink hebben de artsen later toegegeven dat het misschien beter was geweest als men met een keizersnede eerder had ingegrepen. Wanneer ik ze vraag of zij de situatie met Evert het ziekenhuis aanrekenen, geeft mevr. Hilberdink een ontwijkend antwoord. Haar man doet aarzelend. Het ontgaat me op dat moment dat Evert zélf ook reageert. Pas later bij de montage van het filminterview in de NOS hoor ik wat Evert zegt: ,,lk wel, ikwel.'

Montage Gerrit Faas is mijn filmcutter voor deze produktie. Samen bekijken we al het opgenomen filmmateriaal. Ik maak mijn keus en hij zorgt dat de geselecteerde stukken filmisch verantwoord op elkaar toegesneden worden. In een van de belendende montagekamers van het imposante NOS-complex in Hilversum, werkt zijn vrouw Jos, zij is ook cutter. Over twee maanden hoopt zij te bevallen. Die situatie maakt dat Gerrit sterker dan gemiddeld betrokken is bij mijn onderwerp. Ik heb het gevoel dat ik hem steeds opnieuw moet geruststellen, dat het maar een enkele keer zo fout gaat als bij Alie, Johan, Egbert Jan en Harry, bij Evert niet te vergeten. Hij kan zich er erg over opwinden. Op een ochtend komt hij binnen met de mededeling dat hij de verloskundige die zijn vrouw zal helpen een proces gaat aandoen wanneer er iets fout gaat. In zijn vrije tijd studeert hij rechten, vermoedelijk heeft hij nagekeken hoe de praktijk in Amerika is. Daar worden aan de lopende band processen gevoerd over kwesties met bevallingen. Het gevolg is dat vooral in Canada de artsen geen enkel risico meer durven nemen en heel veel bevallingen met de keizersnede gebeuren. De voorstanders in ons land van thuisbevallen gruwen van zo'n Canadese situatie. Zij zien een geboorte als een sociaal gebeuren dat in het gezin moet plaats grijpen en zo weinig mogelijk in het cleane, witsteriele ziekenhuismilieu. De discussie over de plaats waar de moderne verloskunde moet worden uitgeoefend kwam ik steeds weer tegen bij de voorbereiding van zowel het programma over MBD als het programma,,Tot welke prijs". VU-Magazine11 (1982)2(februari)

Welke filosofie je ook aanhangt, die van de ziekenhuisbevalling of die van de thuisbevalling, in de warwinkel van niet te controleren cijfers en gegevens, vind je altijd wel een weg om je gelijk te bewijzen. De betrouwbaarheid van de informaties die sommige van mijn gesprekspartners gaven moest ik dan ook vaak relativeren op grond van de kracht van overtuiging waarmee zij over ziekenhuisbevalling dan we! overthuisbevalling spraken

Symposium Aan het ziekbed van mijn vrouw in de VU ontmoette ik de gynaecoloog dr. J. I. Puyenbroek. Wetend dat wij journalisten zijn sprak hij ons over de aanstaande post-academiale cursus bij de VU met als onderwerp de intensieve zorg voor de pasgeborene die op de grens van levensvatbaarheid verkeert. Ik moet hem bijzonder vriendelijk hebben toegeknikt, daar zat de man die als organisator van deze cursus, alles wist van een onderwerp waarover ik een televisieprogramma wilde maken. Behalve de Rotterdamse kinderarts, prof. Mettau, had ik verder nog niemand voor de studio-opname op 6 januari uitgenodigd. Ik wacht daar vaak mee tot het laatste moment; je kunt altijd iemand tegenkomen die nog beter is dan de vorige die je had willen uitnodigen. Bij Puyenbroek aarzelde ik met. In het vervolggesprek dat ik met hem had, werd duidelijk dat hij precies weet waar de technische maar vooral ook de ethische knelpunten liggen in de moderne geneeskundige zorg rond de geboorte. Ik hoor het hem nog zeggen: „we zijn in een trein gestapt maar we weten niet waar we uitkomen''! Aan die uitspraak zal ik hem herinneren tijdens de opname, dacht ik bij mezelf. Het samenstellen van een televisiedokumentaire is niet uitsluitend journalistiek bezig zijn. Minstens zoveel tijd en energie ben je kwijt aan het zoeken en selecteren van mensen die je graag in het programma wilt hebben. De enkele keer dat ik een compliment mag ontvangen voor een programma reageer ik: ,,het is dank zij die anderen en ondanks mijzelf". En dat meen ik oprecht. Langzaam groeit de opzet van het programma nu naar een definitieve vorm. Alle blokjes liggen klaar: een kinderarts, een gynaecoloog, filmfragmenten (van couveuzekinderen, de mytylschool, familie Hilberdink, een geleende BBCopname van een keizersnede) en ouders van kinderen met afwijkingen door hersenbeschadiging. Woensdagavond 6 januari, tijdens een televisieregi-

59

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen