VU Magazine 1982 - pagina 230

bevrijdingsbeweging steunen ook als ze tot geweld overgaat". Hij rechtvaardigt dat met een beroep op Calvijn ,,die in Geneve ook eens een geldinzameling voor wapens hield". Ds. Hofland: ,,Wij westerlingen denken veel te gemakkelijk en theoretisch over het geweldvraagstuk. Maar als je in zo'n situatie staat, moet je kiezen. Wij kunnen Davids geweld tegen Goliath, dat van de Geuzen tegen Spanje, dat van het verzet tegen de Duitsers niet veroordelen. Dat is het noodweer van de onderdrukten tegen overheersend geweld". Na een pauze stroomde de zaal vol voor een forumdiskussie. In het forum zaten naast de inleiders en ds. Hofland ook ds. Roos, de voorzitter van de Hervormde synode, mevrouw Blonde (een Namibische vrouw, ruim 10 jaar in Nederland, aktief voor de SWAPO) en David de Beer (een uit Namibië verbannen ex-medewerker van bischop Colin Winter). Mevrouw Blonde velde een scherp oordeel over de studiedag: ,,lk merkte

,,Je kunt ook zeggen: ik laat me doodschieten" vooral in het diskussiegroepje waar ik bij zat, hoe weinig de mensen zijn voorgelicht. Ik was daar de enige niettheologe. Ik denk dat al die theologen eens moeten leren om te luisteren naar gewone mensen. Dat is dezelfde fout die gemaakt is door de zendelingen in Afrika. Professor Kuiterts verhaal vond ik onduidelijk. Zuster Aquina is ook Europees, maar bij haar kon ik merken dat zij geluisterd heeft naar en geleerd heeft van Afrikaanse mensen. Studiedagen als vandaag zijn daarom bijzonder nodig". David de Beer sloot zich daarbij aan. ,,Het verhaal van zuster Aquina is uit daadwerkelijke ervaringen geschreven in de vluchtelingenkampen van Mozambiek en Zimbabwe, vanuit het meeleven met mensen die hebben blootgestaah aan bombardementen. Een menselijk verhaal, in mensen geworteld. Het verhaal van professor Kuitert klonk meer vanuit de in de wolken gehulde 14de verdieping van de theologische fakulteit van de VU in Amsterdam. Het getuigde van een te rationele aanpak". Ook ds. Roos vond het verhaal van Kuitert te theoretisch.

208

Kuitert verdedigde zich met een beroep op de theoretische geaardheid van zijn vak. ,,lk denk dat die kritiek voor een groot deel waar is. Ik doe mijn werk op de VU en ik woon niet in ZuidAfrika. De praktijk ziet er ongetwijfeld heel anders uit. Voor mij is de vraag: ANC steunen of niet, een vraag vanuit de verte. Die vraag ligt natuurlijk ver van m'n bed, daarvoor weet ik te weinig van het ANC af. Dit soort vragen kan ik onmogelijk goed beantwoorden. Dat is geen kwestie van niet willen kiezen, ik sta aan de kant van de zwarten en de onderdrukten. Ik heb een theoretisch vak maar ik geloof dat het toch zin heeft om op dat vlak de dingen bloot te leggen en met elkaar te bespreken". Mevrouw Blonde legde ten overvloedde nog eens uit dat voor haar volk, het volk van Namibië, eenvoudigweg geen keus meer.bestaat. ,,Mijn volk verafschuwt geweld, maar als wij ons niet verdedigen worden we zonder pardon opgeruimd. Op 't ogenblik zijn er in het noorden van Namibië geen volledige families meer. Het noorden is een strijdgebied waar ondermeer Chilenen en Vietnamveteranen de SWAPO bevechten". Kuitert hield echter vol dat een „opgedrongen" keuze voor geweld niet bestaat: „Jezus wilde ook niet kiezen tussen Zeloten en Romeinen. Als Jezus zodoende voor het hemelse ge-

,,lk laat me niet doodschieten. Moet dat van Jezus?"

richt van God komt, dan vind ik dat best, dan zit ik daar ook bij. Ik pleit niet voor dogmatisch pacifisme, maar geweld met geweld oplossen is verkeerd. Je kunt ook zeggen: ik laat me doodschieten. De martelaren uit de christelijke traditie deden dat ook. Ik zou het zelf niet doen, ik zou me uiteindelijk bewapenen, maar ik moet die keuze voor het gericht van God verantwoorden". Ds. Hofland: „Maar niet kiezen in ZuidAf rika betekent dat je kiest voor de blanken". Ds. Roos: ,,Prof. Kuitert zegt: je kunt je laten doodschieten, je kunt het ook

Bijbel tweeslachtig over geweld laten. Dat is waar, maar moet ik vanuit mijn geloof me laten doodschieten of niet? Of zegt mijn geloof mij: ik laat me niet doodschieten; zijn we nou helemaal gek geworden! Móet dat van Jezus?" David de Beer wees aan het slot nog eens op de westerse „schijnheiligheid" rond de geweldvraag. ,,Als Argentinië de Falklandeilanden bezet, wacht Engeland hooguit twee weken met schieten en vindt dat wachten zelfs al te veel. De SWAPO wacht in Namibië al zes jaar en dat is volgens het Westen nog steeds niet lang genoeg". De Beer noemde dat een stukje racisme in het Europese denken. ,,Blanken mogen geweld gebruiken, maar zwarten niet". FSD

VU-Magazine11 (1982)6(juni)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen