VU Magazine 1982 - pagina 320

Vrouwenbeweging en vrouwenbladen Ongeveer 6 miljoen mensen lezen wekelijks een vrouwenblad. De invloed van dergelijke bladen zou, gezien hun hoge oplage, wel eens zeer groot kunnen zijn. Omdat het bladen zijn die zich in de eerste plaats op vrouwen richten (hoewel het aantal mannen dat ze leest niet onderschat mag worden), zou het aardig zijn om te kijken of in deze bladen wat van de emancipatie van de vrouw doorklinkt. Een aantal VU-politikologen heeft dit onderzocht. Een aantal afleveringen uit het laatste kwartaal van 1980 is aan een inhoudsanalyse onderworpen. De conclusies van het onderzoek worden in onderstaand artikel weergegeven. Daarbij zal ook in het algemeen op de vrouwenbeweging en de vrouwenbladen worden ingegaan. door Roeleke Vunderink De vrouwenbeweging gaat zich op steeds meer terreinen van het maatschappelijk leven manifesteren. De vraag naar de verspreiding van emancipatoire en feministische ideeën blijft daarom aktueel. De vrouwenbeweging zal strategieën moeten ontwikkeien om haar ideeën bij meer mensen bekend te maken. Natuurlijk is het niet juist om van ,,de" /rouwenbeweging te spreken. Er zijn diverse stromingen te onderscheiden, die weliswaar voor een groot deel dezelfde doelen nastreven, maar verschillen in hun analyse van de bestaande situatie en de middelen waarmee die doelen bereikt zouden kunnen worden. Gemeenschappelijke doelen zijn bij voorbeeld de gelijke verdeling van het werk binnenshuis én buitenshuis over mannen en vrouwen, /rije abortus en het tegengaan van sexueel geweld tegen vrouwen (onder .sexueel geweld" wordt o.a. verstaan: verkrachting, lastig gevallen worden opstraaten pornografie, m.n. voorwat oetreft het beeld van vrouwen daarin en het gewelddadige karaktervan pornografie). Doelen zijn op verschillende manieren te verwezenlijken. Zo werd aan het oegin van de tweede feministische golf (eind zestiger jaren), vooral de nadruk gelegd op bewustwording: als vrouwen zich maar eenmaal bewust zouden worden van hun achtergestelde positie, zouden ze alles in het werk /villen stellen om die te veranderen. Al snel bleek echter dat akties van vrouwen die voor verbeteringen streden, op veel weerstand stuitten. Zij veranderden zelf wet, maar de maatschappij veranderde niet mee. Of, zoals Simone de Beauvoir al in 1949 in haar boek

290

.,De tweede sekse" schreef: ,,De aktie van vrouwen is nooit meer geweest dan een symbolische beweging en zij hebben nooit meer veroverd dan de mannen bereid waren te geven: ze hebben niets genomen, ze hebben gekregen." Tegenwoordig is men van mening dat als akties goed georganiseerd en op specifieke doelgroepen gericht zijn, ze meer succes kunnen hebben. Dit geldt zowel voor akties binnen het

Grote vrouwenbladen schrijven nauwelijks feministisch

parlementaire stelsel (bij voorbeeld het vrouwenoverleg in de Tweede Kamer en het van binnenuit proberen te veranderen van vakbonden en politieke partijen), als voor buiten-parlementaire akties (bij voorbeeld de massale demonstraties en akties voor vrije abortus, maar ook het ingooien van ruiten van porno-shops). Deze middelen of akties staan of vallen met een goede communicatie. Als een demonstratie tegen bij voorbeeld de invoering van het kostwinnersbeginsel slecht wordt aangekondigd en er komen bijna geen vrouwen, is de aktie als pressiemiddel waardeloos geworden. Niet alleen communicatie tussen vrouwen onderling, ook de berichtgeving óver akties van vrouwen in de ,,gewone" media is van belang, omdat de meeste opinies alleen met deze informatie gevormd worden. Zo worden belangrijke akties van vrouwen nauwelijks verslagen (over de vrouwenstakingsdag op 30 maart 1981 is nauwelijks bericht, hoewel er uitzonderlijk veel vrouwen op de been waren), of worden alleen extreme akties van het radikaal-feminisme beschreven, zodat men een nogal vertekend beeld van hetfeminisme krijgt. Naar de verspreiding van ideeën van de vrouwenbeweging is door een aantal politikologie-studenten in het kader van het studie-onderdeel communicatiewetenschap, in 1981 onderzoek verricht. Daarbij ging het in het bijzonder om de ,,eigen" media van de vrouwenbeweging; de vrouwenweekbladen en de feministische bladen. De belangrijkste vraag van het onderzoek was in hoeverre deze bladen de eisen vanuit de vrouwenbeweging aan hun lezerspubliek doorgeven.

/U-Magazine11 (1982)9september

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen