VU Magazine 1984 - pagina 179

Chemicaliën a ia carte van Hermus kunnen formuleren. Hij had tal van voorbeelden bij de hand om deze te beargumenteren. ,,De vijftig tot vijfenzeventig kilogram aardappelen die de Nederlander per jaar consumeert", aldus prof. Hermus, „brengen ook circa 10.000 milligram solanine mee. En dat is genoeg om een paard te doden indien de dosis in één keer zou worden toegediend." Dat het menselijk organisme daar blijkbaar niet onder lijdt, verklaarde Hermus uit de dosering in kleine porties over een lange termijn. De mens heeft blijkbaar mechanismen om zich van deze lichaamsvreemde stoffen te ontdoen, concludeerde hij, en: ,,zolang dit eliminatiemechanisme maar niet overbelast wordt is er niets aan de hand". Eind februari van dit jaar organiseerde deze eerbied- Dat Moeder Natuur het bonter maakt dan de chemiwaardige club van chemici een ,,journalistendag" sche ,,additieven" illustreerde hij met de dosis van onder de titel ,,Cliemie op je bord". Kwaadwillige het conserveermiddel benzoëzuur, die van nature in lieden die bij voorbaat zouden denken dat de KNCV vossebessen (cranberries) voorkomt. In één ons van hiermee een propagandistische opsteker beoogde deze bessen zit al een derde deel van de aanvaardbavoor de chemische industrie, na alle negatieve publi- re dagelijkse dosis, terwijl de hoeveelheid toegeciteit in dit verband, moesten dat oordeel bijstellen na voegd benzoëzuur in een gemiddeld voedselpakket het zien van de lijst met onverdachte sprekers: de slechts een derde daarvan bevat. directeur van tiet Centraal Instituut Voedingsmidde- En neem het kankerverwekkende piperine dat van len Onderzoek van TNO, prof. dr. ir. R. J. J. Hermus, nature tien procent van de zwarte peperkorrel uitprof. dr. J. H. Koeman van de vakgroep Toxicologie maakt en waarvan vier milligram al voldoende is om van de Landbouw Hogeschool in Wageningen, de bij muizen tumoren te veroorzaken... plaatsvervangend directeur van het Rijks Instituut Kortom, zo stelde Hermus, carcinogene verbindinvoor de Volksgezondheid, prof. dr. E. H. Kampelma- gen zijn in de natuur alom tegenwoordig en dus ook in cher, en prof. dr. W. A. Wagenaar van het TNO-ln- voedsel. En dat maakt 't weinig realistisch om steeds stituut voor Zintuigfysiologie, terwijl de paneldiscus- maar van het ,,nulrisico" te willen uitgaan bij de sie zou worden voorgezeten door ir. S. Rozendaal, beoordeling of een riskant,,additief" al dan niet moet wetenschapsjournalist van NRG/Handelsblad. Pi- worden toegelaten. kante bijzonderheid gezien het onderwerp was, dat de KNCV het zelfs aandurfde de bijeenkomst vooraf Zo verdedigde prof. Hermus ook de toevoeging van te laten gaan door een rijk voorziene lunch, maar dit nitriet aan kaas en vleeswaren. Een afweging van terzijde. gevaren, aldus de CIVO-directeur, die zei liever ,,een In feite vielen alleen de bijdragen van prof Hermus en gering risico op kanker te accepteren", dan de kans prof Koeman binnen het strikte kader van het thema op botulisme. Helaas vermeldde hij niet dat een andeen snel bleek, dat zij tot op zekere hoogte tegenge- re verpakkingswijze dat laatste gevaar ook bestrijdt. stelde opvattingen huldigden inzake de risico's van Clostridium botulinum gedijt namelijk alleen in een zuurstofloze omgeving; in een vacuümgezogen, „chemie op je bord". plastic verpakking dus. Nulrisico „Niet weten doet eten" luidde de titel van Hermus' Simpel referaat, al zei hij het woordje ,,niet" liever te willen Hermus legde er de nadruk op, dat de in voedsel schrappen. Zijn betoog werd — misschien onbedoeld aangetroffen gehaltes van additieven vér onder de — dan toch een verdediging van de chemische ADI blijven, met uitzondering overigens van het besmaakmakers, zij het via een omgekeerde bewijsvoe- wuste nitriet, dat deze dosis met een kwart overschrijdt. De kans op vergiftigingsverschijnselen als ring. Chemische toevoegingen aan voedsel zijn niet zo gevolg van een ,,overdosis" zout, vet en eiwit is veel riskant, want de gifstoffen die de natuur zélf aan het groter, aldus prof. Hermus, die tot slot van zijn gerustdoor haar geproduceerde voedsel toevoegt zijn soms stellend betoog resumeerde: „Het wekt (dus) geen vele malen gevaarlijk, zo zou men de hoofdstelling verwondering dat de risico's voor de volksgezond-

Een ander, nog omstreden punt is de vraag naar de giftigheid op lange termijn van dergelijke stoffen. Het verschil van mening daaromtrent is groot. Toch is het van belang te weten hoe schadelijk de stof uiteindelijk is, die je jarenlang bij kleine beetjes tegelijk binnenkrijgt, die zich wellicht in het lichaam ophoopt en die mogelijk, samen met andere voedselvreemde stoffen die overigens niet alleen via voedsel in ons lichaam geraken, op den duur weer nieuwe vergiftigingen veroorzaakt. En daarover is weinig of niets bekend, naar onlangs bleek op een bijeenkomst van de Koninklijke Nederlandse Chemisclie Vereniging (KNCV).

„Hetsausgebeuren" (R.H. Vonk)

(ia'$ 4 iiilo outSpan 2a, ve zullen die taardaap Sina^appeien. van hiernaast een$ mooi 8 !ipuitÊu^$en mat ^an te pal^ien nemen mei, -^'n alle$ , i rol veg'gooieeuvige d A t i e ^ iei-ertjeS

vu-Magazine 13 (1984) 4 aprin 984

i>eSpoten apneltieS, pla^iUC za.V*eS, "^ eitjes van'^de le^lsatLeriz pai-lsen Jsoffit uit Cxii\

en nou nog iets • met radio-aktiNlteit...

141

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen