Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

VU Magazine 1984 - pagina 463

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

VU Magazine 1984 - pagina 463

2 minuten leestijd

Van gekte naar^ziekte' door Roeleke Vunderink "Tijdens één van mijn opnames in de Brederodekliniek praatte ik een aantal keren met een jongen, die een 'isoleerbeleid' had. Tweemaal per dag mocht hij een half uur uit zijn cel, vrijwel steeds hand-in-hand-begeleid door een verpleegkundige. In de tijd dat hij op de afdeling was, praatten we over de wens dood te zijn, over angst en wanhoop. Op een zondagavond hing de jongen zich op in de wc. Vijf minuten daarvoor had hij me gevraagd: 'doodgaan, dat is de enige mogelijkheid hè?', had hij gezegd:' ze achtervolgen me' en 'straks moet ik weer terug naar dat hondehok'. Even is hij ontsnapt aan zijn achtervolgers. Naar zijn hondehok hoefde hij niet meer terug. De inrichting met haar isoleercellen heeft het lijden van die jongen mede vorm gegeven. De isoleercel heeft zijn lijden gematerialiseerd, zozeer zelfs dat het zijn definitieve ondergang betekende. Dit is de psychiatrie, waartegen ik en vele anderen strijden. Een strijd die gerechtvaardigd en noodzakelijk is. Er is ook een andere kant. Diezelfde isoleercel heeft voor mij óók een f unktie, juist doordat deze mijn lijden materialiseert. Mijn onvermogen om emotionele banden aan te gaan en de eenzaamheid die daarvan het gevolg is, worden in een isoleercel tastbaar en aanwijsbaar. Het alleen-zijn in de cel is te beschrijven, er is strijd tegen te voeren en er valt met anderen over te praten. De materialiteit van de vier muren die om mij heen stonden, maakt dat mijn eenzaamheid tóen, wordt begrepen. Dat lijden is logisch en legitiem. Mijn niet-materiële isolatie, buiten de cel, is dat niet of veel minder. Als ik daarover praat, dan zeg ik, dat ook degene met wie ik praat, mijn isolatie niet doorbreekt. En dat is kwetsend." (uitJetlsarin, 'Eigenwaan. Psychiatrie alsparadoks')

K

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1984

VU-Magazine | 536 Pagina's

VU Magazine 1984 - pagina 463

Bekijk de hele uitgave van zondag 1 januari 1984

VU-Magazine | 536 Pagina's