VU Magazine 1984 - pagina 336

FrankR.

Maandag Omdat il<: een voorl<eur heb voor klassieke muziek, staat mijn sluimerwekkerradio afgestemd op Hilversum IV. Omdat ik echter in de regel na elf uur 's avonds naar bed ga en vóór zeven uur 's ochtends op sta, heeft dat eigenlijkgeenzin.Ookvanmorgen werd ik weer gewekt door een omroeper die op plechtige wijze een weeroverzicht voorlas. Een boodschap die niet echttot mij doordrong, maar desalniettemin mijn grijze hersencellen het signaal gaf dat ik de sluimerknop moest indrukken zodat ik nog tien minuten onderzeil kon. Minuten die vergeleken met de voorgaande uren wel uren lijken te duren; wat dat betreft heb ik nooit problemen gehad met Einsteins relativiteitstheorie. Op het moment dat de wekker weer dreigde te repeteren sprong ik uit bed — nu ja, bij wijze van spreken —, draaide de knop om en begon aan het ochtendritueel. Gehaast bladerde ik bij het ontbijt de Trouw door en liet mij — wegens vakantie van de Vandaag-schrijver — verleiden om Kiel's stukje te lezen. Enige minuten te laat stapte ik in mijn auto, mijn,poo/ers'tegemoet; de werkdag was wat mij betrof begonnen. Aangekomen op het werk zette ik een half potje koffie voor mezelf en een andere vroege vogel en ging even later onder het genot van een kopje verse koffie over tot de orde van de dag. Een orde die weinig speelruimte bood in verband metviervergaderingen in de ochtend en een college in de middag. Hoewel onder predikanten al lang hetverhaal gaat dat ze vergaderen totze vergaderd worden, lijkt dit voor een deel van het (wetenschappelijk) personeel van een universiteit langzamerhand ook op te gaan en zat dr. Franz Kafka er waarschijnlijk niet ver naast toen hij, een kleine eeuw geleden, schreef dat,,D/e Fessein der

274

gequalten Menschheit ...aus Kanzleipapier (sind)''. De onderwijscommissie kwam om half tien in vergadering bijeen, en daar ik het voorrecht had deze club te mogen voorzitten — en helaas ook de verslaggeving diende te verzorgen — schatte ik dat deze klus wel in een uurtje geklaard kon worden zodat ik vervolgens een bespreking van het proefschrift van een van mijn collega's kon bijwonen. Een proefschrift dat gegeven Feyenoords leuze ,,Geen woorden maar daden" de intrigerende titel, Denken aan Doen' droeg, en handelde overde bruikbaarheid van deontische logica voor het vormen én uitvoeren van beleid. Misschien was de dag vlekkeloos verlopen Indien ik dat dikke boek beter gelezen had; misschien ook niet. In ieder geval bleek ik niet in staat te zijn de vergadering van de onderwijscommissie volgens eigen plan te leiden. Hoewel er weinig fundamentele punten op de agenda stonden en wij recentelijk juist een nieuw onderwijsplan op de tafel van Raad en Bestuur van onze subfaculteit hadden gedeponeerd, moest toch menigeen zijn ei kwijt. Bovendien eiste de door onze subfaculteit in september a.s. te beginnen avondopleiding politicologie de nodige aandacht. Enige maanden geleden hadden we besloten om zo'n opleiding te starten. Enerzijds omdat het duidelijk is dat vanwege demografische ontwikkelingen het aantal normale dagstudenten perjaargemiddeld geringer zal worden, anderzijds omdat we de laatste jaren steeds vaker benaderd worden door mensen die een vorm van ,tweede kans-onderwijs' op ons vakgebied willen lopen. Daartoe hadden we indertijd al een deeltijdopleiding aangevraagd, maar alsgoede politicologen realiseerden we ons dat we niet

eindeloos moesten wachten op een goedkeuring uit ,Den Haag' en een meersporenbeleid dienden te ontwikkeien. Vandaar de avondopleiding, waartoewij geen Haagse toestemming behoefden. De eerste reacties uit ,het land' op de door ons geplaatste advertentie waren meer dan bemoedigend. Vandaar dat wij onster vergadering nu bezig dienden te houden met de vraag hoe je geïnteresseerden zo ver kon krijgen dat ze zich ook daadwerkelijk zouden inschrijven. Tegen lunchtijd kon ik naar mijn derde vergadering — de tweede was inmiddels afgelopen — waar in een kort tijdsbestek een plan voor allerhande wetenschappelijke en semi-wetenschappelijke activiteiten voor het komende jaar werd ontwikkeld. Dit jaar hebben we voor het eerst zo'n plan tot uitvoer gebracht, en met name de excursie-activiteiten trokken de aandacht. Een vorm van klantenbinding én studiemotivatie. Aansluitend de vierde vergadering welke overde door ons geplande Rusland-excursie handelde. Komend voorjaar hopen wij voor het eerst na tien jaar weer met een groep studenten naar de Sovjet-Unie te gaan. De keuze van dit land is niet geheel toevallig. In de eerste plaats is het voor onze studenten van belang datze eens met hun neus op de politieke ontwikkelingen in één van de grootmachten gedrukt worden om opdezewijze hun boekenkennis aan te vullen met wat praktische ervaring. In de tweede plaats is een reis naar de USA onbetaalbaar geworden, terwijl een reis naar de USSR misschiennog net past in hetstudenten-budget. Besloten werd een uitgebreidere prijsopgave aan het reisbureau te vragen, terwijl een iederin eigen kringopzoekzou gaan naarsubsidie(wie,oh wie, u soms?).

Op weg naar mijn college in het hoofdgebouw slaagde ik er nog net in mijn lunch te verorberen voordat ik bij het A l/C arriveerde om een videoset op te halen. Als altijd waren de medewerkers van het Audio Visueel Centrum zeer behulpzaam. Het college handelde over het vergelijken van diverse politieke stelsels, en om een en ander inzichtelijkerte maken draaide ik als toegift een /KOW-documentaire over het bezoekvan vier Amerikaanse studenten aan de USSR. Een prima documentaire omdat duidelijk werd dat beide partijen op voor zichzelf goede gronden beweerden het recht aan eigen kantte hebben. De Russen waren in Afghanistan op het verzoek van de Afghaanse regering. De Amerikanen op hun beurt waren ook heel legaal in Vietnam geweest. De doden onder Stalin werden weggestreept tegen de miljoenen armen in deVS.,,EnSacharovdan?" vroeg een Amerikaan. ,,Ach, Sacharov, dat is maar één man", antwoordde een Rus. Etc. Twee werelden, mensen die één taal denken te spreken, maar elkaar niet verstaan. Leerzaam, maar ook beangstigend. Oorlog is vrede, het lijkt Orwells nieuwspraak wel. Nu moet iemand mij toch eens vertellen waarom we aan cfeze grootmachten de beslissing overlaten of er binnen onze landsgrenzen kruiswapens geplaatst worden; mompelde ik op de terugweg tegen mijn poolers, vlak voordat wij op onze sluipweg aangehouden werden voor een verkeersenquête. En zo konden wij in de stromende regen nog lang na werktijd over deze vraag filosoferen.

vu-Magazine 13(1984) 7 juii/augustus 1984

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen