VU Magazine 1982 - pagina 297

Ineke Bakker:

En de groeten van Sandino... De tekst voor mijn volgende column was al een dag klaar. Ik had een rustig en ontspannen weekend kunnen hebben. Maar vanmiddag ben ik in El Maestro Gabriel geweest... En nu ik vana vond de tekst opnieuw lees, komt die mij overals een aardig verhaaltje, maar op geen enkelemaniereen weerspiegeling van wat ons hier de laatste dagen zo sterk bezighoudt. Ik wil daarom een nieuwe poging wagen. Want vanmiddag ben ik in El Maestro Gabriel geweest... El Maestro Gabriel, een grote middelbare school in het centrum van Managua, opgetrokken uit forse, gele steenblokken met veelkleurige muurschilderingen, waar vijfduizend leerlingen in drie groepen — morgen-, middag- en avondklassen — gewoonlijk de leslokalen bevolken. El Maestro Gabriel, nu, sinds zes dagen, het eerste en grootste opvangcentrum van Managua voor de duizenden slachtoffers van de niet aflatende regenval. Zeven dagen van niet te stuiten stortbuien veranderden vele wijken van Managua in wild golvende watervlaktes. Pas nu na zeven dagen begint de omvang van de ramp goed tot ons door te dringen. In het hele land: 75 doden, meer dan 60.000 daklozen, al voor 150 miljoen dollar schade aan oogsten, bruggen en

vu-Magazine 11 (1982) 7 en 8 juli-augustus

wegen, huizen en fabrieken. En nog voortdurend komen er nieuwe schademeldingen binnen. „Het westen verwoest"luidde een krantekop gisteren. El Maestro Gabriel, toevluchtsoord voor de eerste daklozen van Managua, in een, gezien de moeilijke omstandigheden, onvoorstelbaar snel en goed georganiseerde reddingsoperatie van legeren vele vrijwillig(st)ers van de CDSen (Comités van Sandinistische Verdediging) en van de Juventud Sandinista (Sandinistische Jeugd) in de bereidheid van de talloze vrijwillig(st)erszich in te zetten voor deze mensen, die het weinige dat ze hadden zagen verdwijnen in het water, hun fragiele houten huizen weggevaagd door de watervloed. Er zijn er tweeduizend. Tweeduizend daklozen in El Maestro Gabriel. Vanmiddag ben ik er geweest, omdat de Guatemalteekse theatergroep waaraan ik één keer per week een les dansexpressie geef een voorstelling zou geven voorde mensen in de school. In de grote aula, nog niet erg vol, met groepjes mensen rustig pratend langs de kanten, zie ik al snel Daniel, de leider van de theatergroep. Het blijkt dat de groep, zelf zwaar gehinderd door de regen, niet klaar is met de voorbereidingen voorde voorstelling, maar zijn kindertheatergroeprkan gelukkig wel optreden, het debuut van deze uitzo 'n

tien Guatemalteekse en Nicaraguaanse kinderen bestaande groep. Ik duik tussen de kinderen, help mee kleren aantrekken, gezichtjes beschilderen, clownsneuzen opzetten en rode zakdoeken ombinden. En dan komen ze binnen, in de grote aula van El Maestro Gabriel, de honderden kinderen, in kleine groepjes, weer begeleid doorvrijwitlig(st)ers van de CDSen en de JS, kinderen van alle leeftijden, sommigen nog zo klein dat ze misschien in de week vóór de regen hun eerste zelfstandige stappen hebben gezet. De groten van zo 'n jaar of tien hebben vaak een zusje of broertje op de arm of aan de hand. Steeds meer komen er, de stroom houdt niet op. Ze gaan zitten op de rode tegelvloer vóór het grote podium met de muurschilderingenvan Sandino en, Carlos Fonseca. Er komen ook steeds meer moeders die tussen de kinderen gaan zitten. Sommige gezichten zijn vermoeid en zorgelijk. Het teven, nu al zes dagen lang, in de bomvolle school, zonder rust, zonder plekje voor jezelf, met de zorg voor de kinderen — terwijl het buiten maar blijft regenen — moet zwaar zijn, zeker met de herinnering aan,de nachtmerrie van de evacuatie en het verlies van al je bezittingen. En de kinderen... ach, die zien er net zo vrolijk uit als anders. Ze zitten rustig te wachten op de grond, zij lijken in het geheel niet

aangedaan door alle ellende. Veel luxe waren ze toch al niet gewend en iedereen is hier heel lieten zorgzaam voor hen. Een medisch team heeft hen allemaal onderzocht, vrijwillig(st)ers houden hen de hele dag bezig met spelletjes, verhaaltjes en liedjes, ze krijgen op tijd te eten en te drinken en zo meteen is er de theatervoorstelling. Zij zullen niet beseffen hoeveel organisatie er nodig is en hoeveel werk er verzet wordt door de Junta, de massaorganisaties en de verschillende hulpverlenende instanties om het leven van de zestigduizend daklozen draaglijk te houden. De zaal is nu helemaal vol, de kinderen zitten vooraan, achteraan staan de groten, vaak nog weer met kinderen op de arm. Een moeder geeft haar kind de borst. Het wachten duurt lang. Er zal iemand van de Junta komen. Gelukkig is na verloop van tijd de organisatie zo wijs de kinderen belangrijker te vinden dan het lid van de Junta. De culturele manifestatie kan beginnen. Eerst volgt een hele reeks groeten van verschillende organisaties voorde moeders, want morgen is het hier moederdag. Dan komen er vijf gewichtige heren het podium op, deelnemers aan de Tweede Conferentie van Christenen voor de Vrede die deze week in Managua wordt gehouden. Ook zij willen een groet aan de moeders brengen namens alle deelne(e)m(st)ers aan de conferentie en tevens hulp en steun aanbieden. Niettemin zijn ze binnen vijf minuten weer vertrokken. En dan eindelijk kan de theatervoorstelling beginnen, in de grote aula van El Maestro Gabriel.

271

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen