VU Magazine 1982 - pagina 410

Ineke Bakker

De groeten van Sandino..

Informatie Een aandachtige krantelezeres of een geïnteresseerde televisiekijker in West-Europa of de Verenigde Staten moet wel de indruk krijgen dat het snel bergafwaarts gaat met de zo hoopvol begonnen Nicaraguaanse revolutie. Alles wijst er immers op dat het sandinistisch avontuur hard bezig is te verworden tot een ordinaire totalitaire diktatuur met forse stalinistische trekken. Berichten over steeds inniger relaties met Moskou, over het met geweld smoren van vreedzame protesten van de bevolking, over de steeds grimmiger vervolging van de christenen doen het ergste vrezen. Echter, de werkelijkheid blijkt nogal eens anders te zijn dan berichten in de pers suggereren. Laat ik maareen paar voorbeelden geven. Het Noordamerikaanse weekblad ,,TIME" van 2 augustus jl. bevat een artikel over Nicaragua, dat geïllustreerd wordt met een foto van een groep sandinistische voormannen met opgeheven vuisten. Het onderschrift luidt: ,,Sandinista leaders... celebrate in Moscow", met daaronder de woorden ,,flagrant rrtarxisme, minachting van mensenrechten en afhankelijkheid van de Cubanen". Uit het enthousiasme dat uit hun houding spreekt krijgt een onschuldige TIME-lezer(es) onvermijdeliik<le indruk dat die sandjótSfen zich daar wel lekkepwelen in Moskou. Moskou...? Masayazal men bedoelen! Aan de strooien hoeden van de mensen op de voor-

372

grond en de muurschildering op de achtergrond herken ik onmiddellijk de eretribune bij de viering van de derde verjaardag van de revolutie op 19 juli jl. in Masaya, zo'n 30 kilometer ten zuiden van de hoofdstad Managua. Samen met vele tienduizenden Nicaraguanen en honderden buitenlanders heb ik uren op het plein doorgebracht, ik heb de sandinistische leiders daar zelf zien staan. En dat ze de eretribune met gasten en al even naar Moskou hebben overgevlogen lijkt mij niet erg waarschijnlijk! Een ander voorbeeld, mij verteld door een hier pas aangekomen Duitser. Uit Masaya, op 19 juli nog zo uitbundig steun betuigend aan de regering en de revolutie, laat de Westduitse televisie nog geen maand later beelden zien van soldaten die zonder scrupules inschieten op een vreedzame demonstratie van mensen die verontrust zijn over de marxistische indoktrinatie in het onderwijs; ze hebben ook een school bezet. De bewoners van de voorheen zo revolutionaire wijk Monimbó zouden zich nu tegen het sandinistisch regime keren en dat hebben moeten bekopen met 2 doden en 7 gewonden. Nu is de politieke situatie hier gecompliceerd en je kunt doorgaans aan iemands gezicht niet zien of zij /hij vóór of tegen de revolutie is, maar het is wel zeer onwaarschijnlijk dat Monimbó zich massaal tegen de regering verzet als onmiddellijk na de schietpartij duizenden mensen

de straat opgaan om te protesteren tegen, wat zij noemen, ,,een laffe schietpartij van een stel contra-revolutionairen " o p een ongewapende demonstratie, een demonstratie die juist gericht was tégen de bezetting van de school. Wanneer de Monimbosenos horen dat hun naam genoemd wordt in verband metcontra-revolutionaire aktiviteiten, reageren ze de volgende dag opnieuw met een verontwaardigde demonstratie. Beelden daarvan hebben de Westduitse televisie echter niet meer bereikt. Tot slot een voorbeeld uit Nederland. De NRC van 10 augustus jl. meldtdatde brief van de paus aan de bisschoppen van Nicaragua gecensureerd is. Ik begrijp dat bericht niet, daar ik de volledige tekst van de brief in minstens twee landelijke dagbladen heb zien staan. De konklusie lijkt dan ook gerechtvaardigd dat berichten in de westerse pers de Nicaraguaanse situatie nogal eens negatiever afschilderen dan zij in werkelijkheid is. Slordigheid of bewuste manipulatie vari informatie? De gevolgen van deze negatieve berichtgeving beginnen zich in ieder geval al af te tekenen: onzekerheid en ongerustheid bij de velen die de Nicaraguaanse revolutie steeds een warm hart hebben toegedragen; een groeiend begrip in de Verenigde Staten voor Reagans interventieplannen nu de sandinisten in de handen van Moskou lijken te vallen; en bevriezen of zelfs terugdraaien van de buitenlandse fondsen voor de wederopbouw van Nicaragua. Zo meldde de protestantse hulporganisatie CEPAD vorige week, dat zij al een gift van een miljoen dollar van een Europese kerk was misgelopen vanwege de slechte publiciteit over Nicaragua. Het heeft er alle schijn van dat verscheidene westerse massamedia een rol spelen in het destabiliseren van de situatie in Nicaragua en in het naderbij brengen van een militaire interventie. Nicaragua zelf beseft heel sterk het grote belang van goede informatie over het land in het buitenland. Tegelijkertijd is zonneklaar dat^Micaragua in dit opzicht zeer afhankelijk is van de grote westerse persbureaus. Zfj maken en bepalen het nieuws, niet het Nicaraguaanse persbureautje ANN. Toch staat het land niet helemaal machteloos tegenover het westers informatie-imperium.

Zo streeft Nicaragua ernaar zoveel mogelijk internationale conferenties en congressen binnen zijn grenzen te ontvangen in de hoop dat de buitenlandse gasten zich laten overtuigen door de Nicaraguaanse werkelijkheid. Ook worden talloze groepen, vooral uit de Verenigde Staten, uitgenodigd om vrijelijk in Nicaragua rond te kijken en het revolutionair proces te leren kennen. De ervaringen van deze bezoek(st)ers blijken vrijwel unaniem heel positief te zijn; vaak zeggen zij toe zich in hun vaderland te zullen inzetten voor het geven van juiste voorlichting over Nicaragua. Verder reizen Nicaraguaanse bewindslieden naar het buitenland en leggen daar verklaringen af over de situatie In Nicaragua. Ernesto Cardenal, priester-dichter en minister van Cultuur, is Nicaragua's beste ambassadeur; hij reist de wereldrond. Zijn profetische en poëtische woorden blijken vele twijfelaars te kunnen overtuigen. Kortgeleden was hij in Beiroet, bloedend onder Israëlisch wapengeweld. Een sentimentele stunt, belust op publiciteit? Ach, ook vele Nicaraguanen zijn, ten tijde van Somoza, door wapens van Israëlische makelijk omgekomen: dat schept een speciale band met de Palestijnen. Maar wat wezenlijker is: de publieke opinie zweeg nagenoeg en de wereld greep niet in bij het Palestijnse bloedbad. Wat zal zij doen als het Israël van Centraal-Amerika, het door de Verenigde Staten met wapens en vliegtuigen volgepropte Honduras, Nicaragua binnenvalt? Men hoopt hier dat de kans op internationaal protest groter wordt naarmate de kennis over de feiten toeneemt. Een goede pers is voor N icaragua geen luxe, maar levensbelang...

vu-Magazine 11 (1982)11 november 198J

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen