VU Magazine 1984 - pagina 114

van de Sovjet-leiders is immers een gesloten boek voor ons. Wel ben ik van mening, dat wij het ook militair onaantrekkelijk moeten maken om WestEuropa binnen te vallen. Onze militaire opstelling moet dan wel uitzicht bieden op een vreedzamer internationale samenleving; ze moet daarom uitdrukkelijk defensief zijn ingesteld en mag het grondgebied en de belangen van andere staten niet bedreigen. No First Use Een eerste element van een verstandig defensiebeleid is om er van af te zien om ooit als eerste kernwapens in te zetten. Vanuit diverse maatschappelijke groeperingen als kerken, humanisten en vakbeweging is al dikwijls bezwaar gemaakt tegen het vertrouwen op massavernietigingswapens als kernwapens voor de defensie. Die bezwaren gelden het sterkst voor een eerste gebruik van kernwapens, zonder dat een ander daartoe overgaat. Het uitvoeren van zulk een beleid van ,,No First Use" kan ook een bron van spanning wegnemen in het Noord Atlantisch Bondgenootschap. Een Amerikaanse president komt daarmee immers niet in de positie om als eerste toestemming te moeten geven om kernwapens af te vuren en daarmee de lont in het nucleaire kruitvat te moeten werpen. We hebben gezien dat zulk een toestemming niet lichtvaardig gegeven wordt en het is logisch om daarmee in het beleid rekening te houden. Een politiek van ,,No First Use" sluit aan bij de opvattingen van diverse vooraanstaande Amerikanen als bij voorbeeld de voormalige minister van defensie McNamara. (5) Het moet daarom binnen de NAVO als een redelijke standpunt gepresenteerd kunnen worden. Het lijkt realistisch om voorlopig de mogelijkheid open te houden om als tweede kernwapens te gebruiken. Men hoort immers dikwijls dat de Sovjet-Unie, als het haar uitkomt, kernwapens zal inzetten als ze het conventioneel niet kan winnen. Het antwoord hierop is, dat de eigen militaire opstelling zó moet zijn dat het Russisch gebruik van kernwapens niet wordt uitgelokt. Men zal dus zelf geen kernwapens op land moeten hebben, omdat die het eerste doelwit zullen vormen. De Sovjets zullen die immers, voor alle zekerheid, willen vernietigen. Daarnaast zullen de NAVO-troepen zo verspreid worden opgesteld, dat ze niet gemakkelijk worden uitgeschakeld. Ten slotte kan men overwegen de NAVO-soldaten te beschermen tegen het gebruik van chemische of

kernwapens door het Warschau Pact, waardoor de kwetsbaarheid van de eigen strijdkrachten nog verder vermindert. Er is op die manier voor de Sovjet-Unie weinig reden om kernwapens in te zetten. Als een verder afschrikwekkend middel kan men nog kernwapens achter de hand houden op onkwetsbare onderzeeërs om daarmee een eerste gebruik door het Warschau Pact te vergelden. Deze opzet heeft het voordeel, dat het verschil met de huidige situatie beperkt is, zodat zij minder problemen oproept dan het volledig afschaffen van de kernwapens. Een puur-defensieve defensie Als de rol van kernwapens inderdaad wordt teruggedrongen tot een vergeldingswapen, dan moet de conventionele defensie worden verbeterd. Die zal in staat moeten zijn om een verrassingsaanval met de parate troepen van het Warschau Pact te weerstaan. Want zulk een offensief biedt, zoals we hebben gezien, de meeste kans van slagen. Als uitgangspunt zou ik nog twee extra eisen aan de defensie willen opleggen, in de eerste plaats moet ze puur defensief zijn en geen bedreiging vormen voor het Warschau Pact. Ze moet dus niet de capaciteit hebben om Oost-Europa militair te ,,bevrijden" van haar communistische regimes. Bij

zulk een zuivere defensie wordt de Sovjet-Unie niet rechtstreeks bedreigd in haar veiligheid en vervalt ook voor dat land een van de redenen om er een gigantisch militair apparaat op na te houden. Daarmee kan ook de bevolking in de Sovjet-Unie het materieel wat beter krijgen. Een tweede eis is, dat de defensieuitgaven in West-Europa niet verder stijgen. Dat legt een te zware druk op onze economie en is ook niet nodig. De militaire uitgaven van de Europese NAVO landen bedragen driekwart van die van het Warschau Pact, inclusief de Sovjet-Unie. Als men zich beperkt tot de uitgaven voor wapens dan geeft NAVO-Europa nog de helft uit van het Warschau Pact. Dat is meer dan genoeg voor een effectieve verdediging omdat de Sovjet-Unie méér grenzen heeft dan die met West-Europa en op wereldschaal op ieder punt een confrontatie met Amerika kan verwachten. Niet geld is het probleem, maar veeleer het gebrek aan militaire en industriële samenwerking waardoor verspilling optreedt. De kardinale vraag blijft natuurlijk of een puur ,.defensieve defensie" militair en technisch mogelijk is. Het is moeilijk hierop een definitief antwoord te geven. Er verschijnen regelmatig ontwerpen voor zulk een defensie, elk met hun sterke en zwakke punten (6). Een eerste aanwijzing voor de uitvoer-

Bewapenen...

92

vu-Magazine 13 (1984)3 maart 1984

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen